rijkdom versus rijkdom

Ik ben (gelukkig) geboren als een positieveling, ik denk dat dat voor een groot deel in je zit en voor een deel je eigen gedachtengang is. Tuurlijk gaan mijn gedachten ook weleens naar de andere kant, maar hoe beroerd ik me ook voel, ik probeer ze dan toch zo te draaien zodat ik een positief puntje zie. Ik denk namelijk dat je je leven een beetje kunt sturen (ik geloof in de wet van aantrekkingskracht) en werkt het niet dan is mooi denken toch een stuk prettiger!

Het is dubbel, aan de ene kant probeer ik negativiteit te vermijden, sommige mensen stralen het al vanaf grote afstand uit, vinden dingen altijd de schuld van een ander en trekken de energie uit je als je in de buurt bent. Let wel, dit doen ze niet bewust, ik denk dat niemand bewust negatief is, maar ze kosten mij bakken energie en dat trek ik niet. Aan de andere kant laat ik mij snel meeslepen; gisteren keken we een film (The magnificent seven, ik vond het een hele goede film!), daarin wordt een stadje onderdrukt. Ik word dan dus echt boos, ik weet wel dat het nep is, maar ergens in de wereld gebeurt het echt en ik trek me dat erg aan. Kan me ook vreselijk opwinden over reacties van mensen en belandt regelmatig in discussies daarover. Ik ben nogal gevoelig op dat front.

Ik begrijp dingen gewoon niet, waarom kunnen we mensen niet zien als allemaal mensen, waarom oorlog over macht, over geld? Genoeg is toch genoeg, waarom altijd meer? En vooral waarom ten koste van een ander, hoe kun je dat tegenover jezelf verantwoorden? Ik maak mij druk over echt alles, daarom kijk ik ook geen nieuws, allemaal ellende en we doen het elkaar aan. Samen op één planeet, maar versplinterd in hokjes. Hokjes van kleur, hokjes van aandoening, hokjes van herkomst, lekker overzichtelijk, is dat het? Wanneer gaat het ons wat schelen, dat we de boel verkloten op ieder front?

En zo haal je ongewild dus negativiteit binnen, omdenken, schakelen naar de mooie dingen. Ze zijn er, genoeg, in het klein, je eigen omgeving. De verrassing op iemands gezicht bij een lief cadeautje, de lach van een vreemde bij een vriendelijk hallo, de knuffel van een vriendin, het kopje thee, het kaartje in je brievenbus. Het besef hoe rijk je bent met de mensen om je heen, want dat is rijkdom, daar heeft geld geen moer mee te maken!

Ik ben een positieveling en ik ben rijk, op mijn manier. Geluk zit in die kleine dingen, geluk zit in het besef, het gevoel dat je mag leven met de mensen die je lief hebt, dat je mag zijn, mag ervaren. Tel je zegeningen en verdwaal niet in negatieve gedachten, geniet van je mogelijkheden en maak er wat van, lééf!

stil in mij…

Was dat maar zo! Was het maar ooit gewoon stil in mijn hoofd. Rust, ruimte voor gedachten, niets…

Nooit is het stil in mijn hoofd en dan heb ik het niet over mijn gedachten die 24/7 doordraaien, die altijd wel ergens over na moeten denken. Nee, ik heb het over de herrie in mijn hoofd. Ik heb last van Tinitus, oorsuizen. Elke dag, elk moment overheerst het lawaai. Allereerst is er het suizen, alsof je de zee hoort, maar dan harder, zo’n geruis wat je televisie uitzendt of je radio op een halve zender, storing, maar dan harder. Het overheerst alles en maakt het lastig je te concentreren.

Ik mis vaak het begin van een gesprek, je moet bij mij echt even mijn aandacht vragen als ik ergens mee bezig ben, het kost me moeite iets te volgen. Behalve de ruis is er ook nog de piep, een hoge toon die naast de ruis mijn aandacht opeist. En daartussen hoor ik mezelf denken, het is dus altijd vol in mijn hoofd. Het is vermoeiend, maar ik heb geleerd dat je ook dit maar beter kunt accepteren. Je ertegen verzetten heeft geen zin, de ruis blijft en de muis ook.

