C’est moi, de levende winkelwagen vol vers vlees, aldus manlief. Ik word gebruikt voor vervoer van allerlei waren. Tja, hij heeft zijn handen vol aan mij, dus ben ik de aangewezen pakezel.

Vandaag had ik geluk, slechts de cameratas had ik op schoot, geen boodschappen vandaag, vandaag gingen we cultureel doen. Aix-de-Provence is het doel. Een kilometer of 30 vanaf de camping, dat is te doen. Eerst even zwemmen (we zijn nog niet bruin genoeg en de kneus heeft zich zowaar in het koude water gewaagd!), even eten en met z’n allen in de bus.

Weer de grote vraag, elro of haro, Alex had pech, hij moest thuis blijven. Dat was een goede keus; de straatjes zijn zo onwijs smal, de kuilen zijn diep, de stoepranden hoog en het is onvoorspelbaar. Nadeel is dat manlief zich een breuk sjouwt en duwt, bult op, bult af (en straatje links, straatje rechts, het was weer zover, we konden de parkeergarage niet meer terug vinden). Het is een drukke stad (geloof tenminste dat het een stad is), midden tussen de huizen loop je ineens een basiliek tegen het lijf (of een kathedraal). De straatjes zijn om van te houden, met gekleurde luiken en klimop, lieve balkonnetjes, smal, gezellig. En er zijn de grote winkelstraten, de bekende ketens hebben ze hier ook. Zoonlief stond bijna kwijlend voor de apple store (snel doorlopen!) en ikke voor meerdere boetiekjes (gauw doorlopen dacht manlief, mijn duwer).

In de parkeergarage een close encounter met een dure Porsche (ging goed, maar ik was voor de zekerheid vast de camera die er hing aan het afleiden), verder geen problemen. We cruisden door het drukke verkeer terug naar het pittoreske Charleval (onze uitvalsbasis deze week). Onderweg nog even een Fransman met een fruitstandje met een charmante glimlach afgezet (de man stond me ietwat meewarig na te kijken na mijn gestuntel in het frans en ik ging er vandoor met meer dan ik betalen kon geloof ik…), ach shit happens, c’est la vie.

Er staat hier vlakbij overigens een serieus Efteling-waardig spookhuis. Het is onbewoond en de droom van de Urban fotografe in mij! Het liefst klom ik nu nog over het hek, maar mijn klimkwaliteiten laten ietwat te wensen over en ik kan Alex niet blijven teleurstellen (ben bang dat hij gaat mokken).

C’est tout, â demain!

Het was een warme dag in de Provence (gelukkig is de luchtvochtigheid hier niet zo hoog), er geldt dan ook een hittewaarschuwing hier. De thermometer gaf in de schaduw 32,9 graden aan, in de zon dus wel een graad of 35 en wat doen de domme Hollanders? Met z’n allen in de zon, iedereen hier houdt siësta en wij ‘genieten’ als kreeften in een pan.

Onze dag begon met even ‘bijkleuren’ aan het zwembad (oh wacht, dat is mijn dag, ik heb namelijk een bloedhekel aan zwemmen, zeker met dat koude water hier), mijn dag begon daar dus mee, mijn mannen liggen in dat koude water met hun balletje (in meervoud dus hihi). Ontbijten, smeren en gaan, nu de zon nog niet op zijn felst is. Zoonlief vraagt dagelijks aan ons badmeesters of hij al bruin is (hij begon echt als een Engelsman en wordt nu langzaam maar zeker een beetje melkchocolade bruin, manlief bereikt status pure chocola), dat is een doelstelling, maar het blijft smeren en meer smeren. Ikzelf sla blijkbaar steevast ieder jaar weer dezelfde plekken over, de randjes van de bikini zijn weer rood (maar mijn hoofd vertoont gelukkig geen vergelijk met een brandweerauto deze keer).

Tegen half twee is het tijd voor een broodje, even liggen (ik loop naar het zwembad (wel 50 meter van hier) en dat ben ik niet gewend) en dan op verkenning. Vandaag richting Mallemort (daar is een gek vermoord). Ons doel: de grote supermarkt én de ruïne op de top van de berg. Dit keer zijn we slim, eerst beide zoeken, dán parkeren. Zo gezegd zo gedaan, de bus staat veilig bij de intermaché (geen gezeul met boodschappen) en wij hobbelen te voet (en met mijn Quicky, de elro blijkt hier niet tegen bestand) naar de berg.

