Soms begint een toekomst zo: met één onverwacht moment langs een rustige weg…

Vanmiddag waren we een rondje om met Lewis. Nou ja, rondje… het werd een flinke ronde. Door de achterlanden. BumbleBee blijkt een meer dan fijne aanwinst binnen ons huishouden. Kilometers maken we. De wind deert me niet.

Ik geniet. Met hoofdletters.

We maakten een ronde door de omliggende dorpen. Langs weilanden en boerderijen. En ineens was het daar.

Zomaar. Onverwacht. Liefde op het eerste gezicht.

Een woonboerderij. Zoals ik daar als kind al van droomde. Ruimte voor kippen en geiten. Een schuur met carport. Ruimte voor ons wagenpark en ruimte voor knutselen en klussen (voor manlief, ik ben niet zó egoïstisch dat ik alleen mezelf wat diertjes gun).

Ruimte.
Rust.

Verder weg en toch nog dichtbij.

Je hebt van die momenten dat alles in elkaar valt. Nou ja… bijna alles. Het staat namelijk helemaal (nog) niet te koop en we kunnen het ook (nog) niet betalen, denk ik. Maar dat boeit eigenlijk niet. Het was en is het. Mijn droom. Onze droom.

Begint manifesteren niet met het hebben van een verlangen? Nou, bij deze dus. Alles klopte. Zelfs het huisnummer (ik heb een tic met huisnummers).

Dat verlangen, dat is er dus!

De manifestatie is van start gegaan.
En daarmee het proces dus ook.

Ik herhaal maar even waar ik mee begon:
Soms begint een toekomst met één onverwacht moment.

Zomaar ergens langs een rustige weg…