Dan zet je toch gewoon de tv aan of de radio? Soms helpt dat, maar ik kan me moeilijk concentreren op iets anders als er nog meer herrie binnenkomt in mijn hoofd. Soms is het prettig als ik me laat overspoelen door harde muziek, maar meestal is het gewoon te veel. Dan laat ik het ruisen en piepen hun eigen muziek maar maken, mijn gedachten zingen hun tekst wel mee.

Het is alsof het stormt in mijn hoofd, het fluiten van de wind met het ruisen van de regen. In complete tegenstelling met mijn windstille optimisme. Ik accepteer de regen, de storm en de wind, sluit mijn ogen en laat me overspoelen op zoek naar de stilte van ooit, maar ik vind hem vrees ik nooit…

verzilverd

Een titel met meerdere betekenissen voor de afgelopen dagen. Verzilverd als in een mooie avond gehad, maar ook letterlijk mijn vingers opnieuw verzilverd.

Laat ik bij het begin beginnen, gister was brakdag, dat was te verwachten na mijn tripje naar Hilversum. Gelukkig mocht ik ‘s morgens blijven liggen (dat scheelt al enorm), verder kwam er niets uit mijn handen. Mijn schouderkwaliteiten lieten sterk te wensen over om over mijn rug maar te zwijgen.

‘s Avonds had ik een eetafspraak met een aantal ex-collega’s. Uit eten gaan doe ik zelden, nogal een gedoe met Alex zo’n restaurant in, vooral het manouvreren tussen de tafels door. Ik voel me al snel in de weg zitten. Je hebt mensen die anderen bijna ondersteboven rijden, luid roepend ‘ga eens aan de kant!’, ik ben niet dat type, ik ben eerder degene die zich ergens in de hoek neerzet en daar veilig blijft zitten. De grote mond die ik normaal heb gaat dan dicht en ik maak mij het liefst zo ongezien mogelijk. Alhoewel ik best gewend ben met Alex in het openbaar te verschijnen, is dit nog wel een ‘dingetje’.

Het etentje was super, zo leuk om weer eens bij te praten, zo leuk ook dat ze nog met mij bij willen praten! Ik ben al met al toch al vijf jaar weg en dat is zeker in de ‘normale’ wereld best lang. Geslaagd dus, eenmaal thuis heb ik direct mijn bed opgezocht want zo’n avond kost me bakken energie (weer zo’n frustratiepuntje, zo graag willen, maar slechts half kunnen).

Vandaag weer een drukke dag, allereerst een fotoshoot voor mijn volgende project qua promotie, ik kom in UWV Perspectief. De juiste doelgroep, een klein artikel met een verwijzing naar de website, top toch?! Een zeer vriendelijke fotograaf kwam hier thuis een poging wagen tot het portretteren van ‘moi’, wat ik gezien heb zag er goed uit, ik ben zeer benieuwd!

En dan had ik nog een afspraak bij mijn vrienden van Livit, mijn splint was gebroken en ik kan echt niet zonder. Hij wordt netjes gemaakt (ik heb zolang die van zoonlief maar geleend, die past mij ook) en de rest moet in de revisie. Een aanvraag bij de revalidatie arts moet daarvoor gemaakt. Overigens was ik zeer blij verrast met mijn raldaar; de eerste vraag was ‘heb jij Ehlers Danlos?’, één van de weinige mensen die zich er ook echt in verdiept had! Wat mij betreft dus een absoluut blijvertje, iemand met begrip, een meedenker, top!

Nu ben ik dus echt gesloopt, het is einde oefening, morgen nog een paar kleine dingetjes afwerken en dan rust pakken. Ik ga weer over mijn grenzen, ik merk dat ik fouten maak, de concentratie is zoek en mijn pilletjes lijken weer op snoepjes. ‘At ease soldier’, weer een stapje dichterbij mijn doel, dat is een fijn gevoel!

Tinekeshow

Vandaag was het zover, ik mocht naar de Tinekeshow! Op de radio, in de studio in Hilversum, super leuk, maar ook super spannend!

Na een ietwat onrustige nacht (wat moet ik aan (ook al is het radio, je wilt er toch een beetje leuk uitzien), wat moet ik zeggen (en wat moet ik vooral niet zeggen (waarna je er juist aan denkt)) en ik moet slapen, maar ik kan die knop in mijn hoofd niet uitzetten) startte mijn dag. Eerst een telefonisch voorgesprek, even wat eten, mijn eigen visagiste spelen, een fles haarlak leegspuiten en ongeveer klaar. Op naar Hilversum!

