Het is een soort ritueel geworden, in de ochtend. Als ik mijn eerste (en tweede) kopje koffie pak kijk ik naar de foto van mijn vriendin, die achter mijn koffiezetapparaatje staat. Het is de foto die op haar rouwkaart afgedrukt staat. Een foto waarop ze, zichtbaar genietend, met haar ogen gesloten, vaart over de oneindige wateren. Hoe passend bij de situatie van nu. Ze ziet er zen uit, rustiger dan ik haar ooit gezien heb. Ik stel me zo voor dat dit is hoe ze haar reis daar boven aflegt.

Iedere ochtend wens ik haar in gedachten een goede morgen. Vraag ik haar advies over de zaken die ertoe doen. Ik spreek haar nu vaker dan dat ik haar sprak toen ze hier nog was, al is ze er nog steeds, alleen op een andere manier. Verschillende onderwerpen komen voorbij, en ik hoor haar antwoord geven op de haar kenmerkende manier. De wereld is niet hetzelfde zonder haar ietwat sarcastische opmerkingen, die tegelijk eindeloos liefdevol waren, tegen mij tenminste. En toch is de wereld ook niet echt anders. Alleen wat leger, en toch ook weer niet. Ze is er iedere ochtend, bij mijn kopje koffie. In de loop van de dag, als ik langs het aanrecht loop.

Altijd bij me, zo dichtbij, slechts een gedachte ver…