Een mooie wandeling (mam, ik heb zere tenen, wandelen met slippers doet dat als je het niet gewend bent), ik ben Holly Hobbel in de haro, maar leuk dorpje. Veel zebrapaden hier (en ze stoppen ook nog), veel kneuzenplekken, maar ik blijf een bezienswaardigheid. Manlief krijgt een opgestoken duim van een Fransman (of was ie voor mij bedoeld?) en wij ploeteren voort. Er wacht ons een uitdaging, een mega bult, de weg is bezaaid met kiezels, geen asfalt te zien. Manlief slipt omhoog met mij voorop, op een gegeven moment staat hij horizontaal achter mij (en ik hoop maar dat hij niet uitglijdt en ik achterover naar beneden raas), de heren hebben hierbij overigens beeld en de grootste lol. De ruïne blijkt een stapje te hoog voor mijn Quicky, hij heeft zich dapper door alle hobbels geweerd (wielen van staal), maar een trap, daar doet hij niet aan. Ik natuurlijk wel, ik laat me verrek toch zeker niet door vijf treden van mijn beloofde uitzicht beroven? Ik klom als een ware bergbeklimster (aan de hand van zoonlief trekkend) omhoog en daar was het, een prachtig uitzicht over de streek. We zagen de intermaché (en de bus) van grote afstand (shit, dat moeten we dus ook weer terug).

Ik was vandaag wakker en had de ‘grote’ camera mee, maak een foto, nog eentje, kaart vol. Serieus? Goede voorbereiding… Kaart gewist, foto opnieuw (reconstructie) en terug op weg naar de bus. Straatje links, straatje rechts, weer eentje links (komt het bekend voor?), uiteindelijk een bord, jawel, hier is het! Grote supermarkt (zo eentje met wasmachines te koop), vreselijk koud (mevrouw koukleum heeft echt minimaal 25 graden nodig), snel boodschappen doen (en het belangrijkste vergeten) en terug naar ons huisje. Overigens hebben ze hier een speciale kassa voor kneuzen (en zwangere vrouwen (vallen in dezelfde categorie blijkbaar), je mag dan dus gewoon eerst!) Koken? Eventjes niet, halen dan maar.

En nu? Nu is de pijp leeg, de pap is op, drie man (eh twee en een vrouw) voor pampus. Straks even musical kijken en dan klaar, morgen is er weer een dag vol avontuur!

Bonsoir mes amies!

Een lange reis naar het warme zuiden van Frankrijk. Waar ik vroeger altijd chauffeurde, is manlief nu de klos. Mijn aandeel bestond uit ons Duitsland in sturen en daar hield het op. Verder zat/lag ik te suffen en naar buiten te staren (meerijden is nog vermoeiender!). Ingepakt met kussens (ze lagen echt overal), voetjes in de knoop (om mezelf tegen te houden klem ik alles in de knoop) op het dashboard, ach het was zo te doen. Stoppen en plat (we hebben een bedje mee in de bus, dus op de parkeerplaats lig ik plat (wat me jaloerse blikken oplevert van de ‘liggers op de bankjes’ én veelzeggende blikken van de rest (kijk daar dan lui wezen)). Boeien, mijn rug heeft het nu eenmaal nodig!

– ‘de kneus was here’ –

Onze eerste stop was net buiten Dijon, een prachtig hotelletje, knus, typisch frans en oh zo rustig. Een mooi begin van ons Franse avontuur! Ik besloot de rolstoel maar in de bus te laten (maar goed ook, we zaten op verdieping 1, zonder lift, ik vergeet nogal eens te melden dat ik kneus ben), het was niet zo groot, dat lukte me wel. Allemaal moe van een lange rit gingen we op tijd naar bed. De volgende ochtend bleek er een Pokémon aan het ontbijt te zitten, die moest natuurlijk even gevangen worden door zoonlief. Lekker ontbijtje (ik ben dol op croissants!) en weer op weg. Nog 400 kilometer te gaan.

– nous sont arriver! –

Op de camping! We werden allervriendelijkst welkom geheten en naar onze caravan gebracht. Voor het eerst hebben we een mindervalide stacaravan gehuurd en ik moet zeggen het is goed geregeld. De elro past erin, er is een douchestoel, overal stangen en een grote slaapkamer. Overal schuifdeuren en een oprijplank naar de veranda, echt top! De mensen hier kijken hun ogen uit, de kneus loopt het ene moment, waggelt het volgende en dan ineens zit ze in een elro. Ik ben een bezienswaardigheid (weet niet of het door de elro komt of door het decolleté in mijn zomerjurk 😉)!

– ‘de kneus on avonture’ –

Vandaag op zoek naar de supermarkt, uit vorige expedities weten we dat dat de ‘intermarché’ is en dat die zich meestal net buiten het dorp bevindt. Geen tom -tom, gewoon hoppa, gaan! Eerst naar het dichtstbijzijnde dorpje. Een serieuze hobbelweg alwaar we net doen of we Engelsen zijn (de rechterkant was onbegaanbaar). We hebben het dorp van alle kanten bekeken en doorkruist, maar geen ‘intermaché’, wél veel steile weggetjes en dubieuze huisjes.