Ietwat vroeg kwamen we daar aan (manlief is graag ruim op tijd, ik daarentegen ben meer van het laatste (in mijn ogen juiste) moment), ruim op tijd in ieder geval. Konden we wel even rustig rondkijken. We werden zeer vriendelijk ontvangen en naar de studio gebracht (onderweg nog even enthousiast naar Gijs Staverman gezwaaid in de studio aan de overkant van de gang), alwaar we iets te drinken kregen en ik me mentaal voor kon bereiden (oftewel zenuwachtig kon maken). Leuk om dit eens van dichtbij te bekijken!

De klok ging richting half twee en ik mocht mij met Alex installeren op mijn plekkie in de studio van NPO 5, nu was het voor het ‘echie’, spannend! De vlinders raasden door mijn ingewanden, maar Tineke (de Nooij) is een ontzettend lief mens en stelde me gerust, komt goed, gewoon een leuk gesprek. En daar was het dan, hét moment, de rode lamp op mijn microfoon ging aan en ik werd geïntroduceerd, live op de radio (op onze vraag hoeveel luisteraars schrok ik, 400.000, wow, dat is veel!). Nu moest het gebeuren, hier kwam ik voor, aandacht voor onze aandoening!

Gelukkig begreep Tineke die essentie heel erg goed en volgens mij kwam het ook best uit de verf. Erg leuk ook dat er lotgenoten reageerden op en tijdens de uitzending! Iemand waar de puzzelstukjes op de plaats vielen, daar doe je het voor!

Nu weer thuis, de energie is op, meer dan op. Dit soort dingen vreten energie, maar als het meer bekendheid oplevert, meer begrip is dat het meer dan waard. Morgen rustig aan, woensdagochtend dendert de trein weer door; een fotoshoot voor een blad, een belangrijk blad (denk ik), daarover later meer.

Hierbij trouwens de link, voor de liefhebber, het gesprek van vanmiddag…

http://www.omroepmax.nl/tinek…/uitzending/…/martine-reesink/

promotie

De ‘grote’ promotietour gaat beginnen, of is al begonnen eigenlijk. Een serie afspraken om ‘Welkom in de wereld van een kneus’ te promoten. Niet zozeer omdat ik nu zo graag weer met mijn koppie in de krant wil, maar omdat ik vind dat wij beperkten ook een plaats verdienen in onze maatschappij. Ik ben een vrouw met een missie!

Iets meer als een week geleden had ik een afspraak met onze plaatselijke wethouder om mijn boekje aan haar aan te bieden. Bij die overhandiging was de fotografe van onze plaatselijke krant ook aanwezig, het artikel stond van de week in onze ‘Duivenpost’. Als je iets wilt bereiken moet je daar ook iets voor doen. Onze wethouder had ruim de tijd ingepland voor mij en we hebben een zeer open en prettig gesprek gevoerd, o.a. over de WMO en de bureaucratie op dit front. Ik heb mijn eerlijke mening gegeven, alle pijnpuntjes kunnen benoemen die ik ervaren heb, maar ook de positieve dingen. Het zijn niet alleen maar negatieve dingen, het is, vind ik, belangrijk je altijd op beide te richten, men is je echt snel zat als je alleen maar ‘zeurt’, eerlijk gezegd heb ik dat zelf ook.

Er werd een foto gemaakt (oh wat zijn foto’s toch confronterend soms, ik sta er meestal best ok op, maar hier schrok ik toch ietwat van een aantal puntjes bij mezelf… heb er geen gras over laten groeien en een metamorfose ondergaan), ik werd gebeld voor het bijpassende artikel (mooi gedaan) en (ik val in herhaling) het stond dus deze week in de krant.

Dat was stap één; er lopen wat lijntjes. Een paar weken terug heb ik een serie programma’s, kranten en bladen aangeschreven en naar een aantal mocht ik mijn boekje opsturen. De eerste reacties daarop zijn binnen, ik mag aanstaande maandag aanschuiven bij Tineke de Nooij voor de ‘Tinekeshow’! Tussen half twee en kwart voor twee is er aandacht voor mijn verhaal, ik ga mijn uiterste best doen ons goed neer te zetten. Het is een radioprogramma bij omroep Max op NPO 5. Wel spannend hoor, live op de radio, ik hoop dat ik niet in stotteren uitbarst, maar vertrouw erop dat ik hier niet voor niets naartoe mag, ik heb serieus eindelijk het gevoel dat ik een soort van doel heb gevonden in mijn leven. Misschien wat zweverig, maar ach dat ben ik ook wel.

