Vanmorgen, tijdens mijn rondje met Lewis, dwaalden mijn gedachten naar lotgenotencontact. Ik luisterde een podcast over mastermindgroepen. Groepen met mensen met dezelfde interesses, waarin je elkaar kunt inspireren en stimuleren. En daarin dwaalden mijn gedachten dus af naar contact met lotgenoten.
Ik heb daar soms een dubbel gevoel over…
Ik heb, zeker toen mijn klachten verergerden, ontzettend veel gehad aan het contact met lotgenoten. Ze hielpen mij op weg in mijn zoektocht naar wat er toch mis was met mij. Zetten me op het juiste spoor qua hulp en hulpmiddelen.
Maakten dat ik me niet alleen voelde.
Ik voelde me gehoord. En dat had ik op dat punt ontzettend nodig. Daar ben ik dankbaar voor.
Ik ging schrijven over hoe alles voor mij voelde en kon, door mijn verhaal te delen, op mijn beurt weer anderen helpen. Lotgenotencontact kan een groot verschil maken in hoe je omgaat met je aandoening.
En dat brengt mij bij de dualiteit van mijn gevoel. Want er kan ook iets anders ontstaan. Een soort competitie bijna. Een nauwelijks zichtbare strijd over wiens klachten erger zijn.
Wie meer pijn heeft.
Wie het zwaarder heeft.
De lotgenoot die nog kan werken heeft geluk. Wie dat niet meer kan, heeft pech. Degene die nog kan lopen heeft het ogenschijnlijk minder zwaar dan degene die in een rolstoel zit.
Alsof er een rangorde bestaat in ellende.
Ik heb het eigenlijk altijd anders bekeken, maar ook ik vergelijk. Alleen vergelijk ik mezelf vrijwel altijd met mensen die er beroerder aan toe zijn.
Er is altijd wel iemand die minder kan. Die meer pijn heeft. Die er slechter aan toe is.
En dus valt het bij mij nog wel mee.
Aan de ene kant helpt dat me om mijn eigen situatie enigszins positiever te bekijken. Maar aan de andere kant doe ik mezelf daarmee ook tekort. Want door steeds te kijken naar wat een ander níét meer kan, vergeet ik soms stil te staan bij wat ik zelf allemaal heb moeten inleveren. Wat ik meemaak. En wat ik heb meegemaakt.
Ik voel daardoor weinig compassie met mezelf. Er is altijd wel iemand die het zwaarder heeft. Maar dat feit maakt mijn eigen situatie niet minder zwaar. Net zoals mijn mogelijkheden niets afdoen aan de beperkingen van een ander.
Lotgenotencontact kan ontzettend waardevol zijn. We kunnen elkaar helpen, inspireren, stimuleren en het gevoel geven dat we niet alleen zijn. Maar tegelijk is het goed om je bewust te zijn van die andere kant.
Laat je niet omlaag halen door de onzekerheden en ervaringen van een ander. Iedereen bewandelt een eigen pad, op een eigen tempo. We hoeven dat pad niet te vergelijken. We mogen gewoon naast elkaar lopen.
Zonder daar conclusies aan te verbinden…
