Uitkeringsplezier

Ik las net een stuk over hoe één persoon een chronisch zieke aan het twijfelen kan maken, wat de impact is van een opmerking op je toch al wankele gestel. Het punt van twijfel zijnde ‘mag een chronisch zieke leuke dingen doen’.

Het is zo herkenbaar, als chronisch zieke ‘uitkeringstrekker’ wordt je gedrag onder een loep gelegd. Je moet er volgens veel mensen ziek uitzien, niet met een lach door het leven gaan, je bent ziek, dan lach je toch niet! Leuke dingen doen kan ook niet, bij sommige mensen lijkt de gedachte dat je naar een pretpark kunt gaan onverteerbaar. Als je dat kunt, kun je ook wel werken! Ik ken ze ook, de mensen die zo tegen mij aankijken. Leuke dingen doen lijkt een misdaad tegen het systeem, het systeem zijnde het vangnet dat wij hier hebben, de WIA uitkering. Alsof je deze uitkering kunt krijgen bij een pakje pleisters. Mensen hebben geen idee hoe beroerd je er tegenwoordig aan toe moet zijn om in aanmerking te komen voor deze uitkering. Op een knop kunnen drukken is volgens het UWV al genoeg om werk te kunnen verrichten (u kunt nog brugwachter worden).

Zoals geschreven, ook ik ken ze, de mensen die vinden dat je als je niet meer werkt voor je geld én daarvoor een uitkering krijgt, je slechts nog als een zielig vogeltje op de bank mag liggen. Plezier maken en ‘ziek’ zijn gaan in het hoofd van deze personen niet samen. Zij gaan compleet voorbij aan de mentale gezondheid van de fysiek ‘ziek’ zijnde persoon. Ik hou van leuke dingen doen, ik zou graag na een week werken een avondje uit gaan, of een spelletje doen. Helaas is mijn energieniveau na een week liggen nog steeds niet hoog. Leg ik mij hierbij neer? Nee, niet altijd, als de mogelijkheid zich voordoet ga ik mee.

En zo zie je mij soms in de bioscoop, in een pretpark of met mijn ‘zware’ camera in mijn handen op het station, soms loop ik daar zelfs bij (mijn rolstoel in de aanslag). ‘Als ze dat kan, kan ze ook werken’, ik zie het ze denken, de mensen die walgen van de uitkeringstrekker. Wat zij niet zien zijn de gevolgen. Zij zien niet hoe ik de avond en nacht bibberend in bed lig, zij zien niet de koorts, de extreme vermoeidheid. Zij voelen niet de extra pijn die dit oplevert, zij zien en oordelen op één moment. En als je iets zegt over de ‘boete’ vinden ze dat je eigen schuld, moet je maar gewoon in je bed blijven, waar je hoort als écht chronisch zieke.

Om te kunnen overleven als fysieke kneus heb je leuke dingen nodig. Naast je fysieke gezondheid bestaat er ook zoiets als je mentale gezondheid. Het lijkt alsof sommige mensen jaloers zijn op het ‘zomaar’ krijgen van geld, zonder er iets voor te doen. Wat ze vergeten is dat ziek zijn meer dan een fulltime baan is, de pijn, de vermoeidheid, de beperkingen, ze laten je geen moment met rust. Ze zijn er 24 uur per dag, zonder pauze, zonder vrije dagen, zonder vakantie. Een fulltime-plus baan zonder collega’s en zonder bonus, mét inlevering van salaris.

Het is mooi dat we het vangnet hebben hier in Nederland, maar geloof mij, de overgrote meerderheid heeft het liever niet nodig.

Foto José Donatz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s