Er is nog meer gaande op promotie gebied, maar dat moet ik nog even voor me houden. Ik heb nog verschillende opties open ook, waarvan ik echt hoop dat het door mag, het zou zo fijn zijn als de landelijke media dit op zou pakken. Een onzichtbare aandoening hebben is al onwijs vervelend, maar als de artsen en de hulpverleners waar je afhankelijk van bent het ook nog eens niet weten, is dat nog lastiger. Je wordt nergens serieus genomen, moet je constant overal verdedigen (ben er wel een stuk assertiever van geworden), je moet eigenlijk je eigen specialist zijn en altijd op je hoede zijn.

Denk er niet te licht over, ik vroeg mijn neurochirurg vijf jaar geleden of een operatie geen kwaad kon met mijn (toen nog) HMS en dankzij die operatie én mijn revalidatie erna lig ik hier nu. Als men mij toen iets serieuzer had genomen, als ze zich iets meer verdiept hadden in EDS hadden ze geweten dat dit een best groot risico was, dat opereren en EDS niet altijd even goed uitpakt. Ik neem het ze niet eens kwalijk, ze wisten niet beter en ik toen ook nog niet, maar ik wil dit wel voorkomen voor mijn lotgenoten, voor onze kinderen. Ik wil dat artsen en hulpverleners weten dat deze aandoening vaker voorkomt dan ze denken en dat ze ons serieus nemen.

Én ik wil dat de maatschappij weet dat je niet nutteloos bent als je niet meer werkt, dat je ook als beperkte een waardevolle plaats inneemt in deze maatschappij, het leven bestaat uit zoveel meer als werken. Ik moest het leren, het heeft me mentaal echt veel gekost, het was een lange weg, maar ik ben best een beetje trots op mezelf, ik heb mijn plekje terug veroverd, ik weet waar ik ‘sta’ en ik omarm het leven juist nu met meer kracht en meer plezier dan ooit tevoren. Nooit gedacht dat deze aandoening me wat dat betreft ook veel gebracht heeft (maar de pijn mag best iets minder).

dwaalspoor

Meestal kan ik het best accepteren, me erbij neerleggen, letterlijk. Meestal, maar soms lukt het gewoon even niet…

Je hebt van die dagen dat je het even anders ziet, beter gezegd het even niet ziet. Op die dagen heeft de mist je hoofd overgenomen, zit het in de kleinste gaten en lijkt het nadenken of een beslissing nemen gewoonweg onmogelijk. Het zijn dagen dat je merkt dat je enthousiasme van de dagen ervoor je heeft ingehaald. Je weet dat het gaat komen, je weet dat je niet zoveel dingen kunt doen zonder uiteindelijk de boete te moeten betalen, maar toch blijft er altijd dat stemmetje in je hoofd, misschien gaat het nu wel goed, misschien kan ik wel net dat beetje meer. Helaas had dat stemmetje het weer mis.

Ik weet het, ik heb teveel gedaan. Ik heb mijn camera teruggevonden en wat ben ik daar blij mee! Niet dat ik hem letterlijk kwijt was, het was meer figuurlijk. Mijn handen en de camera (om nog maar te zwijgen over de rest van mijn lijf) voerden een strijd, mijn lijf won, de camera hing al een tijdje aan de wilgen. Maar het begon weer te kriebelen, met statief en zelfontspanner, assistente en een portie goede zin en creativiteit maakte ik wat zelfportretten. Het enthousiasme keerde terug, van het weekend toog ik met een gezin naar het bos voor een paar familiekiekjes, beetje bewerken, beetje te lang en jawel hoor, daar was hij weer, de overbelasting.

Koorts, pijn, vermoeidheid en die verrekte mist zetten me weer op een dwaalspoor, al is zijspoor misschien een beter woord. Daar gaat mijn planning, in de middag doet mijn hoofd niet meer mee. In de avond trouwens ook niet; gister stond ik verdwaasd naar de kookwekker te staren toen die afging, waarvoor had ik dat ding ook al weer gezet? Zoonlief lachte me uit, ik stond naast de pan met lasagne, maar had echt geen idee. Zo gaan er meer dingen mis op zulke momenten. Ik realiseerde me gisteren dat het plannen van dingen toch echt wel lastig is als je naar één of twee uur beschikbare tijd hebt. Één ding per dag, dat is niks, ik heb gewoon nergens tijd voor!

