Ergens in mijn achterhoofd zit een plaatje. Een foto die niet bestaat. Nog niet tenminste. Het is een foto van mij, zittend op een bureau. Voor een groep mensen, zonder leeftijd of gezicht. Alsof ik in een klaslokaal ben. 

Ik ben geen lerares. En ook geen docent. 

Ooit zat ik op de pabo, in opleiding tot juf. Zo heette dat toen. Juf Martine was ik. Ik liep stage bij de kleuters. Ik was leuk en lief, maar vooral onzeker en onervaren. Ervaren werd ik nooit, mijn carrière strandde tijdens die eerste stage. 

Ik was overrompeld. Niet goed voorbereid. En zeker niet in staat alleen achtergelaten te worden in een klas met dertig koters. Ik moest van alles en wist te weinig. 

Mijn lichaam zat vol rode vlekken, die mijn huisarts deden denken aan de één of andere vlekjesziekte. Besmettelijk. 

Toen het stress bleek haakte ik af. Les geleerd. Op naar een volgende uitdaging.

Ik ben geen lerares. En ik ben ook geen docent.

Ik ga dat niet meer leren. Ik wil het ook niet. Laten we zeggen dat ik mijzelf niet meer zo kan vinden in de huidige lesprogramma’s. 

En toch heb ik dat beeld.  Van mezelf, op die tafel. 

Gewapend met mijn ervaringen. Oprecht nieuwsgierig naar de visie van die ander. Naar wat het leven ons heeft geleerd. 

Zegt dat niet meer over ons dan het standaard lesprogramma?

Het leven is één grote ontdekkingsreis, waarin we mogen leren zijn wie we zijn. Wat maakt dat jij bent wie je bent? Hoe kijk je aan tegen die ander?

Ik ben geen lerares. En ik ben ook geen docent.

Maar misschien zijn mijn columns wel een les. Niet omdat ik de antwoorden heb, maar omdat ik de vragen durf te stellen.

Misschien zit ik al jaren op die tafel. Alleen blijkt mijn klaslokaal al die tijd al van papier…