meer schuldgevoel

Ik heb er dus met enige regelmaat last van: schuldgevoel. Ook deze komt in verschillende soorten en heftigheid; schuldgevoel naar vrienden, naar ouders, naar manlief, naar zoonlief, naar mezelf, kortom hele lading…

Samengevat komt het vaak op hetzelfde neer, ik wil zelf, kan niet zelf, kan te weinig terug doen en voel me daar vervelend bij. Of ik wil mee en kan niet mee, of ik kan niet poetsen, kan niet heeft grote invloed en wil wel frustreert ook (nieuw spreekwoord), ik wil wel poetsen (ok verkeerd voorbeeld want ik had daar altijd al een bloedhekel aan, maar ik zou wel willen dat ik wilde poetsen (ben ik je al kwijt)), maar in dit geval kan ik ook echt niet, lijf wil niet in de vereiste poetshouding. Het wordt pas echt lastig als ik dat aan anderen moet overlaten, want dan steekt mijn ‘ik moet er iets voor terug doen’ gevoel de kop weer op. En dat samen veroorzaakt schuldgevoel.

Dat heb je ook als je weer eens een avondje weg af moet zeggen, wil niet is er niet, kan niet komt wel uit de kast, in groot gevecht met wil niet (en dat gezegde uit mijn jeugd: kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt ernaast). In mijn geval ligt wil niet zeker niet stil, het roert zich als een sluipend monster in mijn koppie en kan niet is een frustratie. En dan moet je kan niet voor wil wel laten gaan omdat je nu eenmaal rekening moet houden met die verrekte grenzen, je snapt het vast al, dat wil ik niet en wederom schuldgevoel. Zo ook bij niet fatsoenlijk een dagje uit kunnen, niet mee kunnen naar weet ik veel wat allemaal, frustraties die leiden naar schuldgevoel.

En dan is er nog het schuldgevoel dat vast hangt aan mijn ‘wens’. Ik vraag om donaties voor mijn rolstoelbus, maar er zijn ook mensen die donaties vragen om een ziekte te kunnen overwinnen. In mijn hoofd levert dat een intern gevecht, ik wil ook helpen, verdienen zij het niet meer dan ik (of als in dit geval, blijft een goede vraag). Ik heb vorige zomer shirtjes gemaakt voor een kennisje met Lyme, zij vecht voor haar leven en ik voor een bus, dit geeft echt kortsluiting in mijn hoofd, schuldgevoel. Ik wil haar zo graag helpen, maar wil ook zelf zo graag achter mijn geraniums weg, had ik maar een berg geld om iedereen te helpen, maar helaas, zo werkt het niet.

Waarom? Waarom gun ik een ander alles en waarom vind ik het zo moeilijk het mezelf te gunnen? Echt, een hoofd kan overuren draaien om een antwoord te vinden op zulke vragen. Ben ik bang voor de mening van een ander? Nee, niet meer, ik heb zelf blijkbaar een behoorlijk hoog eisenpakket als het op mezelf aankomt, hoger als dat wat ik voor anderen hanteer. En ik ben ‘gezegend’ met dat schuldgevoel, dat ‘ik doe het nooit goed genoeg in mijn ogen’, verrek, ik dacht dat ik dat redelijk achter me gelaten had in dat acceptatieproces, maar niet dus.

Schuldgevoel, ik ben denk ik niet de enige die ermee worstelt, maar geloof mij, sinds mijn status veranderd is naar superkneus, is het schuldgevoel verdubbeld. Ook dat krijgen wij kneuzen er gratis bij, niet aftrekbaar bij de belasting helaas, slechts extra druk op ons geweten…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s