Op naar dorp nummer twee. Deze staat vaak op de borden en in mijn beleving moet dat dan betekenen dat het groter is, kneuzenlogica. We volgen de borden (weigeren nog steeds hulp van Tom) en komen op een bijzondere weg, eh weggetje is het eigenlijk. Zeer smal, diepe geulen langs de zijkant en zeer steil! Een waarschuwingsbord helling 21% houdt onze diesel niet tegen, omhoog, met het zweet in de bilnaad en klotsende oksels, dat wel. Prachtig uitzicht bovenop de berg is onze beloning, bij tegenliggers is het zeer spannend, een ‘raken we de rotsen al’ (gelukkig de rots en niet de afgrond, zonder vangrail), als je erop bent, moet je er ook weer af, dat is een zekerheid, dus met haarspeldbochten terug omlaag alwaar we daar uitkomen waar we heen wilden, mooi toeval!

Het centrum gevonden (invalide parkeerplaatsen zat hier, maar de kuilen, stoepranden en straten zijn iets minder kneus-proof), nu de supermarkt nog. Smalle straatjes, fotogenieke huisjes (volgende keer grote camera mee!), veel zebrapaden én een bord ‘intermarché’, gevonden! Boodschappen gedaan (altijd meer dan je denkt) en de hele zooi terug naar de auto en die stond eh tja, waar ook alweer? Niet hier en niet daar en die straat was het ook niet. Heuvel op en weer af, straatje links en eentje rechts, de kneus is weer eens de weg kwijt, dit keer gelukkig mét aanhang (zuchtende puber met zware boodschappentas en manlief met zeer donkerblauwe teen dankzij een close encounter met een putje in het zwembad), het komt goed, we komen er wel (ooit). Blijk ik gewoon een keer gelijk te hebben qua richting, dat mag in de krant!

Terug maar instructies gevraagd aan Tom, die ons wederom over de berg stuurde (al was deze weg iets breder en mét vangrail), weer een prachtig uitzicht. Het was een interessante dag, wat is vakantie toch heerlijk en mijn lijf is niet zonder pijn, maar toch een pilletje minder als thuis en dat is fijn

Deel twee van deel één (lezers niet te makkelijk maken hè) kenmerkt zich vooral door pech met onze bus. Geen enge dingen gelukkig, maar ja, leuk is toch anders.

Ik had een week of wat geleden al het genoegen kennis te mogen maken met onze plaatselijke automonteur, toen ik onze bus wilde starten en bleef staan met een accu in hum-hum-humeur; niet startend dus. Vorige week gebeurde het wederom; wij wilden net op pad om wat laatste dingetjes aan te schaffen voor onze grote reis naar de zon toen onze bus weer last bleek te hebben van een ochtend humeurtje. We kwamen weer niet echt op gang, maar kregen te maken met het hum-hummetje (niet te verwarren met de lekkernij tum-tummetje, die laatste is echt veel lekkerder én beter verteerbaar). Gelukkig heb ik inmiddels een soort van ‘monteur helpt de kneus-in-nood’ band opgebouwd met de automonteur om de hoek, dus die wilde wel even kijken om ons vervolgens toch terug te moeten verwijzen naar de originele thuis basis van de bus, terug naar Uden dus (gelukkig iets dichterbij dan Oegstgeest).

De garage was het eens met de monteur, dit varkentje zouden zij wel even wassen en snel ook (gelukkig!). Wij besloten het nodige met het aangename te combineren en zo arriveerden wij, na opgestart te zijn door de hulp-in-nood-monteur met onze bus bij de garage alwaar vijf minuten later de Valys taxi arriveerde om ons richting Uden Central te brengen. Shoppen is geen straf voor mij, dus daar kon ik best mee leven (én Uden heeft een Action, die tijd kwamen we best door). Bij laatstgenoemde lieten wij ons afzetten en zo begonnen wij aan een rondje ‘winkelen met de kneus’.

In het kader van ‘save the best for last’ reden we (eh ik, manlief liep) richting kerk (mooi bouwwerk) en ex-V&D, alwaar zich een mega boekenwinkel heeft gevestigd (boeken en ik zijn een dingetje, ik kan daar echt uren mee doorbrengen). Ik reed zeer rustig tussen de paden door, oplettend niets te missen (stel je voor!), terwijl manlief de paden in een iets hoger tempo scande. Ik was amper op de helft (en inmiddels met aantal items op schoot aanbeland bij de hobby sector) toen ik manlief aantrof, al hangend tegen een paal (hij was ook al boven geweest, waar volgens hem echt niets interessants was). Of ik enig idee had hoe lang we al binnen waren? Eh nee, geef mij boeken en de tijd staat stil, nou, bij hem werkt dat nét even anders blijkbaar. Hij wil me niet haasten hoor, maar ik ben erg gevoelig voor de onderliggende (zeer subtiele…) signalen (waarvan hangen tegen een paal er duidelijk eentje is, evenals zuchten en op zijn telefoon kijken), dus heb ik mijn zooi maar bij elkaar geraapt (na het terugleggen van de boeken, ze zijn oh zo leuk in de kast, maar erin lezen kan ik niet meer omdat ik ze simpelweg niet vast kan houden, ik zweer dus bij mijn e-reader) en ben gaan afrekenen. ‘Echt niks leuks boven?’ ‘Nee joh, niks bijzonders’ (eenmaal in de taxi terug bleek dat anders, maar ach, ik snap het wel).

