Twintig jaar geleden zat ik op de fotovakschool. Ik werd opgeleid tot vakfotograaf, specialisatie mode en portret. Ik kon uren kijken naar het werk van mijn klasgenoten. We inspireerden elkaar.
Je kunt elkaar zien als een potentiële concurrent, maar je kunt elkaar ook beter maken.
Van elkaar leren, met elkaar leren.
Alles werd benoemd in deze lessen, niet alleen de eerlijke, zwakke plekken in je foto’s, maar ook de sterke punten.
We moesten leren omgaan met kritiek. Ik moest leren dat kritiek op mijn foto geen kritiek was op mij als mens. Mijn werk is altijd al een vertaling geweest van iets uit mijzelf en onzekerheid ligt dan toch sneller op de loer.
Het mooiste compliment dat ik ooit kreeg kwam onverwacht. Onze docent wees naar één van mijn foto’s om een punt te maken. Al was mijn foto lang niet perfect, de foto deed iets. Ik had het talent anders te kijken. En mensen te raken.
Ik had iets dat je niet kunt leren.
x-Tien (mijn onderneming) is geen standaard, zakelijk bedrijf. Ik bén x-Tien. Het is mijn manier van kijken naar de wereld. Als chronisch zieke. Als mens die onderneemt mét beperkingen. Met grenzen, die in balans moeten zijn. Of in balans moeten worden gebracht.
Dat is een proces.
Sommige mensen zien mijn openheid als een teken dat ik het zelf nog niet op orde heb. En dat maakt weer dat ik soms, net als vroeger op de fotovakschool, ga twijfelen aan mijzelf.
Wie ben ik om anderen richting te geven terwijl ik zelf ook zo vaak nog zoekende ben?
Maar ik ga niemand mijn wil opleggen, daar zijn meer dan genoeg zelfhulpboeken voor.
Om iemand te inspireren,
hoef je niemand te corrigeren.
In mijn eigen onzekerheid, in mijn eigen twijfels, zit ook mijn kracht. Die kracht heeft gemaakt dat ik het ondernemen aandurf. Ondanks mijn beperkingen en ondanks alles waar ik tegenaan loop en gelopen ben.
Nee, niet ondanks, dankzij!
Want dankzij al die ervaring weet ik nú waar ik sta.
En durf ik weer te dromen over waar ik naartoe kan.
Mijn grootste kracht zit in wie ik ben.
Mijn foto’s spiegelen dat.
En mijn schrijven doet datzelfde.
Het is mijn keuze om op deze manier te gaan ondernemen. Niet volgens het boekje. Maar zoals ik bén. Met mijn sterke punten én mijn zwakkere.
Ik durf ze allebei aan te kijken.
Die kwetsbare punten?
Daar kun je van leren.
En die pluspunten?
Die mag je leren waarderen!









