Tijd

Blog geschreven voor Boobs & Bubbles…

Het is alweer December, tijd om terug te kijken, om vooruit te kijken en om stil te staan bij dingen. Weer een jaar omgevlogen, weer een jaar ouder en weer een jaar wijzer.
Tijd is een raar iets, het ene moment vliegt het voorbij, het volgende moment lijkt het stil te staan. Ieder jaar komen beide momenten voorbij; moeilijke momenten, maar ook mooie. Ieder jaar neem ik mij voor de tijd te nemen ervan te genieten en ieder jaar betrap ik mezelf erop dat het weer niet helemaal gelukt is. Ik laat me afleiden door stomme dingen, door een appje, door Facebook. Mijn telefoon neemt teveel van mijn tijd in beslag.

Ieder jaar heb ik ook weer goede voornemens. Minder snoepen, gezonder eten, maar iedere keer blijkt dat lastig. Als je eigenlijk maar effectief tijd hebt voor één ding, schiet koken er vaak bij in. Ik zou moeten kiezen voor koken, maar ik ben niet zo’n keukenprinses. Op onze bruiloft was het zelfs een item tijdens het stukje van mijn collega’s; wij hadden geen afzuigkap, ik kookte toch nooit. Nu heb ik hem wel, maar gebruik ik hem zelden (er is nooit een fatsoenlijk filter in gekomen). Vaak is ‘s avonds de energie meer dan op en kan ik amper op mijn pootjes staan. Gelukkig heb ik een super lieve moeder die soms even een lekkere ovenschotel om de hoek schuift, of heerlijke gehaktballen.

Bewegen is ook zo’n voornemen. Ieder jaar hoop ik op vooruitgang, hoop ik dat ik misschien een klein beetje kan gaan trainen. Vóór de vakantie was ik aardig op weg, maar helaas ben ik ver van dat niveau verwijderd geraakt. Dat is het lastigste van mijn aandoening, je moet keuzes maken die echt verregaande gevolgen kunnen hebben. Ik heb drie weken lang genoten, maar ben drie jaar terug gezet in revalidatie. Ik ben terug op liggen, liggen en nog meer liggen. Mijn trainen bestaat weer uit het aanspannen van spieren, zonder écht te belasten. Belasten is eigenlijk direct overbelasten en dat is waardeloos. Maar het was het waard, de val was hard, maar ik vecht me wel weer terug.

Grappig eigenlijk, ik vecht mij terug zeg ik. We hebben het dan nog over een niveau waar de meeste mensen van gruwelen. Ik vecht voor 100 meter lopen (zonder tijdlimiet), ik vecht voor een paar goede buikspieroefeningen, voor twee minuten hoepelen. Dat zijn voor mij echt dingen waar ik van droom, voor mij is dat serieus sporten. Het lastigste is op tijd ophouden. Doorgaan kan ik wel, mezelf vriendelijk lachend voorbij lopen is niet zo moeilijk. Mezelf in acht nemen en zo erger voorkomen is een uitdaging. Zoveel mensen hebben een hekel aan de sportschool, wat zou ik graag weer gaan. Ik mis de fysieke uitlaatklep, ik zou willen boksen, maar mijn armen laten het niet toe. Ach, ik train in stilte voor de Wii fit, mijn Mii staat beter in haar sportschoenen dan ik.

Tijd om het terugkijken te stoppen, het vooruitkijken te beteugelen. Ik leef met de dag, ik ga mijn telefoon meer laten liggen, ik geniet van mijn mensen, van de mooie projecten die staan te gebeuren. Ik geniet van een mooi boek, van een leuke serie, een mooi blog. Ik geniet van het feit dat ik mag zijn, dat er mensen voor mij zijn. Ik geniet van mogelijkheden en ik proost als het tijd is op een goed nieuwjaar. Het is tijd om te genieten, altijd!

Dream!

Geef je dromen nooit op, al lijken ze zo onmogelijk! Toen ik plat kwam te liggen dacht ik echt even dat dit het was. Wat moet je nog doen als ligger, hoe leef je dan nog een zinvol leven? Daarna werd ik afgekeurd, officieel echt niet langer zinvol in de werkende maatschappij. Je voelt je afgedankt, zinloos, het doet je mentale gesteldheid geen goed.

Acceptatie

Dan volgt een acceptatieproces, een zwaar proces vol frustratie, woede, verdriet. Een proces waar iedere afgekeurde doorheen moet, niet leuk, wel nuttig. Je zoekt naar een oplossing, hebt hoop, verliest hoop, maar met de juiste mensen om je heen kom je hier doorheen. Zij laten je weten dat je de moeite waard bent, zij kijken met je mee naar mogelijkheden, zij zijn er als je even de zon kwijt bent.

Je leert anders kijken, je leert genieten van andere dingen, je leert zien wat je nog wél kan en probeert niet stil te staan bij wat je niet meer kunt. Omdenken zeggen ze, het klopt, dat helpt. Als er een deur dichtgaat, gaat er echt een andere open.

Verandering

Ik ging schrijven, proberen wat bewustzijn te creëren voor mijn aandoening, proberen mensen op deze manier toch te helpen, door te laten zien dat ze niet de enige zíjn.

De ambitieuze ik kwam weer boven, een ik die zelfverzekerder was, een ik die zichzelf bloot durft te geven, zich kwetsbaar op durft te stellen. Maar ook een ik die met zelfspot omgaat met haar situatie. Een positieve ik, die wil inspireren, die durft te dromen en haar dromen volgt. Al een jaar schrijf ik me gek, mail ik op advertenties en droom ik van meer.

En dan…

Doorzetten loont, ik mag bekend maken dat ik mag gaan schrijven voor Boobs & Bubbels en ja, ik ben trots op mezelf! Ik heb het niet opgegeven, ik heb gevochten, ik heb voor mijn gevoel gewonnen. Ik heb een stem, ik heb een verhaal en ik laat van me horen. Never give up!

https://www.facebook.com/boobsbubbles/, zaterdag staat mijn eerste column online!