Vorige week was ik bij de boekpresentatie van Simon. Zijn boek stond al op mijn wensenlijstje, hem er zelf over horen vertellen was een leuke bonus.

De titel ‘Wat moed dat moet’ past mij.
Het verhaal ook.

Eigenlijk delen we een soortgelijke zoektocht, al is het op een ander vlak.

Ik ga je geen boekverslag geven. Lees zijn verhaal vooral zelf. Het is de moeite waard.

Het kost moed het pad binnenin jezelf te bewandelen.

We dwalen vaak door het leven zonder echt te weten wie we zelf zijn. Of wat we nu eigenlijk willen. We worden ‘opgeleid’ om in de pas te lopen. Mee te doen in een systeem. Alsof we niets meer zijn dan een onderdeel van een productielijn. Iets in mij komt daar meer en meer tegen in opstand.

Misschien is afgekeurd worden in dat opzicht wel een zegen.

Niet het ‘ziek zijn’ zelf. Niet de pijn, de vermoeidheid, de beperkingen of de zorg. De regeltjes. Dat allemaal is al een dagtaak op zich.

Doordat mijn leven stilviel ontstond er echter ook ruimte. Ruimte om uit te zoeken wie ík ben.

Ruimte om uit te vinden dat ik nog mogelijkheden heb.

Op mijn manier.
Die laatste drie woorden maken alle verschil.

Ik ben aan het uitvinden hoe dat eruitziet.
Aan het ondervinden.

En zo is alles dan, zoals ik zelf ook geloof, niet voor niets.

Het kost moed om naar jezelf te durven kijken. In jezelf te durven duiken. Uit te vinden wat je zelf gelooft en wat je klakkeloos hebt overgenomen van anderen.

Het kost moed om jezelf echt aan te kijken. Het kost moed, maar ik geloof ook dat het moet.

Wat moed dat moet.

Zijn woorden zijn anders.
Mijn boodschap is dezelfde.