verloren talent

Van de week keek ik naar de tv (niks bijzonders op zich, doe ik dagelijks) en zat ik me weer eens op te vreten over een onderwerp (ook dit komt veelvuldig voor, aangezien mijn leven zich vooral tussen 4 muren afspeelt kan ik mij uitermate opwinden over bepaalde dingen die via dit kanaal mijn leven binnenkomen). Dit keer een sporter die ermee stopte, omdat hij niet meer kon voetballen of zo. En dan heeft men zoveel medeleven, het is zo zonde, hij kreeg een blessure en kon zijn vak niet meer uitvoeren. Al die ‘gewone’ mensen die niet meer kunnen werken door een aandoening, door een ongeval, krijgen dit zelden te horen; die krijgen vaker verwijten, dat ze lui zijn, dat ze niet willen werken, dat ze zich niet moeten aanstellen.

Er is met mij een redelijke fotografe en vormgeefster verloren gegaan, misschien niet Nederlands’ beste, maar is het dan ineens minder zonde? Verdienen wij ‘afgekeurden’ dan niet dat certificaat ‘jammer dat er een talent verloren is gegaan’? Ik word hier echt opstandig van, de verheerlijking van de mensen die bekender zijn dan anderen. Ik merk dat ook als een presentator of acteur een boek heeft geschreven, dit boek krijgt aandacht, een recensent zal dit eerder onder ogen krijgen en ok, als het niet goed is is de val misschien harder, maar de kans op succes door aandacht is ook vele malen groter (mensen zijn dan toch nieuwsgierig en eerder geneigd het te kopen èn leuk te vinden).

Probeer maar ergens door te dringen zonder dat etiket; zoveel goede zangers, bandjes, schrijvers en fotografen gaan verloren in de menigte, omdat ze het etiket (nog) niet hebben. Stapels manuscripten worden ingestuurd, maar is je naam een bekendheid is de kans groter dat ze hem lezen.

Klinkt wederom als stompzinnige jaloezie, maar toch stoort het me, waarom tellen wij ‘gewone’ niet langer arbeidsgeschikten niet als verloren talent, wij worden onderschat, in een wereld waarin je alleen telt als je iets ‘opvallends’ gepresteerd hebt, waarin je naam hebt gemaakt, waarin macht en geld levens bepalen en uiterlijk belangrijker is geworden dan wie we écht zijn. Dit is ook onze wereld, ook onze verliezen zouden moeten tellen, wij zouden niet onzichtbaar moeten worden, geplakt achter ons geraniumbehang, ieder verloren talent is zonde en verdient ons medeleven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s