Vanmorgen las ik een stuk over de Germaanse geneeskunde. In het kort stelt deze stroming dat achter iedere aandoening een emotioneel trauma schuilgaat. Wie mij al wat langer volgt weet dat ik mij niet afzet tegen alternatieve geneeswijzen. Integendeel. Ik heb er in de loop der jaren heel wat uitgeprobeerd. Sommige brachten me iets, anderen niet.

Wat me aansprak in het stuk ging niet over de theorie zelf. Het was de oproep tot nuance die mijn aandacht trok.

Ik geloof absoluut dat onderdrukte emoties invloed kunnen hebben op ons lichaam. Dat onverwerkte ervaringen zich lichamelijk kunnen uiten. Ik geloof ook dat hieraan werken klachten kan verminderen. Sterker nog, dat heb ik zelf ervaren. 

Daarnaast geloof ik dat er dingen gebeuren die we niet kunnen verklaren. Noem het energie, een wonder of simpelweg iets wat de wetenschap nog niet begrijpt.

We lijken echter in een tijd te leven waarin alles lijnrecht tegenover elkaar wordt gezet. 

Regulier óf alternatief. Wetenschap óf spiritualiteit. 

Ik geloof niet in of-of. Ik geloof in en-en. 

Waarom zouden verschillende visies elkaar niet kunnen aanvullen? Waarom kunnen we niet nieuwsgierig blijven? Onze opties open houden? Waarom zijn we zo bang voor de visie van een ander?

Ik denk dat dát mijn weerstand tegen sommige coaches, artsen en therapeuten verklaart. Die overtuiging dat de methode die zij aanhangen dé waarheid is. 

Dé waarheid bestaat voor mij niet. 

Iedereen kijkt op een eigen manier naar de werkelijkheid.

Er was nog een punt waar ik het niet eens was met deze schrijver. Hij stelde dat je pas anderen kunt helpen als je al je eigen problemen hebt opgelost.

Ook daar geloof ik niet in.

Als dat waar zou zijn, zou niemand in mijn ogen ooit een ander kunnen helpen. 

Wanneer ben je écht klaar met leren? Wanneer weet je genoeg? 

Wanneer ben je volledig geheeld? Zijn we niet ons hele leven in ontwikkeling?

Precies daarom vind ik het zo waardevol om te leren van mensen die nog midden in dat proces zitten. Mensen die eerlijk durven te zijn over hun zoektocht. Over wat ze nog niet weten. Juist dát kan mij iets leren. 

Dat is dan ook de enige manier waarop ik zelf dingen wil delen.

Niet als een coach die de oplossing heeft. En ook niet als goeroe die boven mensen staat. Maar als iemand die haar eigen weg laat zien. Die eerlijk vertelt waar ze onderuit gegaan is, welke afslagen ze heeft genomen en wat haar onderweg geholpen heeft. En wat niet. 

Vanuit die gedachte is mijn traject ontstaan.

En daar is nog een punt waar ik zelf mee worstel. Ik blokkeer nog in de stap van (gratis) columns schrijven, en op die manier mijn ervaringen delen, naar mijn traject daadwerkelijk geboren laten worden en daar geld voor vragen. Blijkbaar zit daar bij mij nog een overtuiging onder. 

Een angst om zichtbaar te zijn. Of om afgewezen te worden. 

En ja, dat hoort blijkbaar dus bij míjn reis. 

Zie? Ik leer terwijl ik ga.

Ik denk dat niemand ooit helemaal ‘klaar’ is. We blijven leren. En we zullen altijd ergens naar blijven zoeken. Dat is het leven.

Ik denk dat wijsheid uiteindelijk niet is dat je alle antwoorden hebt. Wijsheid is dat je durft toe te geven hoeveel je nog niet weet. 

Misschien is dat laatste precies wat Socrates bedoelde: ‘de wijze weet dat hij niets weet’.