Een mooie dag in juli, twee jaar geleden, ter afsluiting van een zonnige vakantie maakten we ons klaar voor een lekkere barbecue. De televisie aan op de achtergrond, mijn oog viel op een beeld, wrakstukken van een vliegtuig en ik meende te horen dat het om veel Nederlanders ging, een vlucht naar Maleisië. In mijn hoofd flitste even voorbij dat Rob (mijn ‘spiergoeroe’) die dag zou vliegen. Ik zei het hardop, voelde ergens diep in mij een onrustig gevoel van waarheid, maar drukte het weg, het zou toch niet, wat was de kans. Je ging toch niet via die route naar Bali? Maar toen ze beelden lieten zien van paspoorten met bestemming Bali wist ik eigenlijk wel dat het mis was…

De hele avond volgden we het nieuws, hielden Facebook in de gaten, probeerden te achterhalen of ze erin zaten. Misschien moet ik hem bellen, dacht ik, maar iets in mij wist best dat het zinloos was, er zou niet opgenomen worden, nooit meer. We gingen naar bed, nog steeds in ongewisse. De volgende ochtend drong de werkelijkheid met een klap tot ons door. Ze zaten erin, Rob, Barbara en twee van de kinderen, de derde was niet mee. Zinloos geweld in grote vorm maakte een eind aan zoveel levens, onze wereld stond net als dat van zoveel anderen even stil.

Inmiddels zijn we alweer twee jaar verder, er is geen dag dat ik niet even aan ze denk. Rob en Barbara hebben iets betekend in het leven van zoveel mensen, ook in het mijne. Rob snapte mijn strijd met mezelf, begreep hoe vreselijk nutteloos ik mij voelde toen ik niet meer kon werken en hielp mij, gaf mij iets te doen dat ik nog wél kon en gaf me daarmee een doel. Daarbij hielp hij me met het gevecht tegen de achteruitgang, iets waar ik altijd nog dankbaar voor ben, mede dankzij hem heb ik mijn spierkracht deels weten te behouden. Hij inspireerde mij, leerde me dat je groot moet dromen en je dromen kunt volgen. Ik droom groots, ik ga ze ook volgen en ik weet dat Rob over mijn schouder met me meekijkt, altijd. Still miss you guys!

raar
als je leven even
stilstaat
de wereld doordraait
alsof er niets is gebeurd

verwarring
als doordringt
dat ze niet terugkomen
van vakantie
nooit meer

eind van dromen
geen als ik terugkom
met achterlating
van iemand alleen
zo raar

Vanavond is het zover, de Liemerse poëzie avond. Even bij het begin beginnen… Een paar weken geleden werd ik gevraagd mee te werken aan een poëzie avond, dit naar aanleiding van een stuk in de plaatselijke krant over het uitkomen van mijn bundel: ‘mijn wereld in woorden’. Ik vond het zeer spannend, maar het leek me ook erg leuk, dus ik zei ja, maar niet in mijn uppie. Geen probleem, de dames van de bibliotheek hadden nóg twee dichters op het oog én ik kende iemand van vroeger die zich ook aan de schrijfsels had gewaagd, dus de ‘opstelling’ was bekend. Met z’n viertjes een leuke avond met optredens verzorgen. Daar gingen we dan, ik als beginneling op dit front, hoe doe je zoiets? Gelukkig zijn de twee andere dichters ervaringsdeskundigen en samen hebben we een opzetje gemaakt van wie, wanneer en… de rest was aan onze eigen creativiteit.

Daar zit je dan, twee bundels, een telefoon vol gedichten en een leeg ‘vel’. Hoe plak of praat je zo’n blok aan elkaar? Ik ben wat dat betreft echt een nitwit, geen idee. Dus je zoekt wat uit, schrijft wat aan elkaar en gaat aan het oefenen. Mijn eerste proefkonijn was zoonlief, zijn duidelijke mening was dat ik praatte als een robot, dus dat was een verbeterpuntje (nou ja, punt). Meer oefenen dus, rustig praten (ik ratel sneller dan een sneltrein), klemtonen leggen, foto’s zoeken en weer schrijven. Drie blokken, in verschillend thema, zonder het saai te maken. Een mix van poëzie én blog, lastig, maar het is gelukt (geloof ik).

Ik had de Duiven Post gevraagd of ze er aandacht aan wilden besteden, dat wilden ze en toen ging het dak eraf hier. Telefoon van de Gelderlander, een interview, paginagroot nog wel! En een mailtje van de radio, of ik er iets over wilde vertellen? Natuurlijk wil ik dat! Ik heb me gek gemaild toen mijn bundel uitkwam, maar geen respons en nu komt het alsnog. Het is bijna surrealistisch, een bus, promotie, alles tegelijk, zo spannend, zo leuk!

En nu gaat het echt gebeuren, vanavond om acht uur ‘sta’ ik voor de groep (als ze komen 😉), my big night, ik heb vanmorgen even op een vriendin geoefend en die vond het meer dan ok, dus ik ben er klaar voor. En om 21.15 (in de pauze) belt radio 2 en ben ik ‘live’ op de radio met een kort interview. Dus de kneus gaat écht live, kom maar op!

