Geen zorgen, je vergeet geen dag. Ik roep hem vandaag in het leven. Voor mijzelf. Hij bestaat al wel, maar niet op deze datum. Misschien moeten we het een dagelijks iets maken. 

Minstens één complimentje. Iedere dag. 

Ik trap hem af. Vandaag begint eigenlijk gisteren. Alleen maar lieve mensen op mijn pad. Ik voel me sowieso bijzonder gezegend met de lieve mensen in mijn leven, maar gisteren werd dat aangevuld met vriendelijke, geduldige en behulpzame vreemden.

Ik ben momenteel heel actief op Vinted. Iets met kasten opruimen en afscheid nemen van wat niet langer past. Op meerdere fronten. 

Afscheid van oude kleding. Afscheid van boeken, die al dan niet gelezen zijn.

En afscheid van hobby’s. Lang was dat pijnlijk, maar nu is het tijd. 

Het ruimt op. Ook in mijn hoofd.

Gisteren deed ik een rondje pakketjes wegbrengen. Eén van mijn doelen was de Budbee locker. Met slechts één pakje onder mijn arm geen probleem, maar nu had ik drie pakjes. En drie codes. En daarbij ook nog eens drie verschillende pincodes. 

Dat ging dus mis. 

Ik opende de locker en had geen idee welk pakje daar nu in moest. En dan gaat er iets mis in mijn hoofd. Verdwaasd stond ik erbij en keek ik ernaar. 

Error. 

Mijn vertrouwde hulp zag het gebeuren, maar kon mij ook niet helpen. Ik raakte verdwaald tussen de mail, de app en de screenshot die ik gemaakt had en deed onverrichter zake het kastje weer dicht. 

Terwijl ik de weg kwijtraakte vond de Budbee chauffeur, die precies op dat moment de pakjes uit de kluisjes haalde, hem gelukkig terug. En mij daarbij. 

Geduldig hielp hij mij door het proces van codes en andere codes. Wachtte terwijl ik redderde. Zag, kwam en overwon. 

Een echte redder in nood, want in dit soort overprikkeling is mijn brein tot weinig in staat. Behalve als een dom blondje de wereld in staren. En ik ben dan wel blond, maar normaal gesproken echt niet dom.

Een compliment dus. Voor deze man. 

Niet ongeduldig. Terwijl hij vast haast had en ook graag naar huis wilde (dat vul ik even voor hem in). Vriendelijk. En behulpzaam, met een hoofdletter. 

Ik haalde een chocoladeletter en gaf hem deze als dankjewel (ik zocht de Merci maar mijn hoofd zag alleen maar letters). Gewoon omdat dat kán. 

Gisteren trof ik enkel lieve mensen. Op straat. In de winkels. En in huis. 

Vriendelijke handen, die omhoog gingen in de auto. Als ik geduldig wachtte op een kerende vrachtwagen of fietsers voorrang verleende. Kleine gebaren die opvallen in een tijd waarin we vooral lijken te letten op wat anderen niet goed doen. 

Ook ik kan vriendelijk en geduldig zijn.

Misschien moeten we wat minder kijken naar wat er allemaal misgaat. En wat vaker zien wat er goed gaat.

Vandaag zet ik dit voort. En morgen ook. 

Iedere dag een complimentje. 

Aan de handhaver, die ook maar gewoon zijn werk doet. Aan de mens die er leuk uitziet. Of lekker ruikt. Aan mijn hond, als hij naar me luistert. Aan mijn zoon die mijn boodschappen doet. 

En aan jou. Gewoon omdat je bestaat. 

En er daarmee toe doet.

Vanaf vandaag is iedere dag een complimentje-dag.