Mag ik het willen? 

Mag ik gewoon gezond willen zijn, als het al zoveel beter gaat…

Ik snap het als je denkt dat bovenstaande idioot klinkt. Echt. En toch is het wat soms door mijn hoofd schiet. 

Ik liep met Lewis gewoon een beetje dankbaar te zijn. 

Te genieten. 

Herfstzonnetje op mijn gezicht, wind in mijn haar. Muziekje in (of is het op?) mijn oortjes. Lekker. Genieten dus. Ik val in herhaling, maar dat moet even. Om mijn punt te maken. 

Dankbaar. Dat ben ik dus. 

Dankbaar dat ik iets weer kan dat ik zo’n lange tijd niet kon. Dat ik dat herwonnen heb. Het ging niet vanzelf en dat gaat het nog steeds niet. Maar ik wil mezelf niet toestaan te veel contact te leggen met het hoe en waarom. Ik richt me liever op gewoon blij zijn. En blij, dat ben ik.

Wat heeft dat te maken met die vraag waar ik mee begon?

Nou, als ik terug ben van het lopen, dan vóel ik dat lopen wel. Er is meer dan blijdschap en dankbaarheid. Er is ook druk. Niet in mijn hoofd, maar wel in mijn bekken. In mijn heupen. En mijn onderrug en benen. Daar zitten ook pijnscheuten en tintelingen. Als ik loop, gaan die weg, maar als ik stilsta, zijn ze er. En ik sta te vaak stil. Om even een praatje te maken (en ik praat al snel te lang), of een hond te aaien. 

En dan denk ik het… mag ik het willen?

Want ja, ik zou best graag. Gewoon iets langer kunnen lopen. Staan.

Je kunt toch rollen? Een stemmetje op mijn linkerschouder geeft direct zijn (haar) visie. Aan de rechterkant blijft het stil. 

Schuldgevoel?  

Iets in mij vindt blijkbaar nog steeds dat er een limiet moet zitten aan wat ik mag willen… Dat ik gewoon blij moet zijn met wat ik weer kan. Er zijn tenslotte genoeg mensen die het niet kunnen. 

Gelukkig roert zich steeds vaker een ander stemmetje. Een stemmetje dat fluistert dat er wellicht nog veel meer mogelijk is. En dat stemmetje gaat gepaard met een voorzichtig gevoel van hoop. 

Vijf jaar geleden durfde ik hier niet van te dromen. En kijk nu!

Dus ja, ik mag het willen.

Ik mag het wensen en ik mag mijn best doen om alles te bereiken wat mogelijk is. Ik mag letten op mijn grenzen, maar ik mag ze ook proberen op te rekken. Zonder drang en zonder dwang. Maar de hoop die ik heb gevonden? Die laat ik niet meer los!