Positivisme

Ik heb net twee uur gebeld met mijn lotgenootje Suus. Zo fijn dat dat liggend kan met de telefoon op speaker op een kussentje naast me. De hoorn fysiek zo lang aan mijn oor houden red ik namelijk echt niet. Het gesprek tikte alles aan waar we tegenaan hobbelen, meemaken, delen, een compleet ander leven en toch zo hetzelfde in veel opzichten.

Het gesprek kwam op een blog dat ik van de week schreef, over het gevoel aan de zijlijn te staan, buiten het ‘gewone’ leven. Niet zozeer over het blog eigenlijk, meer over reakties die komen op een realistisch geschreven stukje dat eens niet een slechts positieve ‘vibe’ heeft.

Ik ben een positieveling, ik zie mijn glas voornamelijk half vol, denk ik mogelijkheden in plaats van beperkingen, maar zo af en toe word ik overvallen door de realiteit. Hoe positief ik de dingen ook zie, hoe dankbaar ik ook ben, hoezeer ik ook weet dat ik het ongelooflijk goed heb in vergelijk met andere mensen, soms realiseer ik me dondersgoed dat het in vergelijk met anderen ook op zijn zachts gezegd een ander leven is. Soms voel je je iets minder positief, soms is een leven met twintig uur liggen op vierentwintig uur gewoon klote en soms is het leven met altijd pijn in één of (meestal) meerdere plaatsen in je lijf gewoon zwaar.

Op deze dagen moet je alles uit je inpandige kast halen om je koppie omhoog te houden. Op deze dagen trek je het liefst de dekens over je hoofd en sluit je je af voor de rest van de wereld. Op deze dagen moet je je soms even uiten, mag je je ook even uiten. Het leven met pijn, met beperkingen, met een zeer gelimiteerd aantal mogelijkheden is zwaar en ja ‘what doesn’t kill you makes you stronger’, dat weten wij ook dondersgoed. We zijn dankbaar dat we leven, echt! Maar wil dat zeggen dat we altijd ons masker moeten laten zien aan de wereld?

Ik hou niet van klagen, doe niet aan zeikblogs (eh volgens mij niet in elk geval), maar het leven gaat nu eenmaal niet altijd over lekker geurende rozen. Soms is het gewoon even volkomen kut en ja, dan mag je dat zeggen zonder direct op alle positieve, mooie spreuken getrakteerd te worden.

Realiteit is niet standaard positief en mijn blog is dat dus ook niet. Ik kijk het in de ogen, ik ga het gevecht aan, ik strijd voor mijn mogelijkheden met mijn beperkingen. Ik schrijf wie ik ben, ik schrijf hoe ik ben, soms een beetje in mineur, soms ietwat melancholiek, soms opbeurend, soms een tikkie hyper. Soms enthousiast, soms sarcastisch, soms met een lach en ja, heel soms ook met de traan.

Chronisch ziek zijn is geen lachertje, een oppepper is fijn, een lief berichtje ook. Een hartje geeft medeleven beter weer dan welk symbool ook. We weten echt wel dat er betere dagen komen en we weten ook wel dat er mensen zijn die meer reden hebben tot klagen. We zijn dankbaar, we zijn positief, we doen ons best, maar soms is overleven nu eenmaal de taak van de dag…

3 thoughts on “Positivisme

  1. Gewoon lekker jezelf blijven met alles erop en eraan. Het is wat het is en ik heb veel respect voor iedereen die zich door ellende heen weet te slaan en iets van het leven maakt.
    Ken je Veroni Steentjes van Stichting Intermobiel.? Google maar eens op Intermobiel. http://www.intermobiel.com/ Misschien kun je er iets mee. Ik denk dat mensen als jij heel welkom zijn.
    O o nu pakt hij de link toch.
    Heb het goed meis.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s