Wij vervolgden ons rondje langs de winkels, eindigden bij de Action (laat liggen, dat hebben ze in Zevenaar ook) en stonden toen voor een klein dilemma. Ik had in mijn oneindige wijsheid gewoon een random adres ingevuld om weer te worden opgehaald, maar dat adres bleek zich midden in de winkelstraat te bevinden, waar geen auto (en ook geen taxi) mocht en kon komen. Tja, blond hè én een vrouw, ik bedoel daar denk ik dus echt niet over na. We gingen dus maar op de dichtstbijzijnde parkeerplaats staan wachten, maar geen taxi. Net op het moment dat ik dacht dat we toch lopend (rijdend, in dat geval had ik toch mazzel) terug moesten ging mijn telefoon (taxi centrale) én zagen we hem aankomen. Deze chauffeur was gelukkig niet van gisteren en had vaker met dit bijltje gehakt (de taxi centrale had geen idee). Weer wat geleerd, kijk verder dan de winkelstraat lang is.

Onze bus bleek weer gereed voor vertrek en met een nieuwe én grotere accu verlieten wij het pand. Nu écht klaar voor de reis en met de pech, dachten we… Nog even de bandenspanning checken, die niet goed bleek, een lekke band… je hebt van die weken. Vandaag de bus maar weer naar onze nieuw verworven buurt monteur gebracht en ook dit akkefietje is gefikst. Nu zijn we er dus écht klaar voor (dat hoop ik althans). Het is nog een kwestie van de laatste beetjes inpakken en wegwezen. Op naar ons eerste échte vakantie avontuur mét kneuzenhulp (de elro). Een mindervalide stacaravan wacht ons, een lange reis, best heel spannend met mijn lijf allemaal. Maar we hebben er onwijs veel zin in!

De oppas is geregeld (voor huis én waakhond, kat, konijnen en vissen; dat krijg je met zo’n dierentuin), de zooi staat klaar, wij zijn klaar voor vakantie, deel drie!

Jawel, het is zover! Deze kneus staat in de Margriet (en ‘loopt’ nu even over rozen)! Al een maand of drie geleden schreef ik een stukje over de fotoshoot. Daarna was het vooral veel geduld, ik had een en ander gezien op het kleine schermpje van de camera, had het volste vertrouwen in de fotografe (Iris Planting, echt een topper!) en de styling (Sadia Veenstra) en visagie (Astrid Timmer), maar ja, het is wel ikke hè, diegene die mij ‘s morgens vriendelijk doch enigszins verkreukeld in de spiegel toe lacht (ja, lachen doe ik meestal wel, tenzij de kreukels mega zijn, dan kijk ik ietwat vertwijfeld terug…).

Zoals al eerder geschreven, die dag was geweldig. De mooie krullen (is mijn haar echt al zo lang), stoere kleren (gave kleuren en die laarzen heb ik inmiddels zelf ook maar aangeschaft), goede kleuren op het snuutje en dit alles aangevuld met een fiks aantal complimenten van de dames (en de blik van manlief 😉) haalden het beste in mij boven. Ik vind niet vaak een foto van mezelf mooi, ik bedoel, ík sta erop, maar toen ik net deze onder ogen kreeg was de smile op geen enkele manier van mijn smoel te krijgen. Ik heb serieus kramp in mijn kaken. Voor het eerst zie ik mezelf eens als een mooie vrouw, goh klinkt lekker arrogant zeg. Zo bedoel ik dat niet, ik zie gewoon een keer niet ‘plain, old me’, ik zie iemand die straalt, ik zie degene waarvan ik hoop dat anderen die ook zien (ok, het is nu wel duidelijk, ik heb wat issues met betrekking tot zelfvertrouwen op dit gebied).

Dat is een cadeautje dat ze me gegeven hebben, een dag die niemand meer afpakt met een resultaat waar mijn mond van openvalt. Dít is het gevoel dat ik de mensen die ik fotografeer(de) altijd wil(de) geven. Dat is hét teken dat jouw foto geslaagd is, met stip! Dat gevoel is geweldig als fotografe, maar dus ook als ‘model’.