Gelukkig zijn er in deze tijd van dwaling wel lichtpuntjes (de kerstverlichting mag aan): Soulsisters concept store gaat mijn boekjes (alle 3 mijn boekjes, ook mijn eerder verschenen dichtbundels) verkopen, gewoon om mij te helpen, super toch? En volgende week mag ik als gast naar de Tinekeshow (12 december om 13.30 NPO 5), mijn verhaal doen, aandacht voor de kneuzen en voor EDS!

Deze week dus even rustig aan, ik moet proberen de mist te verdrijven voor ik Tineke op een dwaalspoor zet (én de luisteraars)…

horkerige artsen

Ik las een artikel over een test die artsen zouden moeten ondergaan om de ‘horkerige arts’ van de toekomst alvast te kunnen weigeren op de universiteit. Ze vroegen om ervaringen en ik heb gereageerd…

Ik kan jullie vertellen dat ik (en veel van mijn lotgenoten) te vaak in aanraking zijn gekomen met dit soort artsen. Ik heb EDS, een redelijk onbekende bindweefselaandoening. Al vanaf mijn veertiende kamp ik met allerlei klachten, een eerste in de buurt komende diagnose (HMS; HyperMobiliteitsSyndroom) werd gesteld door een arts in opleiding (een oplettende). Blij met eindelijk een diagnose ging ik richting revalidatiearts, nu wisten we wat het was, nu ging er iets gebeuren, eindelijk werd ik serieus genomen. Dacht ik, hoopte ik…

Niets minder was waar, de beste man was zelf hypermobiel en ondervond daarvan geen klachten (1 op de 10 mensen is hypermobiel, naar schatting lijdt 1 op de 5000 mensen aan EDS). Aangezien hij geen klachten had kon ik die volgens hem ook niet hebben. Ik moest maar iets harder trainen (het spiercorset moet de hypermobiele gewrichten opvangen) en me niet zo aanstellen. Na jaren zoeken (én trainen) had ik eindelijk een diagnose en werd ik wederom binnen tien minuten afgeserveerd.

Ik heb me kapot getraind, letterlijk. Nu kamp ik met slijtage in veel onderdelen van mijn hypermobiele lijf en lig ik het grootste deel van de dag plat en zit ik in een elektrische rolstoel. Ik ben niet de enige, wij EDS-sers worden niet (h)erkend door veel artsen en worden daardoor als aanstellers neergezet. Deze revalidatiearts was niet de enige, maar wel de grootste hork die ik tegen ben gekomen. Ik moet regelmatig in conclaaf met beterwetende artsen, discussies over wel/geen koorts (op een denigrerend toontje ‘nee mevrouw, u heeft geen koorts’, mijn lichaamstemperatuur gedraagt zich niet normaal). Ook voor mijn zoon moet ik constant een gevecht voeren met onwetende en beter-denken-te-wetende artsen.

Er valt veel te verbeteren aan het gedrag en de toon van een aantal artsen. Ik ben het vertrouwen in hulpverleners aardig kwijt geraakt. Gelukkig zijn er ook goede, ik ben dus groot voorstander van zo’n test, bescherm ons patiënten tegen de horken!

Ik dacht ik deel het toch ook even hier…

genoten met een grote ‘G’

Dankzij Ziggo kon ik vandaag ook meegenieten van het concert van Guus Meeuwis. Ik hou ervan, vrolijke muziek, lekker sfeertje, Genieten dus…

Tuurlijk ga ik liever ook naar de Ziggodome, ben ik er liever ‘live’ in het ‘echie’ bij. Nu moet ik mij toch iets inhouden als ik meeblèr (mijn toonvastheid is niet om over naar huis te schrijven en mijn kopstem ook niet (eh, niet alleen de kopstem blijft achter)), anders zijn de buurtjes niet zo blij denk ik. Ik doe ze dat al teveel aan tijdens onze zondagochtendmuzieksessies. Ik zou het liefst meespringen, meezingen, meedansen, meedrinken en uit mijn dak gaan, maar de ervaring leert dat dat niet zo eenvoudig meer is.