Ok, een discutabel onderwerp, een onderwerp dat ik in mijn veel te veel facebooktijd nu echt op iedere pagina tegenkom. De ”sociaal-erotische zorg’. Iedereen heeft er een mening over (nou, bijna iedereen). De stelling van de reageerders lijkt te zijn ‘ben je een soort erotische weldoener of ben je gewoon een hoer’?

Het blijkt niet zo simpel te zijn als één plus één; iemand heeft een behoefte én betaald daarvoor is… In dit geval heb je daarin een keuze, je bent ofwel een heilige volgens een groep vrouwen, ofwel een dame van lichte zeden. Het zijn overigens meestal vrouwen met een mening, mannen zijn wat dat betreft verstandiger (wat dat betreft hè 😉)?

Gekke is dat eigenlijk iedereen zich onwijs druk maakt om de naam die het beestje moet hebben, het hokje waar ze in hoort en niemand zich druk maakt om hetgeen waar ík mij nu juist aan stoor; namelijk dat het zo lijkt alsof “invaliden’ (ineens als echte serieuze kneus, zonder eigen vermogen tot nadenken bestempeld) in algemeenheid niet in staat zijn zelf een partner te vinden. Het gaat hier neem ik aan om een groep meervoudig gehandicapten die tot veel dingen zelf niet in staat zijn en daarbij dus hulp nodig hebben. Ik erger mij in grote mate aan het over de kam scheren van de groep ‘invaliden’.
En ja, dat ligt gevoelig aangezien wij ‘fysiek beperkten’, vooral wij in rolstoel, al snel gezien worden als een sneue groep mensen die niet in staat zouden zijn tot het bevredigen van ‘bovenmenselijke’ genoegens; oftewel zonder de ‘sociale hoeren’ krijgen we vast geen seks, wie wil er tenslotte een invalide als partner?!

Alsof invalide mensen niets meer te bieden hebben? Past niet op ieder potje een deksel? Het interesseert me persoonlijk geen moer wat deze mevrouw voor de kost doet, geef haar beestje een naam (al past sociale stoeipoes misschien beter in dit opzicht), maar scheer in het proces niet alle invaliden over deze ‘poezenkam’. Een heleboel mensen binnen de groep invaliden zijn prima in staat een partner te zoeken, vinden ze die niet en hebben ze behoefte aan meer dan hun rechterhand, tja dan kunnen ze altijd nog een beroep doen op de nationale, eh sociale….

* Dit is een reaktie op een nieuwsitem wat momenteel circuleert op de bekende ‘damesbladen’ (alles door de verscheidene nieuwsredakties zeer origineel geknipt en geplakt, zwaar werk 😉). Een item over een dame die zich ‘opgewerkt’ heeft van maatschappelijk werkster tot tja, daarover verschillen dus de meningen… Ik twijfelde over het als blog plaatsten of niet, maar een lotgenootje van me trok me (eh raar in deze context hihi) over de drempel en ik plaats hem toch. *

Geen blog over kneuzerigheid, of misschien juist wel, alleen niet die van ons ‘fysieke kneuzen’, maar de mentale kneuzen. Hoe moet je anders mensen omschrijven die het in hun hersens halen hun wil op te leggen aan anderen door onschuldige mensen te vermoorden? Je kunt zoveel dingen goedpraten in je kop, maar hoe praat je zoiets goed? Hoe leef je met zoiets op je geweten? Door de belofte aan een beloning in de toekomst, in het hiernamaals? ‘Goh, mooie plek zal dat wezen als je moet doden om er te komen, dat zal echt de hogere bedoeling zijn achter leven’ *sarcasme uit*.

Volgens mij zegt dat woord alles, leven. We leven nu, we moeten het beste maken van het leven dat we hebben gekregen, leven is een gift! Niet iedereen krijgt de kans te leven, waarom zou je iemand die kans willen ontnemen? Kan dat niet slechts als je leeft met haat in je hart in plaats van liefde? Draait leven juist niet om liefhebben? Ben je niet pas echt een kneus als je dat vermogen mist?

Het leven is te mooi om het door kwaad en haat te laten verpesten. Ik weet de oplossing niet, je moet mensen accepteren om wie ze zijn, zonder oordeel, zegt men. Moet ik ook deze malloten nemen zoals ze zijn, moet ik hen die willens en wetens kwaad doen in mijn hart sluiten? Ik kan dat niet, maar ik weet wel dat veel mensen nu roepen, grenzen dicht, en dat voelt mij ook niet goed. Weer meer onschuldigen die daarmee geschaad worden.

De oplossing? Misschien een wereld zonder wapens, in ieder geval een mooi begin. Maar dan allemaal zonder wapens, dat zullen veel machthebbers ook niet willen; want tja er gaat veel geld om in die industrie en geld is macht en macht is… Het is een grote hypocriete bende op onze mooie planeet. Leven en laten leven, vooral dat laatste, maar waar ligt de grens, de mens is in veel gevallen geen mooie aanvulling op deze wereld. Ik schaam mij soms om mens te zijn en toch zijn wij mensen degene die zullen moeten veranderen.
Michael Jackson zag het op dat punt juist, ‘look at the man in the mirror’, een betere wereld begint toch echt bij jezelf. Misschien volgt de rest ook …

wederom tranen
angst in het hart
wederom woede
weer een dag zwart
wederom wanhoop
de wereld op z’n kop
en wederom stilte
wanneer houdt dit op