Vandaag weer een nieuwe ervaring. Ik had voor de zoveelste keer een fout plekje, maar nu in mijn gezicht. Dat is toch wat anders dan op je boven- of onderlijf. De vorige keer hield ik er een behoorlijk lelijk litteken aan over. Alsof kapitein Haak me te pakken had gehad. Dat leek me geen goed plan in mijn gezicht.

In het gezicht doen ze tegenwoordig MOHS-chirurgie. Dat betekent dat de wond open blijft totdat ze de uitslag hebben. Als er nog meer weggehaald moet worden, roepen ze je terug. Ik had geluk: ze hadden alles in één keer te pakken en na anderhalf uur mocht ik weer naar huis.

In de loop der jaren heb ik een angst ontwikkeld voor alleen reizen. Het OV roept paniekaanvallen op. Dit was het moment om daar iets mee te doen. Ik hoefde niet ver te lopen, kon met de auto naar het station en het ziekenhuis ligt naast het andere station. Dat moest lukken.

Gisteravond sloop de angst er toch in. Het is niet rationeel te verklaren. En toch gebeurt het. Overkomt het je. Maar alle meditatieoefeningen van het afgelopen jaar hebben geholpen. Ik heb het gedaan. En daar ben ik best trots op.

Weer een stukje vrijheid herwonnen.
Winst kan ook zitten in een stukje verliezen…

---

Ik wil ook nog even kort het woord richten tot mijn buurvrouw in de wachtkamer. Sommige ontmoetingen hebben een reden. Dit was er zo één. Een mooi gesprek, met haar en haar zoon. Ik wens haar (of jullie, als je dit leest) alle goeds. Wie weet komen we elkaar nog eens tegen.