Dit smaakt overigens absoluut naar meer haha, binnenkort hebben mijn oud fotovakschoolmaatje en ik, samen met mijn kapster een ‘date’ voor meer leuke, gekke en bijzondere foto’s. Ik ga mij inschrijven als kneuzen model (is ook vraag naar) en heb een ‘portfolio’ nodig. You never know waar het schip strandt 😉. Er staat in ieder geval nóg een bijzonder leuk, maar ook zeer spannend traject op de planning, waarover later meer (ergens in oktober denk ik). Én ik heb wat vislijntjes uitliggen bij een aantal bladen, want tja, geef deze stier een doel en ze gaat ervoor, met volle kracht vooruit!

Voor nu, interesse in het volledige artikel? Margriet nummer 35, meet ‘de kneus’…

Vakantietijd is aangebroken, onrust in het lijf. Ik wil eruit, heb lang genoeg op m’n gat gelegen, tijd voor actie! Kijk, dat is mijn koppie dat spreekt, een teken dat er een gevaarlijke tijd aanbreekt voor mij…

Actie is leuk, lekker erop uit, even vergeten dat je een niet functionerend gestel hebt, vakantie van je aandoening! Was het maar zo’n feest, helaas gaat die vlieger ook hier niet op. In de vakantie moet ik mezelf nog meer in acht nemen, moet ik echt mijn voet op de rem houden, maar dat eigenwijze stemmetje in mijn hoofd wil liever vol gas erop. In de vakantie ben ik nog tegenstrijdiger, nog eigenwijzer en nog opstandiger dan normaal (en dat zegt wat!).

Rustdagen zijn broodnodig, maar ja, manlief heeft maar drie weken vrij en die wil je dan toch zo optimaal mogelijk besteden. Aan de ene kant ben je dolblij en aan de andere kant voel je je een enorm blok aan het been van de rest van het gezin. Constant moet er rekening gehouden worden met en nee, dat wordt mij nooit kwalijk genomen, maar diep in mijn hart neem ik het mijzelf wel kwalijk soms. Niet altijd, ik weet best dat ik dat niet verdien, maar toch, ik ben en blijf wel de reden voor het feit dat we heel veel laten. ‘Even’ naar een pretpark zit er hier niet in, ten eerste gaan ‘even’ en ik niet samen, ik moet voorbereiden, doe ik ‘a’, dan kan ik ‘b’ niet, kan ik de rest van de week niets meer (en met een beetje pech die daarna ook niet) én een hele dag weg is ook eigenlijk geen goed idee. Zelfs met Alex in ligstand houdt mijn rug dat gewoon niet vol.

Maar goed, het ís vakantie en Mieppie Muts wíl dingen doen, dus start onze vakantie met wat kleine dingen die voor mij toch groot zijn. Zaterdag een barbeque (niet te lang) en zondag een paar uurtjes naar Paleis ‘t Loo met vrienden. Het was mooi weer voor zo’n dag, niet te warm (geen van het dak vallende mussen), niet te koud, zomerjurk (die krengen niet voor niets aangeschaft) en jasje weer. Ik was er nog nooit geweest, het was de moeite waard. Camera én kids (goede combi voor deze ex-portretfotografe) mee, beetje klooien met camera in de mooie paleistuin, heerlijk! Ook met Alex was dit goed te doen, de hele groep mocht mee in de lift (ik hou niet zo van liften, maar ja, Alex wil de trap niet op 😉). Verder lagen op de trappen netjes oprijplaten, echt goed geregeld. Enige hobbel is het pad naar het paleis, daar rammelden mijn botjes bijna uit elkaar (kinderkopjes en dat soort stenen zijn niet prettig voor mij, zelfs niet met goede vering, je hobbelt bijna je karretje uit, zie dan dit instabiele lijffie maar bij elkaar te houden, training check). Even afsluiten bij de Mac en dan heel snel in m’n bed, lijf op, energie ook. Dan maar verder kijken naar topsport in plaats van beoefenen 😉.

Maandag moet dan dus eigenlijk rustdag zijn, maar ik ben rusteloos. Overdag hield ik het nog uit, hield me gedeist, maar ‘s avonds moest ik eruit (lig te lang thuis, dan krijg je dat). Even met de hond naar het bos, veel te lang geleden alweer! Met z’n allen in de bus en gaan! Een goede test voor Alex en mij en uiteraard blijven we niet op de standaard paden. We gaan voor avontuur, de ‘wildernis’ in, terreinrijden, dat is pas cool. Alex brulde, zijn wielen denderden door de hobbelige graslanden van de savanne en ik stuurde hem als volleerd coureur langs de gaten, door het zand, over de hobbels… Eh langs, door en toen in een gat. De wielen draaiden, zonder grond en ik? Ik stond (zat) stil, schaterlachend waren Alex en ik gestrand op de hei. Manlief grapte van te voren al dat er gelukkig stokken genoeg lagen in het bos en nu leken ze nog nodig ook. Ach, ik heb een sterke vent en hij tilde als een ware held Alex op, met goede communicatie kregen we hem weer op het veld en terug naar de het beter begaanbare (fiets)pad. Het was heerlijk, met Alex zijn de zebravinkjes in de plus een feit. En ja, ik was gebroken, had spierpijn van het hobbelen, maar mentaal zijn dit enorme opkikkers en geloof mij, soms moet je de napijn accepteren (als je de balans maar niet uit het oog verliest).

