Eelt

Wie mij al wat langer volgt weet dat ik redelijk recht voor z’n raap ben. Ik schrijf wie ik ben, ik probeer zo goed mogelijk te verwoorden hoe ik in het leven sta en probeer geen doekjes te winden om mijn gedachten. Niet iedereen kan dit waarderen, ik stap blijkbaar nog weleens met mijn maatje 39 op iemands tenen.

Dat laatste heeft mij de afgelopen dagen bezig gehouden. Het is onmogelijk het iedereen naar de zin te maken, je zult het altijd voor iemand verkeerd aanpakken. Ik probeer altijd de dingen dicht bij mezelf te houden. Ik kan niet spreken voor een ander en doe dit ook niet. Ik schrijf over wat mij bezig houdt, over mijn mogelijkheden en soms ook onmogelijkheden. Over wat mij opvalt in het nieuws, over waar ik blij van wordt, over wat mij boos maakt en over mijn ergenisjes.

Ieder mens heeft ze, irritaties, ze uiten maakt ze minder groot. Delen geeft sowieso dat effect, het maakt dat je de dingen in het juiste perspectief kunt zetten. Ik vlieg best weleens in de hoogste boom als ik iets lees waar ik het niet mee eens ben. Als er op dat moment niet een vriendin binnenwipt waar ik mij tegen kan uiten, uit ik mij via dit blog, ik zet het op papier en zet het daarmee van me af. En ja, daarmee zeg ik ook dingen die pijnpuntjes blijken te zijn. Weet dat ik absoluut niet schrijf om te kwetsen, ik ga echter ook geen onderwerpen schuwen uit angst voor de reactie van een ander.

Ik ben een mens, met pijnpuntjes, met irritaties, met uitdagingen, met enthousiasme, met pieken, met dalen en ik schrijf daarover. Ik ben een echte vrouw, ik overdrijf en chargeer om mijn punt te maken. Neem mij niet te serieus, dat doe ik ook niet…