Doolhof van grenzen

Het is een dun lijntje, het lijntje van de humor. Waar eindigt humor en waar begint belediging? De ene persoon kan meer hebben dan de ander. Of moet je altijd de grens trekken bij mogelijke belediging? Wanneer is iets discrimineren? Het is een verhaal van grenzen. Met grenzen en vol grenzen. En geloof mij maar, het is een doolhof vol potentiële slachtoffers…

Met de naam van mijn blog haalde ik me vijf jaar geleden de nodige tegenstand op mijn kneuzerige nek. Ik vraag me altijd af of het in de naam zit of in de associatie, ik denk het laatste. Ik vind de naam kneus passend (fysiek) en grappig. Ik hou wel van zelfspot en heb geleerd dat humor het beste afweermechanisme is. Als ik eerst om mezelf lach voorkom ik veel moeilijk gedoe. Ik heb de naam niet gekozen om mensen te kwetsen. In 2016, toen ik dit blog startte, stootte ik echt op de nodige weerstand. Inmiddels noemen best veel lotgenoten zichzelf grappend een kneus. Ze hebben de naam, net als ik, omarmd. Het kostte even tijd, maar de weerstand nam af.

Vanmorgen stak ik mijn hoofd totaal onbewust in een wespennest. Ik lachte om een grapje en plaatste het op Facebook. Dat krijg je als je sociale leven zich daar voor een groot deel bevindt. Sneu? Ach, ik ervaar dat anders, maar laat ik vooral niet voor een ander praten. Het onderwerp van het grapje betrof het zich identificeren als een gevechtshelikopter. Dit grapje zou absoluut niet kunnen en ik moest mijn excuses maken omdat ik hiermee trans mensen niet serieus zou nemen. Ik begreep deze link niet, echt niet. Een trans persoon zit toch in het verkeerde lichaam? Ik heb een aantal trans personen in mijn directe omgeving en neem hen uiterst serieus. Ik ontken het niet en heb alle begrip voor wat zij doormaken. Ik heb begrip voor mensen die zich niet een man of niet een vrouw voelen, of alles daartussenin.

Ik hield echter toch een vervelende nasmaak over aan het geheel. Waarom maak ik me er druk om? Omdat ik de laatste ben die mensen wil kwetsen. En tegelijk merk ik ook dat mensen zich tegenwoordig behoorlijk snel zo voelen. Je mag niets meer zeggen, want er is altijd een persoon die een verkeerde associatie heeft bij een woord, zin of grap. Moeten we dan alles maar kunnen zeggen? Nee, zo is het nou ook weer niet. Rekening houden met anderen, compassie hebben, vind in een groot goed.

In dat kader ben ik wat research gaan doen betreffende bovenstaand onderwerp. Ik heb gelezen dat transgender zijn niet slechts behouden is tot man-vrouw of vrouw-man en dat er naast non-binair meer bestaat, maar vooral heb ik gelezen dat het zonder rolmodellen lastig voor heb is in zichzelf te geloven. En dat vind ik verdrietig. Ik zie en neem mensen als mensen, niet als een object, het ‘grapje’ was in mijn ogen dus echt niet lelijk bedoeld. Toch is daar die negatieve associatie en is daar het feit dat associaties persoonlijk zijn, niet algemeen.

Het is een dun lijntje, dat lijntje van humor. Je kunt spreken van een grens. Soms overschrijdt iemand voor jou de grens, dat kan. Ga echter alsjeblieft niet direct uit van een slechte bedoeling. Niet iedereen wil je uitlachen, niet iedereen is erop uit je te kwetsen. De wereld is echt een stuk leuker als je met een open blik door het doolhof wandelt dat de wereld heet en wie weet kun je juist door rustig te reageren de ander iets leren…

Ps mijn excuus aan een ieder die ik gekwetst heb met mijn bericht. Het was oprecht niet mijn bedoeling.

Foto Pixabay

Weg met het woord

Het irritantste woord van het jaar is weer gekozen en het is (tromgeroffel) ‘genderneutraal’. Ik vraag mij werkelijk af waarom mensen zich zo druk kunnen maken om een woord. Of is het de gedachte achter deze letters?

Genderneutrale kleding

De Hema wakkerde het aan met hun genderneutrale kleding. Eigenlijk was het niet meer dan de labels ‘jongen’ of ‘meisje’ eruit halen, maar door het woord ging heel Nederland uit zijn dak. Ik zelf zie het probleem niet zo, ik snap best dat een jongen geen leuke trui of leuk shirt aan zou trekken als daar een label ‘meisje’ in zou staan. Andersom is dat vaak minder een issue. Ik was ook geen meisje-meisje; ik haatte roze, trok echt geen maillot aan (kwamen toch alleen maar gaten in) en rokjes en jurkjes, nee daar hield ik niet zo van. Ik heb ook jaren gelopen in spijkerbroeken en truien van manlief, aangevuld met een paar stoere gympen van mezelf (omdat manlief een iets andere schoenmaat heeft).

Geen roze en glitter

Ik was niet genderneutraal, maar er is meer in het leven van meisjes dan roze en glitter, in het leven van dit meisje wel in elk geval. Ik speelde met jongens (meisjes zijn vaak toch lastiger), voetbalde en bouwde hutten. Barbies kwamen pas in de pubertijd en daarmee werden geen kleine meisjes dingen meer mee gedaan… (ik knipte de haren en gaf ze make-up 😉). Ik had lange tijd een voorkeur voor makkelijke kleding en een grote mannen trui is toch heerlijk?

Labels

Genderneutraal, ik heb geen moeite met mijn geslacht, maar denk dat geen mens zich druk had gemaakt om de labels als ze het woord achterwege hadden gelaten. Het is verworden tot een oproer woord, iemand op de kast, gooi hiermee. Maak je druk om dingen die er toe doen, niet om het naampje. Als ik dan echt een woord irritant vindt is dat wel ‘droeftoeter’, ik vind het een non-woord. Je bent een droeftoeter lees ik regelmatig in reakties, gefeliciteerd, ook ergens een mooi woord gelezen dat is blijven hangen in je brein? Ik vind het een sneu woord, zeg eens iets zinnigs of hou je mond, maar dat is mijn mening.

Laten we ons druk maken over échte problemen, genderneutraliteit is voor veel mensen een reëel probleem. Je kunt een hekel hebben aan het woord, je kunt je afvragen waarom mensen het zo voelen, maar veel mensen lijden aan een identiteitscrisis en die is echt. Wees blij dat je er zelf geen last van hebt…