Vandaag is dus wel écht rust, een dagje verplicht plat met boek, een dag zoals eigenlijk de meeste dagen. De ‘Schijt Aan Alles’ dagen zijn leuk, maar pijnlijk. Voor een ‘normaal’ mens zijn dit dingen die je ‘even’ tussendoor doet, voor mij zijn het cadeautjes. Cadeautjes die ik zeer waardeer, waar ik driedubbel van geniet en die ik koester. Cadeautjes die ik een jaar geleden niet had, er is nog hoop! Dankzij Alex, dankzij m’n bus, dankzij de steun van ‘mijn mensen’ en dankzij mijn eigen doorzettingsvermogen, positief blijven, hoop houden loont!

Deze week was ‘sauna-week’, dinsdag rondje sauna met vrienden in een voor ons wel bekend sauna complex, één van de grotere. Voordeel is dat deze goed te doen is met de rolstoel (al was de lift defect toen wij net boven stonden, dus moesten we toch met de trap naar beneden), nadeel is dat er door de vele acties ontzettend veel volk op deze afkomt en het dus erg druk is. Ik voel me dan net zo’n sardientje in een blik (al weet ik natuurlijk niet hoe dat voelt en de sardines ook niet, aangezien zij het al niet meer doen…), opgepropt zitten vind ik normaal al niet prettig, zitten ook niet en samen gecombineerd met zwetend volk al helemaal niet. Het is dus even zoeken naar de rust, waar je eigenlijk voor komt, eh tja, wat ik zeg, deze heeft tegenwoordig wat nadelen.  Grappig is wel dat ik daar een mede-zebra tegen het lijf liep, zebra in het wild zeg maar 😉. Ik herkende direct de manier van zitten (wij klemmen onze ledematen vast om de boel bij elkaar te houden), na navraag bleek mijn vermoeden te kloppen, een lotgenootje van me, die me herkende van dit blog, leuk! Het is soort van net als motorrijders die elkaar tegenkomen, maar dan met kneuzen, we begrijpen elkaar zonder woorden.

Gister bezocht ik met een vriendin een kleinere sauna. Ik had (blond als ik ben) echt een hele slimme zet gedaan. Drie weken geleden mocht ik van de dok niet naar de sauna. De reservering stond al, was al betaald, dus ik dacht ik stuur ze via Facebook even een berichtje dat ik niet mag komen. Zo gezegd, zo gedaan, ik kreeg een vriendelijk beicht terug uit Zutphen (ik was er van overtuigd dat ik daar een reservering had) dat ze mijn reservering niet konden vinden. Ik stuur het nummer terug, waar toch duidelijk een andere sauna naam op stond, maar er ging in mijn hoofd geen belletje rinkelen (wel van alles suizen en tuuten, maar dat doet het altijd). Na nog eens navragen kreeg ik het bericht terug dat dit toch echt een reservering bij een andere sauna betrof, domme muts, lezen is ook een vak… Gelukkig was de andere sauna zeer coulant en mocht ik zonder extra kosten de reservering verzetten na uitleg van mijn domme fout.

Afijn, we zijn dus niet naar Zutphen maar naar Nederasselt gereden. Stuk kleiner dan de vorige, maar ook een stuk rustiger en dat vond ik wel prettig! Daar hebben we voor het eerst een Rasul-behandeling geprobeerd. Het grootste nadeel voor mij is dat dat 40 minuten zitten is op een glad bankje. Dat is een complete work-out! Buiten het feit dat ik moet proberen mijn ledematen bij elkaar te houden, moest ik ook nog proberen niet van het gladde bankje af te glibberen. Mét de heerlijke algenpakking, die alles nog gladder maakt! Ik heb mij in verschillende houdingen gewrongen en ben uiteindelijk maar gaan staan.  Hoe heerlijk het ook is, hoe fijn je huid er ook van wordt, mijn gestel verkeert die 40 minuten in een groot gevecht, soort van ‘fright or flight’ reaktie. Gelukkig was ik niet de enige die blij was toen de deur openging en de douches aansprongen. Een ervaring rijker (én een illusie armer, dat ook), een dubbel gevoel, ik moet nog even bedenken wat de overhand nu eigenlijk heeft. Even voelde ik mij een soort van naaktslak, glibberend en wel, met 20 mensen soppend op het bankje, goh dat klinkt niet als goede reclame 😉, try it yourself…

Ik schrijf dit stukje naar aanleiding van het succes van een lotgenoot met trainen. Zij is door trainen (met een EDS lijf dus) uit haar elro gekomen. Top! Ik ben trots op haar! Maar ik ben ook trots op diegenen die hun lijf rust moeten geven als het nodig is en als dat lukt, want geloof mij, gedwongen rust is frustrerend! Het één sluit trouwens het ander ook niet uit…

