Het noorderlicht in mij

Ik bevind mij niet in een goede staat van zijn. Waar ik best uitkijk naar kerst (minder naar oud & nieuw en nog minder naar januari) voel ik mij in een staat die het best omschreven kan worden als ‘bleh’. Ik heb last van een verkoudheid die maar niet weg wil (hoest me bij vlagen de longen uit mijn lijf, stik er zowat in), mijn hele lijf jeukt door een aanhoudende aanval van psoriasis, mijn gewrichten zijn in kliermodus en ik erger mij echt aan alles.

Op dit soort dagen word ik weleens overvallen door het groene monstertje, het monster dat jaloezie heet. Ik wil ook gewoon kunnen werken, mensen zijn jaloers op mij, op mijn de hele dag thuis kunnen rondhangen en doen wat ik wil. Zo wordt dat gezien, doen wat je wilt. Was het maar zo’n feest! Allereerst mis ik de energie om te doen wat ik wil, lig ik de meeste uren van de dag bibberend in mijn bed in de woonkamer. Daarnaast heb ik een lijf dat niets wil, een rug die bij even knuffelen met de hond al in protest gaat, knieën die me de hele dag irriteren en schouders die me in de steek laten. Lekker doen wat je wilt is dat, liggen, met mist in je hoofd, pijn in je lijf en jeukende vingers om je jeukende lijf te lijf te gaan. Ik wil gewoon energie hebben, geen pijn hebben en mogelijkheden om zelf mijn centjes bij elkaar te verdienen (wat overigens ook nog heel wat meer zou opleveren), dat is één.

Daarnaast zou ik graag eens een bezoekje brengen aan de mannen en vrouwen die het voor het zeggen hebben in ons land. Ze er even op wijzen dat ze er een zooitje van maken. Dat het duurder maken van alles wat gezond en noodzakelijk is niet leidt tot een gezondere samenleving. Dat het de hand boven het hoofd houden van de grote bedrijven niet beter is voor onze maatschappij, slechts voor hun eigen sneue belang. Dat iedereen naar het HBO sturen in plaats van het MBO beter maken niet werkt. De banen in onderwijs en zorg aantrekkelijker maken en niet de uitvoerenden opzadelen met meer administratie (die de ‘managers’ dan weer kunnen controleren) wel werkt. Dat we moeten opleiden voor een betere, mooiere samenleving en niet slechts voor het grote geld. Dat we moeten investeren in een betere wereld, een groene planeet, dat we zuinig moeten zijn op onze aarde, op de mensen. Dat we onze wereld niet moeten laten regeren door de drang naar materie en geld.

Dat zeg ik, ik ben geïrriteerd, ik voel me gevangen in een glazen kooi. De ramen netjes gezeemd, de vrijheid slechts gescheiden door een glazen wand. Welwillend en toch onmachtig. Met recht de donkere dagen van het jaar, ja, ze komen ook voor in de lichte personen. Ik ben als het noorderlicht; vlagen van groen in het duister, een zeldzaamheid, maar niet minder reëel…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s