Onderstaand gedicht schreef ik een jaar of tien geleden. Vanmorgen kwam hij in mijn herinneringen op Facebook bovendrijven. Het raakt me na al die jaren nog steeds. Omdat het zo is. Zo blijft. Ondanks al mijn goede en harde werk, ondanks de vooruitgang, die ook maar zo weer achteruit kan gaan.

Soms laat het me twijfelen, aan mezelf. Wil ik wel echt gezond zijn? En weet je wat het stomme is, het zijn die zogenaamde coaches die met mooie marketingtermen op Instagram jou in hun fuik willen lokken die je laten twijfelen. Of mij tenminste. Ik ben best bekend met de beperkende overtuigingen. En ik denk dat het klopt, dat veel, zo niet alle, aandoeningen een psychische component bevatten, maar ik denk ook dat de fysieke achtergrond verschilt. En dat iedereen anders is en je niemand over één kam kunt scheren. En je niet kunt beloven dat je iedereen kunt helpen, er is zoveel dat we simpelweg niet weten.

Ik heb hard gewerkt aan mezelf. Ik heb dingen bereikt, maar een volledig goed functionerend lijf is mij (nog) niet gelukt. Sterker nog, dit lijf heeft weer te maken met extra uitdagingen. En ik heb ze gezocht in mijn overtuigingen, maar soms blijken ze toch echt ‘gewoon’ te liggen op het fysieke vlak. Overbelasting. Ik kan manifesteren wat ik wil, maar mijn voeten zakken zo ver door dat ze de rest van mijn lijf een behoorlijke uitdaging geven. Ken je dat voorbeeld van dat scheve huis op die wankele fundering? Dat ben ik, met mijn voeten als wankele fundering.

Gisteren was ik bij de fysiotherapeut, die op zijn beurt weer de hulp in had geroepen van de podotherapeut. Hij heeft mijn prachtig gevormde voeten even goed bekeken (en die zijn echt prima gevormd, zijn woorden). Ik heb gelukkig geen gekke botte uitsteeksels of misvormingen. Maar ik heb wel extreem doorgezakte platvoeten. Niet iets dat makkelijk op te lossen is en gaat zijn. Ik heb ook al heel wat pogingen achter de rug, met zooltjes en zolen ook (ook halve zolen trouwens), niets hielp. En dat kan ook komen door mijn best extreme koppigheid, geef ik toe (gaf ik ook aan hem toe), maar extra pijn is niet fijn en dan haak ik gewoon af.

Nu ben ik echter extreem gemotiveerd om dat lopen weer op te kunnen bouwen (inmiddels zit ik weer teveel wat mijn rug weer minder kan waarderen en mijn darmfunctie ook niet ten goede komt), dus kom maar op met je oplossing. Dus we doen nog een poging. Met 3D zooltjes. Zacht, want mijn voeten zijn zeer gevoelig, en voorzichtig, want ze zijn dus zeer gevoelig. Ik heb hoop.

Ik dwaal weer af, zoals gewoonlijk.
Via A naar D en dan weer terug naar B.

Bijna, daar ging dit over. Over hoe chronisch blijvend is, hoe enorm graag ik het ook op zou willen lossen allemaal. Wat niet wil zeggen dat de beperkingen en de pijn altijd in dezelfde mate aanwezig zijn of zullen zijn, maar die platte voeten van mij, die zo hyper flexibel zijn, die geven gewoon geen stabiele basis. En dat manifesteer ik niet zo maar even weg. Zelfs niet als ik ervan overtuigd ben dat dat zo werkt.

Dus gooi ik die (voorzichtige) overtuiging maar over een andere boeg. In de hoop dat die komende zooltjes mijn fundering zullen gaan versterken. Al is het maar een beetje.

Iedere meter telt.