Dit stukje geeft mijn interne strijd weer; ik wil ook hard trainen om mijn lijf weer op de rails te krijgen. Ik ben ergens best een beetje jaloers, maar niet op de negatieve manier, ik bedoel het is geen afgunst; ik gun haar zonder meer haar succes, ze werkt er heel hard voor! Maar ik gun mezelf dit ook. Dus, wat houdt mij tegen, pak de gewichten en gaan. Nee, was het maar zo eenvoudig. Bij EDS-sers werkt niet standaard voor iedereen hetzelfde. Wat voor de een een mega succes verhaal is, kan bij de ander op een drama uitlopen. We hebben een tennisster in ‘ons’ midden, ze doet het geweldig en we zijn onwijs trots, maar… deze vorm van training kan niet ieder EDS lijf aan.

Rust roest, dat wordt ook naar mij vaak geroepen. Het klopt ook, maar als je lijf zelfs het optillen van je been niet trekt en daarop reageert met ontstekingen is het niet de juiste tijd het te gaan trainen. Dan heeft het lijf die rust nodig. Ik probeer steeds of het iets aankan, ik blijf proberen, mijn koppie wil namelijk iets anders. Ooit zal het ook lukken, dan kan ik ook weer heel voorzichtig iets meer dan dat minuutje hoepelen per drie dagen en de tien keer mijn been optillen (ooit kon ik dat zelfs al niet). Ik heb sinds maandag weer een Wii in mijn bezit, om te proberen wat kleine oefeningen te doen.
Een vriendin zei van de week, ik hoef niet trots op jou te zijn als je vijf minuten hoepelt en brak op je bed stort, ik ben trots op je als je één minuut hoepelt en dat vol kunt houden zonder pijn. Dat is het bij mij, ik moet leren de grenzen te voelen en me daarop in te stellen. Stoppen voor ik te ver ga, mijn wil leren negeren en te luisteren naar wat mijn lijf kan. En dan voorzichtig te proberen, stapje voor stapje, vooruit te gaan.

Dat is ook een uitdaging, ook een training. Maar dat is míjn training, iedere EDS-ser is anders, iedereen moet leren omgaan met zijn eigen lijf op de eigen manier. En wees eerlijk het is toch super voor iemand als hij of zij daar succes mee boekt, hoe klein dan ook? Laten we elkaar dan ook steunen bij dat succes, blij zijn dat het lukt en je mag best balen dat het jou niet lukt (geloof mij, dat doe ik ook), maar een anders’ succes is niet onze mislukking. Als de een zich stabiel kan houden door te liggen is dat ook een succes, daar mag je ook trots op zijn!

Stom hè, ik ging vroeger best vaak naar de film, maar sinds ik in een rolstoel zit heb ik een soort van ‘openbare gelegenheden drempelvrees’ ofzo. Met m’n Quicky had ik er nog iets minder last van als met Alex, Alex is toch ietsie minder flexibel en iets lastiger vervoerbaar enzo, ach, valt mee, maar ik heb toch die drempel in mijn koppie soms…

Met mijn Quicky (dat is mijn super mooie, sportieve handrolstoel (waar ik extra handen bij nodig heb om me vooruit te krijgen)) was ik weleens naar de bijna plaatselijke bioscoop geweest; we hadden gebeld of ik erheen kon met mijn rolstoel. Antwoord was ja hoor, geen probleem, ik plaats jullie aan de zijkant. Waar ze geen rekening mee hadden gehouden was dat de zijkant afloopt, ik moest me dan dus de hele film schrap zetten om niet uit mijn rolstoel te tuimelen, wat mijn benen niet kunnen, daarom zit ik erin… Ik schoof dus maar in de voor mij oh zo ‘comfortabele’ bioscoopstoel (voor mijn rug echt de verkeerde houding) om na de film als kreupele eland met pinguïnloop achter de rolstoel de bioscoop weer uit te tja, waggelen is het beste woord. Zitten wilde ik niet meer, geen groot succes dus.