Allereerst zit ik met mijn ligkwestie, bedden heb ik nog niet gesignaleerd in een concertzaal. Ten tweede de rolstoel, leuk hoor rolstoelplaatsen, maar het is toch wat apart van de rest, een maximum van twee of drie plaatsen (en de rest staat apart). Ik wil ook gewoon bij de rest, al snap ik echt wel dat dat voor de veiligheid is, leuk is anders. Kijk, doe dan maar lekker in een vak vooraan, voelt toch anders nietwaar? Alles is lastig, niet gewoon reserveren, je bent een apart geval. Dan reden nummer drie, de energie, ook die is er nie, niet meer in elk geval. Bij de heenreis is ie al op, dan moet ik nog er zijn én nog terug.

Oh wat zou ik graag een dagje ‘gewoon’ zijn, alles doen wat andere mensen doen. Een avondje uit, dansen, springen, uit mijn dak gaan. Een avond niet ziek zijn, niet liggen, gewoon meedoen. Sinterklaas, Kerstman, één avond?

Ach, dat wordt hem niet, dat weet ik best en weet je, dan ben ik blij met Guus én met Ziggo, zodat ik mijn avondje uit thuis mag en kan beleven. Toch genoten met een grote (en zachte) G, en Guus, als je ooit een mooi plekkie bij het podium hebt voor een liggende kneus en haar entourage, laat het me dan weten. Ik lach met een hoofdletter G van en voor Guus.

tijdgebrek

Het grootste nadeel van mijn ‘bedgebondenheid’ is wel tijdgebrek. Idioot, want je zou zeggen dat ik met de hele dag niks uitvoeren meer dan genoeg tijd zou hebben. Niet dus, ik heb een enorm gebrek aan tijd, aan effectieve tijd.

Mijn dag bestaat dus grotendeels uit liggen. ‘s Morgens ben ik voor tien uur niet in beweging te krijgen (en nee, ik heb geen behoefte aan preken dat ik me daar gewoon overheen moet zetten, dat werkt niet, mijn lijf werkt niet voor die tijd). Dan krijg je wassen en aankleden (met een beetje pech hoort haren wassen daar ook nog bij, dat kost me weer vijf minuten extra én mijn schouders in de stress vanwege het bijbehorende haren afdrogen en borstelen), eten en aangezien ik rond deze tijd op mijn ‘best’ ben een activiteit. Denk hierbij aan een beetje knutselen of even achter de computer. Als ik heel veel geluk heb echt iets doen (ergens thee drinken of een boodschap doen).

Anderhalf uur verder is het klaar, terug naar mijn bed (mijn bed in de woonkamer is dat, ik vertik het boven te gaan liggen) en meestal heb ik mijn grens alweer ver achter me gelaten, want tja ik heb nog steeds grensissues, botsingen tussen mijn wil en mijn kunnen. Het is even afwachten in welke staat ik de middag in ga; met een beetje geluk kan ik nog een uurtje iets, kan ik koken, met een beetje pech is het klaar voor deze dag en blijf ik met mijn vriendje de telefoon in mijn bed. Ben ik echt te ver gegaan moet ik mijn andere vriend, de warmtedeken erbij aanzetten (bij mij gaan overbelasting en bibberen van de kou blijkbaar samen, gevolgd door koorts bij échte pech).

Dit houdt in dat het dus op de meeste dagen eigenlijk ‘s morgens al gebeurd is met mijn beschikbare tijd. Ik heb verschillende therapeuten versleten in mijn strijd tegen deze effectief beschikbare tijd. De stoplichtmethode, tijd schrijven, ik hou braaf bij, zie echt wel waar het mis gaat, wil er aan de ene kant ook best aan werken, maar (grote maar) als ik bezig ben wil (met hoofdletters) ik het afmaken en die wil overstijgt echt alles. Ik kan als ik goed luister een half uurtje wat doen, maar dat werkt dus niet, ben je net opgestart moet je weer ophouden.

En dus heb ik serieus last van tijdgebrek, platliggend kan ik tv kijken (meestal niet zonder bekaf in slaap te vallen), een beetje lezen (zelfde probleem met dat slapen) of een beetje schrijven op mijn telefoon, maar ik kan meestal niet doen wat ik echt wil doen. Ik heb voor mijn doen teveel te doen in te weinig tijd en dat geeft toch ook weer een soort van druk. Dus, wie heeft er een uurtje effectieve tijd over voor mij, krijg je er een uurtje liggen voor terug, best goede deal toch?