Ver’ouder’ing

Vanmorgen met zoonlief naar de revalidatiearts geweest. Hij staat al meer dan een jaar op de wachtlijst en is nu aan de beurt. Er wordt een observatietraject ingestart en hoogst waarschijnlijk volgt hierop ook een revalidatietraject. Reden van revalidatie, fysieke problemen door hypermobiliteit.

Het schommelt nogal, artsen zijn het niet eens, maar er moet wel iets gebeuren. Dat is dan gelukkig wel duidelijk. Zoonlief is ook duidelijk, hij ervaart problemen met zijn hypermobiliteit. Hij houdt zich in met sporten, raakt gefrustreerd door de vele blessures en kampt met vermoeidheid. Hij is dokter-moe, heeft het gevoel dat het allemaal niets uithaalt. We proberen dit traject nog omdat deze arts denkt wel iets toe te kunnen voegen.

Zelf kampen met problemen is lastig, als ouder toezien dat je kind worstelt met dezelfde problemen is lastiger. Zoonlief past beter op zijn lijf als dat ik ooit gedaan heb. Hij is vroeg volwassen, is wijs voor zijn leeftijd. Dat valt de arts ook op. Hij heeft een voorbeeld, maar geen goed voorbeeld. Hij kent zijn grenzen nu al beter dan ik ooit mijn grenzen heb leren kennen. Ik bots er nog met enige regelmaat tegenaan. Ik ben eigenwijs, stronteigenwijs. Het heeft me veel gekost, fysiek, maar het heeft mij ook gevormd, gemaakt tot wie ik nu ben.

Ik worstel als ouder met dit dilemma. Ik wil mijn zoon niet tegenhouden, ik wil hem de ruimte geven zijn eigen fouten te kunnen maken. Om grenzen te kunnen aangeven moet je zelf ontdekken waar je grenzen liggen. Grenzen zijn er om overschreden te worden, zeker in de puberteit. Hij is niet bang voor de toekomst, angst beperkt je. Hij is wel bang voor blessures en dat is logisch. Iets met het verleden staat in ons geval wel garant voor problemen in de toekomst.

Als ik hem hoor praten ben ik trots op hem, hij gaat ontzettend goed om met problemen waar je als kind liever niet mee te maken hebt (als ouder ook niet trouwens). Ik probeer ruimte te geven, maar probeer natuurlijk hem ook te behoeden voor blessures. Als ouder leer ik ook lessen, mijn taak als ouder is mijn kind zo goed mogelijk voor te bereiden op het leven. Alhoewel ik hem opgezadeld heb met de nodige fysieke uitdagingen hebben we hem ook geleerd ze zo te zien, als uitdagingen. Het grote verschil, uitdagingen geven toekomstperspectief terwijl beperkingen je daadwerkelijk beperken.

Ik heb vertrouwen in een mooie toekomst, waarin grenzen opgezocht worden en soms overschreden. Zo lang het met mate is komt het goed. Leef nu, geniet nu, laat ruimte voor fouten, leer ervan. Wees niet bang voor de toekomst, het komt zoals het komt. We leren in stapjes, soms vooruit en soms terug. Ook ik blijf leren, een lesje ver’ouder’ing.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s