Ontoerekeningsvatbaar

Ik vraag me oprecht iets af. Zouden mannen en vrouwen in hoge posities automatisch in de overgang belanden? Het lijkt namelijk wel of hun hormonen hen ernstig parten spelen…

Even naar mijn eigen ervaringen kijken, naast de ongelooflijk irriterende maandvloed ben ik tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Nooit last van PMS gehad, maar sinds ik in de overgang ben lijkt het alsof de natuur mij straft voor alle chemische rotzooi die ik in mijn systeem heb gepropt. Ik ben ongelooflijk geïrriteerd en kan helemaal niets hebben van niemand (en zeker niet van mezelf), tel dat op bij een klierend lijf en de nodige uitdagingen op ander gebied, een sudderend griepje en je hebt een wandelende tijdbom. Eentje die af en toe ontploft in een hoestbui, gevolgd door een niesbui, een snotterende tijdbom dus, een emotioneel incontinente ook nog. Feest dus.

Ik denk dat de mensen die de wereld regeren (of denken te kunnen regeren) ook aan overgangsstress lijden. Ik zou niet weten hoe ze anders zulke idiote ideeën kunnen verzinnen. Daar moet een soort van ontoerekeningsvatbaarheid aan te pas komen toch? Hoe verzin je het anders om als baas van Amerika je zin door te drijven als de eerste de beste dreinende kleuter die zijn zin niet krijgt? Of als lid van een religieuze beweging mensen compleet buiten te sluiten, zeg maar rustig discrimineren?

Ik heb nooit gesnapt hoe je je als mens boven een ander mens kunt zetten, dan mankeer je denk ik serieus iets in je bovenkamer. Daar waar het geloof in eerste plaats liefde voor ieder mens zou moeten prediken, preekt het vooral voor eigen parochie en zet het angst om in haat. Wie deed dat ook alweer jaren geleden? Geen wonder dat er stortvloeden uitgestort worden op de mensheid…

Ik maak me zorgen, ik snapte al niet veel van veel mensen, maar ben het spoor echt volledig bijster. Gister schreef ik het al, ik heb even pauze nodig van de gekte van de wereld. Wanneer worden we wakker, wanneer gooien we nu eens serieus onze kont tegen de krib? Wat mij betreft mogen de leden van de SGP en de CU die de homohaatverklaring hebben ondertekend per direct de regering uitgeflikkerd worden, zulke figuren horen niet thuis aan het roer van een land waarin iedereen welkom hoort te zijn, ongeacht kleur, geloof of geaardheid. Het doet me enorm veel verdriet dat deze mensen zo weinig respect hebben voor alles wat leeft op deze aarde.

We leven in een overgangsperiode, eentje die klaarblijkelijk ook gepaard gaat met stortvloeden op vele vlakken. Tijd om voor onszelf te bepalen in wat voor wereld we willen leven; eentje met geld en mafkezen aan het roer, of eentje waarin we opkomen voor de mens en het sámen gaan rooien. Aan jou de keuze…

Het eeuwige gevecht

31 December, iets over vier, nog even naar de supermarkt, laatste dingen voor een rustige oudjaarsavond. Paar zakken chips (nu mag het nog), pakje slagroom (moeders heeft ‘kniepertjes’ gebakken), Radler voor de mannen. Boodschappen in de tas, zoonlief draagt, stap in de auto, doe mijn gordel om en krak. Schouder wil geen kant meer op, kan niet meer naar links en naar rechts omkijken, arm muurvast, k*t…

Zoonlief kijkt achterom voor me en met één hand stuur ik ons naar huis, alwaar de twijfel toeslaat. Ergens achter bij mijn schouderblad zit iets niet goed, zoveel voel ik wel. Wat nu? Eerst maar even liggen, misschien trekt het weg. Niet dus, wordt alleen maar erger. Inmiddels doet zelfs ademhalen pijn en het gevoel dat er iets scheef zit verergert. Door het aanspannen van links om rechts te ontzien gaat ook mijn linkerarm in protest, maar vooral het slecht in kunnen ademen is vervelend.

Gelukkig is daar het netwerk der lotgenoten, ervaringsdeskundigen weten samen meer dan één. Ik twijfel en weeg af en besluit dan toch maar de huisartsenpost te bellen. Pijn is niet fijn, maar dat scheef zitten voelt niet goed, beter naar laten kijken. Vriendinlief wil met me mee (zelf rijden lijkt me toch niet zo verstandig en rollen zonder arm lukt niet), dus op naar de post. Dok kijkt, voelt, trekt, schouder zit goed, liggend op mijn buik drukt ze op mijn schouderblad en ik vlieg tegen het plafond. De grote spier die over mijn schouderblad loopt zit muurvast in krampstand. Het vermoeden is een scheurtje in de spier, zweepslag zeg maar. Rust en warmte. Thuis een kruik eronder en mijn spier ontspant gelukkig weer. Ikzelf niet, ik voel me een aansteller, dit had ik zelf ook wel kunnen bedenken toch?

Inmiddels heb ik al 7 jaar mijn diagnose, maar nog steeds heb ik last van twijfeleritus. Als ik de blik op het gezicht van de arts zie bij de hoogte van mijn medicijnen (tja, de wintervariant is een stuk hoger dan de zomervariant), als ik verhalen van anderen lees sla ik in twijfelmodus, voel ik mij een aansteller. Ook dat krijg je gratis bij de diagnose, zolang dingen niet 100% duidelijk zijn, het een meest gelijkend diagnose is, een vergelijkend diagnose zeg maar rustig of nee wacht, laat dat rust er maar uit…