Ooit meldde ik mij aan voor een cursus schrijven. Ik deed er niets mee, behalve de opdrachten bewaren.
Het is een patroon…
Ik hou van cursussen kopen. Ik bezit meer cursussen dan sommige vrouwen schoenen. Of handtassen. Die laatste heb ik wel, maar gebruik ik zelden. Alles wat ik bij me draag past in mijn jaszak. Of in de handtas van een vriendin.
Sleutels, telefoon, oortjes.
Meer heb ik niet nodig en dus ook niet bij me.
In handtassen raak ik vooral dingen kwijt. In cursussen vind ik iets terug. Ze geven me inspiratie, of ze dagen mijn denken uit. Soms lijken ze me weinig te doen, maar dan trekt toch ineens één enkel zinnetje mijn aandacht.
Zoals nu: vind je weg.
Daar was ik al mee bezig.
Mijn weg was en is nog even weg.
Ik was een pad ingeslagen, maar dat pad past niet meer. Teruggaan doe ik zelden. Geen reden om achteruit te lopen. Vooruit is de beste weg.
Er is altijd een ander pad.
Je moet soms alleen even zoeken.
Dus ik duik tussen de struiken. Struin ik in het groen (letterlijk in deze, want in mijn zoektocht naar plezier heb ik mijn camera maar eens afgestoft en opgepakt) en zoek verder naar mijn eigen weg.
Tussen alle mogelijke wegen.
Op zoek naar de weg
Kom je van alles tegen
Wegen en wegen
(een ware haiku van totaaldichter Robert Joseph Wieseman)
