Tijdens mijn dagelijkse scroll rondje op Facebook kwam ik onderstaande afbeelding tegen op een voor mij onbekende groep. De groep laat ik links liggen, het plaatje raakte een (gevoelige) snaar.
Ik kamp mijn hele leven al met rugproblemen. Het begon ergens in mijn puberteit. Pijn in mijn onderrug en tussen mijn schouderbladen. Op mijn 24ste volgden mijn eerste hernia’s. Ik wist toen nog niet dat deze vaak voorkwamen bij mijn aandoening en wist ook nog niet hoeveel problemen ze nog zouden gaan veroorzaken.
Inmiddels ben ik aan mijn vierde setje hernia’s toe. Zenuwpijn is een vast onderdeel van mijn leven geworden. Er is altijd wel ergens een plek waar de messen gevoelsmatig geslepen worden. Om ze vervolgens in een of ander deel van mijn benen te steken. Gelukkig onderdrukt mijn medicatie een deel van de pijn, maar echt fijn is het niet.
Nooit eigenlijk.
Als mensen mij zien lopen zien ze niet hoe het vóelt. Ze zien niet dat stilstaan me tot wanhoop kan drijven. Ik heb in de loop der jaren een bijzonder goede poker-face ontwikkeld op dit vlak. Ze zien ook niet dat zitten de boel er niet beter op maakt. Afwisselen is het enige dat helpt. Het lopen zorgt ervoor dat mijn rug zich ontspant, maar tegelijk gaan mijn knieën daarmee in protest.
Balanceren op een heel dun koord.
Ik geef er zelden aandacht meer aan. Ik richt die aandacht liever op leukere dingen. Op mogelijkheden. Op wat wel lukt, en dat is gelukkig meer dan een paar jaar geleden. Maar soms word je met je neus op de feiten gedrukt. Door zo’n plaatje bijvoorbeeld.
En even toch die aandacht eraan geven mag soms ook. Moet misschien zelfs wel.
Mijn wereld is groter geworden, maar is tegelijkertijd nog steeds heel klein. Dat hoef ik niet weg te stoppen. Dat mag er zijn.
En zo is zo’n plaatje dan ineens veel meer dan gewoon een plaatje…
Afbeelding: Ahkam Annawawy, via Facebookgroep Spinal Cord Stimulator: Ask a Patient (AI-content).
