Ik ben goed zoals ik ben.
Heb je dat ooit zo gevoeld? Eerlijk? 

Zonder enige twijfel? 

Ik kijk soms met enige jaloezie naar vrouwen die heel zelfverzekerd zijn. En dan bedoel ik niet van die vrouwen die zich een zelfverzekerdheid aanmeten die niet echt is, want daar prik ik wel doorheen. Nee, naar vrouwen die uitstralen dat het ze oprecht geen ene f*ck interesseert wat andere mensen van ze vinden.

Je hebt zo’n serie, ‘the Grannies van Amsterdam’. Dat bedoel ik.
Die attitude. Geweldig!

Ik zou willen dat ik iets meer zo was. Dat ik altijd zou durven staan voor wat ik zeg, zonder dat filter in mijn achterhoofd. Dat filter van wat ik denk dat een ander denkt. Mijn hoofd vindt stiekem nog best vaak iets van mijzelf. Al is die stem des oordeels al behoorlijk afgezwakt. 

Ik ben goed zoals ik ben.
Die zin, die is belangrijk. 

Die is belangrijker dan welke zin dan ook. 

Veel van mijn twijfels komen van andere mensen. Die, om welke redenen dan ook, iets van mij vinden. Het zijn stemmen die zich vastgezet hebben in mijn hoofd. Die als een oorwurm terugkomen. 

F*ck dat!
Ik ben goed zoals ik ben.

Als ik tegenwoordig dat stemmetje hoor, vraag ik me af waar het vandaan komt. Zit er een kern van waarheid in? En zo ja, kan ik daar iets mee? Kan ik er iets van leren? En als ik besluit dat dat niet zo is, mag ik het dan nu ook echt loslaten? Hoe hardnekkig is het? 

Het kost tijd om dit soort patronen aan te pakken, maar het is nooit te laat.

Langzaam maar zeker overwin ik mijn demonen. Leer ik zien waar mijn angsten vandaan komen en leer ik ze daar te laten. Leer ik het goede te zien en te waarderen, het boven de perfectie te zetten. 

Misschien wacht ik ergens op toestemming. Op een teken dat ik goed genoeg ben. Op bewijs dat ik mag zijn wie ik ben.

Maar dat bewijs kan niet van buitenaf komen.
Het ontstaat wanneer je in jezelf gelooft.

Beetje bij beetje verdwijnen die twijfels naar de achtergrond. Ze worden vervangen door een voorzichtig verlangen.
Een verlangen te stralen. Zichtbaar te zijn. Ruimte in te nemen.

Ik denk dat het spreekwoord: eerst zien, dan geloven, ons in de verkeerde richting stuurt. In de richting van de twijfel, de onzekerheid en de angst. 

We zoeken eerst de bevestiging, daarna geloven we pas dat iets kan. 

Maar het is andersom. Het moet andersom.
Je moet eerst in jezelf geloven, en dan zul je zien dat het kan!