Winst of verliesrekening

Vandaag is een dubbele dag, een dag waarin de emoties aan de oppervlakte liggen. Een dag waarop ik zo ontzettend blij ben met wat ik heb gepresteerd en waarin ik tegelijk zo met mijn neus op kwetsbare feiten word gedrukt. Ik kan wel denken dat ik super woman ben, ik ben het niet.

Afgelopen weekend stond voor een groot deel in het teken van kunstbeurs Nulllll. Ik was daar gister aanwezig namens Facing EDS en heb vrijdag geholpen met de opbouw. We hebben onze gezichten laten zien en onze stem laten horen. Ik heb veel mensen mijn verhaal mogen vertellen en het doel van onze stichting. Het was vrij rustig, maar ik heb er een goed gevoel aan over gehouden.

Het was mijn eerste keer op een kunstbeurs en ik heb mijn ogen uitgekeken. Prachtig fotowerk, mooie afdrukken. Kleurrijke schilderijen, donkere kunst, gietsels met epoxy, ik vond het zeer inspirerend! Ik heb ideeën opgedaan en ga hier ook zeker iets mee doen. Maar niet nu. Nu ben ik op, nu moet ik eerst bijkomen, mijn lijf rust geven. Nu is dat punt weer bereikt, meer dan bereikt. Ik wil, ik moet, ik kan…. nee ik kan niet. Nee, ik kan niet! Nee, ik kan écht NIET!

Ik moet nu een pas op mijn plaats doen. Ik moet nu accepteren dat mijn lijf niet gezond is. Ik moet accepteren dat mijn hoofd ook niet meer hetzelfde is als vroeger. Ik moet weer accepteren dat ik naar mijn grenzen moet luisteren.

Vrijdag ben ik gevallen, achterover gekieperd met mijn Quicky. Iets te enthousiast, zonder kiepwielen. Iets met Murphy, als je ze niet nodig hebt zitten ze er wel onder en met die ene keer dat je ze vergeet donder je achterover. Ook hier is er een eerste keer voor alles. Ik probeerde mezelf blijkbaar op te vangen en klapte zo op mijn rechterarm. Die doet dus pijn, meer pijn. Ik dacht dat de schade daarmee beperkt was gebleven, maar thuis bleek dat mijn rug en nek toch best een klap hadden gekregen. Ik moet nu oppassen met het bewegen, voel anders bliksem in mijn onderrug.

En zo heb ik ook een winst- en een verliesrekening. De winst zijnde de mooie gesprekken. De ontmoetingen met oude bekenden, een klasgenootje van de fotovakschool en een oude collega. Eindelijk een van mijn volgers in het echt ontmoeten. De inspiratie die weer opgevlamd is. Dat beetje extra bekendheid dat ik heb mogen helpen geven.

Het verlies zit hem vooral in het mentale deel. In die neus en die feiten. Ik moet de verliezen accepteren, moet ze nemen, heb daar niet echt een keuze meer in. Over de grens betekent de boete accepteren en dat brengt mij dus op vandaag. En morgen en overmorgen, de rekening wordt onherroepelijk gepresenteerd.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s