beroepentest

Deze week heb ik verschillende beroepen getest; ik ben ‘ingehuurd’ als nachtzuster en als kapster, voor beide ben ik ongeschikt bevonden…

Beide zaken waren een noodzakelijk ‘kwaad’ (ik doe het met liefde hoor, maar mijn krakkemikkige lijf bleek niet bestand tegen het leven als noodverpleegkundige). Mijn taakomschrijving bevatte de volgende dingen (in willekeurige volgorde): sokken aantrekken (zittend op de toiletbril bleek dit te doen, wiebelend door mijn knikkende knietjes was het minder succesvol), afdrogen van de kneus (niet mezelf en wederom zittend op de toiletbril) en de lastigste het uit bed hijsen van de patiënt. Daar is mijn lijf dus niet op gebouwd, manlief uit bed, mijn schouder uit het kommetje. Ik moet mij schrap zetten tegen de rand van het bed, maar dit is niet optimaal voor het hefboomeffect, wat weer noodzakelijk is om hem goed omhoog te kunnen trekken. Geen ideale situatie dus.

Het valt mij flink tegen dat de instanties het hier behoorlijk laten afweten. Niemand in het ziekenhuis die zich afvraagt hoe de twee kneuzen zichzelf moeten redden. De communicatie is ook niet echt geweldig, je wordt naar huis geschopt met een ‘veel succes’, maar we hebben geen idee wat nu wel en niet goed is. De WMO laat ons ondanks een spoed hulpvraag gewoon doormodderen. Gelukkig hebben we vrienden en familieleden die af en toe kunnen bijspringen, maar dit is niet iets dat je weken kunt volhouden. Ik ben geen ‘Saartje’, dat mutsje heb ik, met plumeau en al, al een tijd geleden aan de wilgen gehangen, naast mijn camera. Ik probeer het wel, maar als ik één ding afgerond heb zijn de rode blossen op mijn wangen geen teken van Hollands welvaren, maar van hopeloze overbelasting. En om mijn moeder nu zes weken lang op te zadelen met het huishouden is gewoon geen optie (geen gezonde in elk geval).

Beroepskeuze twee werd geboren uit irritatie; een bijwerking van de morfine is jeuk en manlief vond zijn haar behoorlijk in de weg zitten bij de krabacties. Het moest eraf, helemaal! Dat kon ik best zelf (kijk, ik heb de peuter weer uit de kast getrokken). Tondeuse geleend en hoppakee, weer eens wat anders. Verschillende standjes geprobeerd (je moet toch wat), maar helemaal netjes was het nog niet (ook hier geldt, oefening baart kunst), steeds een beetje korter, een beetje minder scheef en voilla, het is gelukt!

Wel is gebleken dat ik ook geen kapster genen heb, maar ach gelukkig hoef ik toch geen beroep meer te zoeken, dus die keuzemogelijkheden hang ik wel naast mijn mutsje en mijn camera. Zijn de wilgen vast versierd voor de kerst.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s