Eenzaamheid

Bijna iedereen heeft het weleens ervaren, eenzaamheid. Je kunt eenzaam zijn als je gedwongen thuis zit, maar je kunt je ook ontzettend eenzaam voelen in een groep. Als je er nét niet helemaal bijhoort, als je anders bent, omdat je niet lekker in je vel zit.

Eenzaamheid komt vaker voor dan je denkt, alleen zijn is bij tijden prima, wanneer wordt eenzaamheid een probleem? Het is een gevoel, niet iedereen die alleen is voelt zich eenzaam.

Toen ik net thuis kwam te zitten kampte ik met een hele lading frustraties, ik voelde mij nutteloos, overbodig en bij vlagen ook alleen en eenzaam. Ik lag achter de geraniums en de wereld draaide gewoon door. Mijn werk werd overgenomen door een ander (die dat anders deed, maar net zo goed) en mijn collega’s vergaten mijn bestaan (op een enkeling na). Het is normaal, het is goed, niemand is onmisbaar, maar pijn doet het wel.

Als je net ‘ziek’ bent is er aanloop, het is nieuw, mensen zoeken je op. Dan went het, mijn bed in de woonkamer went, het wordt normaal. De mensen om je heen pakken hun leven weer op, zijn druk met anderen, met hun werk, hun gezin. We wachten op het appje, op een kaartje, een belletje misschien. Dat is dan ook meteen het probleem, dat daar is het begin van het gevoel, op dat moment sluipt het je leven binnen, we wachten en verwachten.

We verwachten dat de mensen naar ons toekomen, we wachten en verwachten, maar kijk eens eerlijk naar jezelf. Hoe veel aandacht had je zelf in je drukke leven voor die langdurig zieke collega? Het leven gaat door en als je niet van jezelf laat horen raak je in de vergetelheid voor de mensen waarbij je niet in de top tien (of misschien wel top vijf) staat (of ligt).

Eenzaamheid, ook ik voelde mij best eenzaam, maar ik heb geleerd dat wanneer ik mij het liefst wil verstoppen achter de gordijnen (de winterperiode), met Netflix op repeat (omdat niets doordringt in mijn mistige brein), ik zelf ook initiatief mag nemen, nee moet nemen. Er zijn mensen genoeg om mij heen die graag een bakkie komen halen, ik zit ze niet in de weg als ik ze vraag bij mij te komen. Maar ik moet wel zelf die stap zetten.

Mijn leven staat niet langer ‘on hold’, ik doe mijn ding, soms alleen, maar dan omdat ík daar voor kies. En als ik behoefte heb aan iemand, dan geef ik dat aan. Ik verwacht niet meer en daardoor wacht ik niet meer. Het leven is echt een feestje waarbij je zelf de slingers op moet hangen…

5 thoughts on “Eenzaamheid

  1. Ik ben het met je eens, maar kan het nog niet 1-2-3 naleven.. Dan is het de afstand, dan gewoonweg het feit dat mijn vrienden op enkele vingers te tellen vallen. Túúrlijk..; ik kan via ‘t web toch gelijkgestemden vinden? Misschien niet eens zo ver hier vandaan?

    Maar inmiddels jaagt de gedachte dat iemand ‘zomaar’ ‘n bakkie komt doen me zelfs angst aan. Raar; ik ben niet alleen ‘t contact met anderen kwijt, maar ook het contact met mijn (moedige/’oude’) zelf.

    Mooi dat je hierover schrijft, dat maakt ‘t toch een stukje minder ‘eenzaam’ 😉

    Liked by 1 person

  2. Goed om dit onder de aandacht te brengen. En dank je wel voor het nieuwe inzicht wat het mij geeft. Momenteel word mijn wereldje steeds kleiner, inderdaad men ‘vergeet’ je omdat het normaal is dat ik nu langdurig ziek ben en de situatie weinig lijkt te veranderen. Dat heb ik wel geaccepteerd. Maar wat je zegt ik kan ook initiatief nemen in contact en afspreken, ik hoef niet te wachten op anderen.

    Liked by 1 person

  3. Pingback: ‘Niets is zo eenzaam als een stampvol café’ | MSweb

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s