Soms jeuken mijn handen.
Soms voel ik mijn vingers al tikken voor ik mijn telefoon goed en wel in mijn hand heb.
Dit is zo’n moment.
Ik lees een bericht op de pagina van De Telegraaf. Nee, eerlijk is eerlijk: ik lees vooral de kop. Het gaat over Freek van Suzan & Freek en zijn reis naar Amerika om zich onder te dompelen in een traject bij Joe Dispenza.
Ik snap dat.
De mensen die reageren duidelijk niet allemaal.
De relatie tussen lichaam en geest wordt in de westerse wereld naar mijn idee nog altijd zwaar onderschat. Ik geloof dat hoe je je voelt, hoe je leeft, hoe veilig je systeem zich voelt, invloed kan hebben op lichamelijke klachten.
Sterker nog: ik ervaar dat zelf.
Ik zeg niet dat ik alle antwoorden heb.
Ik zeg zeker niet dat dit voor iedereen werkt.
En ik zeg al helemaal niet dat ziekte je eigen schuld is.
Maar ik werk inmiddels een jaar of drie hard aan mijn gezondheid. Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal, emotioneel en energetisch. En de resultaten spreken, denk ik, voor zich.
Je mag dat zien zoals je wilt.
Lelijk wordt het pas als mensen gaan roepen dat je niets mankeert. Dat je de boel voor de gek houdt. Of jezelf. Alleen omdat zij niet kunnen geloven dat iemand zelf invloed uit zou kunnen oefenen op zijn eigen gezondheid, herstel of realiteit.
Dat ongeloof komt misschien voort uit angst. Of onmacht. Of uit het feit dat hoop ook confronterend kan zijn.
Maar als je in een situatie komt waarin je niets meer te verliezen hebt, grijp je alles aan.
Niet omdat je naïef bent.
Maar omdat je slechts iets te winnen hebt.
Je leven.
Je gezondheid.
Een toekomst.
Wat maakt dat mensen zo veroordelend denken te mogen reageren op de overtuigingen van iemand anders?
Gun deze man zijn gezondheid.
Zijn jonge gezin.
Zijn leven.
Welkom in de wereld van Tien 