Een ondernemend pad

Vorig jaar had ik een gesprek met het UWV. Een gesprek over ondernemen, over zélf iets opbouwen. Ik had een ruwe versie van een idee in mijn hoofd en wilde weten of ik dat uit mocht voeren. Wat volgde was een fijn gesprek, een coachingstraject en een go.

Ik stond aan de start van een spannende reis!

Ik ben niet meer de ondernemer die ik was voor ik ‘ziek’ werd. Het proces van slechter worden heeft ontzettend veel met mij gedaan.

Er zijn spoken in mijn hoofd verschenen. Spoken die ik aankijk, waar ik mee aan de slag ben gegaan.

Ik denk dat dit een proces is dat nooit klaar is. Op het moment dat je kunt zeggen dat je alles weet, ben je klaar in dit leven. Uitgegroeid.

Ik ben sceptisch als mensen zeggen alle antwoorden te hebben. Ik heb als chronisch zieke meerdere psychologen versleten en geen van allen bleef. Ze dachten soms antwoorden te hebben op situaties die ze zelf nooit ervaren hebben. In mijn ogen is dit onmogelijk. Theoretische kennis is prachtig, maar een boek kan je nooit vertellen hoe het voelt om iets zelf door te maken. Dat maakt ervaringsdeskundigheid zo krachtig.

Niemand kan je overigens precies vertellen hoe je iets aan moet pakken. Iedereen is uniek. De voor jou juiste antwoorden zitten in jezelf. Een goede gids helpt je die antwoorden te vinden. En ja, die gids is zelf ook ergens zoekend in dit leven. Dat is wat het leven is.

Bovenstaande is míjn visie.
Je hoeft het daar niet mee eens te zijn.

Ik pretendeer geen antwoorden te hebben. Dat kan ik niet, want ik heb ze zelf ook niet.

Ik schrijf inmiddels tien jaar open en eerlijk over wat ik meemaak en in het bijzonder over wat dat met mij doet. En ja, dat is soms best kwetsbaar. Dit is geen mooi plaatje waar ik mij achter verschuil, alles wat ik denk en deel ben ík.

Ik heb in de loop der jaren ontelbaar veel reacties gehad van mensen die blij zijn met mijn columns. Die zeggen dat mijn woorden voor hoe iets voelt hun iets waardevols geven. Daar ben ik dankbaar voor, want dat geeft mij iets terug. Erkenning.

En nu wil ik daar meer mee doen. Omdat mijn ervaring waarde heeft. En ja, ook daar mag je iets van vinden, positief of negatief.

Ben je nieuwsgierig? Laat het me weten, dan breng ik je met liefde op de hoogte van mijn ideeën.

Voel je echter weerstand? Dan is dit waarschijnlijk niet voor jou, en dat is helemaal prima.

Ik ben iets moois aan het creëren voor wie daarvoor open durft te staan.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSeO3qbws_CXzxupP_AG8fLG_v3nPxV_H_Xko8iKI5mrPfPYdw/viewform?usp=header

Quotum

Ik werk aan mezelf.
Ik werk met mezelf

Ik werk met mezelf aan mezelf.

Laten we zeggen dat ik zoekend ben. Naar wie ik ben. In het proces van mens met een aandoening en mens met beperkingen zoek ik naar wie ik nog meer ben.

Mijn aandoening, mijn hulpmiddelen, mijn hulpvragen, ze hebben een sluier gelegd over dat wat ik nog meer ben.

Een sluier over de ik die ambitieus is. De ik die haar eigen ruimte zoekt. Niet in de letterlijke zin van het woord, maar de ik die haar eigen ruimte in mag nemen.

Ik weet dat lang niet iedereen dit kan begrijpen en dat hoeft ook niet. Ik weet ook dat er mensen zijn die ditzelfde voelen. Die zich, net als ik, soms gevangen voelen in de vraag wie ben ik nou eigenlijk écht? En wie kan ik nog zijn?

Wie mag ik zijn, van mezelf?

Zo heb ik altijd het gevoel dat ik niets mag ontvangen zonder daar iets voor terug te doen. Zal ik vast en zeker niet de enige in zijn. Ik wil er voor anderen zijn zonder die verwachting, maar straf mezelf er bijna voor op af. Alsof ik een quotum heb en dat bijhoud op een spreadsheet.

Ik pel mezelf af.

Laagje voor laagje werk ik mezelf door mijn overtuigingen.
Vraag mezelf af waarom ik denk hoe ik denk. Waarom ik denk wat ik denk. Of het me dient of juist tegenhoudt.

Waarom sommige mensen reageren zoals ze reageren en wat mijn invloed daarop is of geweest kan zijn.

Mezelf analyseren is hoe mijn hoofd werkt, maar wat wil mijn gevoel?

Ik werk aan mezelf.
Ik werk met mezelf.

Ik werk met mezelf aan mezelf.

Identiteit deel 5

Verandering 

Wie ooit was die is
Niet langer wie hij ooit was
Slechts wie hij nu is

Een haiku die ik ooit schreef, een jaar of tien geleden. Ik schreef hem voor een vriend van vroeger, die in zijn jeugd laten we zeggen wat onhandige streken uithaalde. Om tegen hem zeggen dat hij veranderd is.

Hoe waar blijkt deze haiku nu juist voor mijzelf te zijn.

Identiteit is niet vast. Identiteit is geen waarheid.

We veranderen (hoop ik) allemaal tijdens ons leven. Leren door ervaringen, goede en slechte. En groeien daarvan.

Die groei is een belangrijk onderdeel. Ik ben niet meer wie ik ooit was. 

Ik ben niet meer wie ik was voor ik, we kunnen wel zeggen, ernstig beperkt werd, maar ik ben ook niet meer wie ik toen was. 

Soms heb ik het gevoel me te moeten bewijzen. 

Te moeten bewijzen dat ik loop én toch ook moet rollen. 

Te bewijzen dat ik hulp nodig heb, ondanks mijn vooruitgang. 

Te bewijzen dat ik beperkingen heb. Omdat je ze niet altijd ziet. 

Het kostte tijd te accepteren dat ook vooruitgang een gewenst resultaat mag zijn. Hoe gek dat misschien ook klinkt. 

Misschien beweegt identiteit wel mee met mijn staat van de dag. In de ochtend zo anders dan in de avond. 

Mijn identiteit staat niet vast, is niet in steen gehouwen. Ik ben niet ziek en niet gezond. Niet beperkt en niet onbeperkt. Ik ben niet in één hokje te vangen.

Het enige dat vaststaat is dat ik altijd mezelf ben. 

En verder hoef ik niets te bewijzen. Aan niemand.