Ik schrijf al meer dan tien jaar over mijn leven als ‘kneus’. In die tien jaar heb ik ontzettend veel onderwerpen open en eerlijk met jullie geprobeerd te delen.
Er is één onderwerp dat om de een of andere reden eigenlijk nooit echt ter sprake is gekomen. En eigenlijk is dat raar, want het is een onderwerp dat best wat onrust kan veroorzaken.
Volgens mij schreef ik al eerder dat ik weer gezegend ben met een dubbele hernia.
De derde inmiddels (but who’s counting).
Mijn eerste leverde behoorlijk wat medeleven op. En dat is fijn. Niet de pijn, maar het feit dat gezien wordt dat je soms best wat extra aandacht kunt gebruiken.
De tweede had hetzelfde resultaat. Geopereerd worden helpt in dat opzicht ook trouwens.
Bij deze blijft het ineens stil om mij heen.
Nou ja, relatief stil. Er zijn gelukkig wel mensen die af en toe vragen hoe het gaat.
En dan komt het toch wel precaire stukje balans.
Kijk.
Ik hou niet van medelijden.
Hoeft niet. Niet nodig. Ik red mij prima.
Ik heb deze weg al vaker bewandeld.
Maar… het is toch best prettig als mensen die dichterbij je staan zo af en toe eens informeren. En tegelijk voelt het uitspreken hiervan ontzettend sneu.
Maar ik doe het toch. Omdat ik zeker weet dat meer van jullie dit zo ervaren. En misschien is het juist daarom wel dat ik het nooit eerder schreef. Je wilt niet zeuren… en ik heb zo vaak iets.
Maar tegelijk zou je bij ieder ander met deze diagnose zeggen: jeetje wat k*t. Mensen roepen dat dit de ergste pijn is die ze ooit hebben meegemaakt. En ik krijg het er gewoon weer bij. Cadeautje.
Nogmaals, ik hoef geen medelijden. Echt niet. Maar een beetje medeleven zou zo af en toe best fijn zijn.
Een validatie van je bestaan, dat je toch weer een flinke stap terug moet doen. In moet leveren op wat je net weer herwonnen had. Waar je hard voor hebt moeten werken. En die stap terug is in mijn hoofd echt wel een dingetje ook. Weer dat bed in…
En dus is het oké om dat uit te spreken. Niet om te zeuren. En ook niet om te zeggen dat we iets erger hebben (zo zie ik het ook helemaal niet).
Maar gewoon
omdat het af en toe best k*t is.
⸻
Heb jij dat nou ook weleens?
Je staat aan de zijlijn.
Je wilt wel,
maar je lijf werkt niet meer mee.
Je leven staat op pauze voor je gevoel.
Iedereen om je heen gaat gewoon door…
Ik ben iets aan het maken.
Voor mensen zoals jij (en ik).
Niet om je te fixen.
En ook niet om je te vertellen dat je maar moet leren accepteren (hoe dan?).
Maar om samen te kijken
naar wat er nog wél kan.
Volgende week deel ik hier meer over.
Maar ben je benieuwd en wil je als eerste meer hierover horen?
Stuur me dan even een berichtje met je mailadres, dan ben je de eerste die het hoort!
Welkom in de wereld van Tien 