Ik las een stukje op Instagram over jaloezie. Over hoe ons geleerd wordt dat jaloezie een gevoel is dat we eigenlijk niet zouden mogen hebben. Dat je het mensen gewoon zou moeten gunnen dat het goed gaat. En dat het je juist zou moeten inspireren.

Ik kijk maar weer eens naar mezelf.

Echt jaloers ben ik eigenlijk niet vaak meer. Ik had het wel, vroeger, maar eigenlijk kwam het vooral voort uit onzekerheid. Uit angst. Uit willen vasthouden aan dingen die me dreigden te ontglippen.

Maar hoe meer je probeert vast te houden, hoe harder je het soms verliest.

En dus vond ik voor mezelf de oplossing in loslaten. En in keihard werken aan vriendjes worden met mijzelf.

Het ging mij nooit om misgunnen. Het ging juist om mezelf te leren het mij óók te gunnen.

Even terug naar het stukje dat ik las. Het vertelde dat we het gevoel van jaloezie niet zouden moeten veroordelen, maar het juist eens zouden kunnen analyseren.

Wat vertelt dat gevoel je?

Misschien wil het je duidelijk maken dat je datgene zelf ook heel graag zou willen. Een goede gezondheid. Een leven zonder zorgen of gedoe. Ergens bij horen. Gezien worden. Iets kunnen wat voor een ander zo vanzelfsprekend lijkt.

Iedereen voelt denk ik weleens dat steekje. Dat gevoel van: man, wat zou het fijn zijn als…

Laten we onszelf daarin iets milder benaderen. Niet direct veroordelen als we het groene monstertje zien, maar het eens in de ogen kijken. Ermee in gesprek gaan.

Waarom voel ik dit?
Wat wil het me vertellen?
Waar verlang ik eigenlijk naar?

Waarom geloof ik dat het niet voor mij kan zijn? En wat kan ik doen om mezelf toe te staan er wél in te geloven?

Onze gevoelens kunnen ons ontzettend veel vertellen over wat we écht willen. En toch leren we vooral om ze te ontkennen, weg te stoppen of te veroordelen.

Misschien is jaloers zijn niet altijd iets lelijks. Gaat het niet standaard over misgunnen.

Misschien kan het je ook de weg wijzen naar iets wat je jezelf nog niet durfde te gunnen…