Ik heb altijd het gevoel mezelf te moeten verantwoorden en dat gaat best ver.
Soms heb ik zelfs het gevoel me te moeten verantwoorden voor mijn bestaan.

Ik voel mezelf vaak te veel. Te enthousiast. Te aanwezig.
Te veel aandacht vragend.

Ik ben graag aan het woord.
En soms ben ik ook veel aan het woord.

Terwijl ik op andere momenten liever in een hoekje kruip. Dan wil ik misschien wel, maar durf ik niet. Dan ben ik mezelf te bewust van mijn omgeving. Van de mensen die iets van mij vinden.

Dat gevoel alles wat ik doe of zeg te moeten verantwoorden zit diep.
Ook in mijn schrijven herken ik het.

Ik betrap mezelf vaak op het feit dat ik mezelf kleiner maak. Alsof mijn bestaan pas geldig is als iemand anders begrijpt wat ik bedoel. Iedere zin wordt op een zilveren schaaltje gewogen, probeer ik uit te leggen. Stel je toch eens voor dat iemand mij verkeerd begrijpt?

Probeer ik mezelf te verantwoorden voor mezelf?
Of zijn het de niet bestaande stemmen van mogelijke reacties van anderen die ik hoor?

Het is hoe dan ook tijd om te stoppen met dit gedrag. Als mensen me niet begrijpen, dan is dat jammer, maar het is geen situatie van leven of dood. Je kunt niet iedereen te vriend houden.

Ik wil niet eens iedereen te vriend houden, dat kost me veel te veel energie.
Die energie gebruik ik liever voor andere doeleinden.

Dus, ik stop met dat ondertitelen om anderen te onderwijzen.
En ik hou op met mezelf steeds opnieuw te moeten bewijzen.