WMO

Als ‘kneus’ kom je er niet onderuit, op enig moment kom je in aanraking met de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). De WMO regelt bijvoorbeeld een rolstoel, een vervoerspas of aanpassingen in huis. Een rolstoel ‘kopen’ klinkt als iets simpels, maar dat is het niet. Een beetje fatsoenlijke rolstoel kost al gauw een paar duizend Euro. Een goede rolstoel moet bij je passen, qua maat, qua zitkussens, qua mogelijkheden. De stoel is letterlijk een vervanging van je onderstel en mag er boven op dit alles van mij dan ook best een beetje goed uitzien. Maatwerk kost geld, in onze ‘branche’ is alles duur.

De WMO is er om mensen die deze hulpmiddelen nodig hebben te ondersteunen. Dat is fijn, daar zijn we blij mee, althans als het werkt. Hoezo, als het werkt hoor ik je denken? Nou, we leven in een tijdperk waarin er steeds meer van ons verwacht wordt dat we het zelf oplossen. Hulp kost geld en geld kun je maar één keer uitgeven. In plaats van kijken naar wat iemand nodig heeft en dat op de eerste plaats te zetten komen veelal de kosten op de eerste plaats en dan vooral in hoe besparen we op deze kosten. En zo kan het gebeuren dat iemand die een rolstoel nodig heeft om zelfredzaam te zijn (let wel, zelfredzaamheid is waar de WMO om draait) deze rolstoel niet krijgt.

Ik heb meerdere lotgenoten die in gevecht zijn met de WMO over een rolstoel. Over het überhaupt krijgen van een rolstoel, maar ook over het type rolstoel. Ik schreef het al, het klinkt vrij simpel, maar dat is het niet. Gemeenten hebben afspraken met bepaalde leveranciers. Hierdoor krijgen ze flinke kortingen op bepaalde stoelen. Deze stoelen zitten dan ook ‘standaard’ in het programma. Deze stoel kan ook niet bij jou te passen en dan heb je een probleem. Er is wel zoiets als een stoel krijgen via een PGB (PersoonsGebonden Budget), maar dan moet je het ten eerste zelf regelen (en de kosten voor onderhoud etc. zelf betalen) én je kunt geen gebruik maken van de kortingen die een gemeente wel krijgt. Dit kan echt oplopen tot een paar duizend Euro, zeker als we praten over een elektrische rolstoel.

Wat nou als je de rolstoel nodig hebt maar niet krijgt? Wat als je tijdens een keuring nét iets meer kunt lopen dan honderd meter? Wat moet je als je benen letterlijk onder je vandaan donderen en jouw gemeente dit niet wil zien? Je bent al zoveel afhankelijk van anderen, de muren van je huis komen op je af, je bent gevangen in je eigen huis. Uitjes worden onmogelijk, even eruit wordt onmogelijk. Hoe moet je er even uit met je hond, hoe ga je ergens naartoe? Wat moet je als je benen je niet meer kunnen dragen en je gemeente je in de steek laat?

Een goede rolstoel voor dagelijks gebruik is voor de meeste mensen met een chronische ziekte onbetaalbaar. We zijn afhankelijk van het oordeel van onze gemeente, van de WMO. We zijn afhankelijk van het oordeel van een medewerker, zij gaan letterlijk over een groot deel van onze kwaliteit van leven. Je vraagt geen rolstoel aan voor de lol, je moet een enorme mentale drempel over voor je deze stap zet. Voor je hem aanvraagt heb je al zoveel moeten inleveren, zoveel moeten accepteren, het is waanzin dat je dan ook nog moet ‘bedelen’ om de voorziening te krijgen die je nodig hebt. Het is nog grotere waanzin dat een medewerker dan even voor jou bepaalt dat je maar gewoon moet gaan lopen, zoals momenteel gebeurt bij een lotgenoot van mij.

Wij zijn voor een belangrijk deel afhankelijk van de WMO, overgeleverd aan de empathie van één persoon. Een persoon die misschien de centen zet voor de mensen, die geen idee heeft hoeveel we al hebben moeten overwinnen. Ik heb geen invloed op gemeenten, maar hoop dat dit bericht de medewerkers in kwestie onder ogen komt. Ik hoop dat ze begrijpen dat ze een beslissing nemen die voor ons van levensbelang is, dat ze met een afwijzing letterlijk de poten onder je stoel vandaan zagen, dat een rolstoel het verschil maakt tussen eenzame opsluiting in huis en deelnemen aan de maatschappij; onze participatie maatschappij…

Afbeelding Rianne Witteveen

One thought on “WMO

  1. Dit gaat zo met alle zorg waar de WMO over gaat, helaas… ‘Hoe durf jij te beweren dat jij deze dure zorg nodig hebt?’

    Ik ken uit de GGZ een verhaal waarbij iedere hulpverlener om de client heen, en de client zelf, vonden dat er gespecialiseerde hulp nodig was. Gemeente vond dat het buurtteam client de zorg wel kon leveren, want zo erg was het toch allemaal niet. Buurtteam vond dat ook. Binnen twee maanden stond de client boven op een gebouw en kwam het buurtteam met hangende pootjes bij de gespecialiseerde zorg: ‘ja, willen jullie client weer nemen, want het is toch wel moeilijk zo…’.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s