De doorzetter
Ik ben een doorzetter. Altijd al geweest.
Als ik iets wil, ga ik ervoor. Honderd procent. Nee, duizend!
Ik kan mijzelf volledig verliezen in iets wat mijn aandacht heeft. Dusdanig dat ik mijn grenzen niet meer zie. Ze liggen mijlenver achter me als ik eens achteromkijk.
En ik blijf er eroverheen denderen.
Keer op keer.
Met alle (vooral fysieke) gevolgen van dien.
Naar de buitenwereld geeft dat het beeld van een doorzetter. En eerlijk is eerlijk, aan wilskracht heb ik geen gebrek.
Grenzen zijn er om overschreden te worden.
Dat was zo’n beetje mijn motto.
En het heeft me ver gebracht.
Beide kanten op.
In de loop van de tijd ben ik in dat beeld van mijzelf gaan geloven.
Ik ben een doorzetter.
Dus ik dóe doorzetter.
Als je iets vaak genoeg hoort ga je je ernaar gedragen. Naar wat je van jezelf verwacht, en naar wat anderen in je zien.
Je wordt wie je speelt.
Ik deed niet aan grenzen. Dat paste niet bij mijn rol en ik speelde hem goed. Te goed…
Maar hier komt mijn punt.
Ik kan die identiteit veranderen.
Wilskracht hoeft niet te zitten in doorgaan.
In over grenzen heen blijven denderen.
Misschien zit wilskracht ook in iets anders.
In stoppen. In voelen. In begrenzen.
In mezelf beschermen.
En ook hierin zit voor mij dat risico van doorslaan. Maar deze keer kies ik bewust.
Van nu af aan kies ik voor een andere rol.
Welkom in de wereld van Tien 