Nu heb ik Alex (da’s dus mijn elro), nieuwe poging, nieuwe kansen, nieuw geluk, Alex ging mee. Ik had wederom de (nu ander dichtstbijzijnde) bioscoop gebeld en een rolstoelplaats gereserveerd. Op naar ‘the big City’ voor een welverdiend avondje uit met het hele gezin. Met onze bus naar de stad, op naar onze eerste ‘bus in parkeergarage’ encounter. Dat past echt nét, zoonlief en ik zaten met ingetrokken struisvogelnekjes in de bus (raar hè, dat je dan automatisch je hoofd intrekt, ik ben vast niet de enige dwaas die dat doet). Kneuzenplek gevonden, Alex en ik uitgeladen, op naar de lift. Tuurlijk kiezen we de verkeerde lift. Kan dat, ja dus, wij wel. Ik rol Alex de lift in en de deuren gaan direct dicht terwijl het alarm begint te piepen, Alex bleek een tikkie te zwaar (kan echt niet aan mij liggen, ik bedoel, dit goddelijke wezen is echt niet zo zwaar 😉), ik moest in in uppie in de lift, met zenuwachtige zweethandjes in lift met alarm is niet echt een zen-gewaarwording. Op naar verdieping ‘0’ en die stond… niet op de kaart. Mijn mannen stonden op de verdieping stationshal en ik stond op verdieping kantoren, bij de verzekering voor de deur (is dat een stille hint?) ietwat verdwaasd voor mij uit te kijken. Mijn hoofd laat het soms afweten, zeker bij dit soort dingen, nieuwe situaties die ik niet in de hand heb, dan raak ik in de war.

Gelukkig rende zoonlief naar boven om te kijken waar moeders was gestrand. Ik aan iemand gevraagd hoe ik dan toch een verdieping lager uitkwam, waarop bleek dat ik dan via een ander gebouw naar beneden moest en zo toch in de stationshal terecht kwam. No way ging ik nog weer in de lift met alarm in mijn uppie! Gelukkig bleek deze ons wel te kunnen dragen, aldus kwamen we toch met z’n drietjes op de plaats van bestemming. Poeh hé (om Tommie maar weer te citeren), gelukt! Op naar de bios! Geen tijd meer voor een milkshake, wel voor de ‘wall of m&m’s’, echt, er ging een wereld voor me open daar! Snoepjes in alle kleuren (maar niet voor mij, ik bedoel, ik heb mijn goddelijke lijf te behouden ehum hihi)!

Via lift A en lift B, een intern gangenstelsel ertussen kwamen we aan op verdieping 6, waar we plaatsnamen voor de film van de dag (in ons geval Jason Bourne). Ik installeerde mij met Alex op onze rolstoelplek, een lege plek naast de stoelen van manlief en zoonlief. Niet in het gangpad, niet op een schuine helling, gewoon lekker bovenaan en niet apart, echt top! Ik zette Alex in achteroverstand, kussentje onder mijn kop, beentjes gestrekt, klaar voor. Komt er iemand naast me staan, slechts kijkend, niet pratend. Die wilde er langs, maar tja, als je niks zegt, weet ik dat echt niet. Mensen, ik bijt niet en praat gewoon hoor! Ik Alex naar achter gemanoeuvreerd, mevrouw op de plaats, Alex terug in de rij (nu iets schuin om toch rekening te houden met eventuele nood wc mensjes ofzo), de film kon beginnen.

Leuke film (ik merk trouwens wel dat ik echt een miepert wordt, beeld wat scherp voor mijn zintuigen en geluid wat hard, straks doe ik net als m’n vriendin oordoppen in én een zonnebril op), na afloop snel Alex in rij-positie en wegwezen (ik voel me nog steeds een in de weg zitter), lift in én achteruit weer uit (mijn achteruitrijkunsten zijn als ik moe ben nog steeds niet om over naar huis te schrijven, ik ramde dus 3x tegen de lift aan (brengt dat dan ook geluk bij 3x?)). Goh, gelukt, zebravinkje in de plus, dat is toch wel fijn!
Nu nog terug naar de bus, zonder in de enge alarm lift te hoeven bij voorkeur. We vonden een andere ingang, ik ging als eerste, mochten de heren geschreeuw en gekletter horen, dan had de lift het begeven. Deze bleek echter gelukkig beter bestand tegen meer gewicht, zonder problemen daalden Alex en ik af in de diepere krochten van de parkeergarage. Kijk, die moet ik onthouden voor de volgende keer. Want die gaat er komen, ‘de kneus’ is on the move!

Vandaag zijn manlief en ik 18 jaar getrouwd, we zijn 25 jaar samen. We zijn door schade en schande wijs geworden. Hebben samen moeilijke periodes doorstaan, we hebben elkaar goed leren kennen, de plus-punten én de min-punten, want die heeft iedereen. Ons leven is geen sprookje, maar wel óns leven 😊.

We kennen elkaar al vanaf tiener leeftijd, zaten in hetzelfde korfbal team, dezelfde vrienden groep. Ik liet mijn oog op hem vallen en daarna volgde een vasthoudendheid waar een pitbull jaloers op zou zijn. Ik moest mijn best doen voor hem en hoe harder hij mij wegduwde, hoe harder ik vocht. Een échte stier ben ik, doorgaan tot je erbij neervalt, dat was gelukkig niet nodig, hij zag mij ook staan (al duurde het even). Na anderhalf jaar ‘daten’ gingen we ‘hokken’, een mooie nieuwbouwwoning (ook hiervoor liet ik mijn pitbull attitude zien bij de woningbouw), we hadden mazzel, door mijn wekelijkse gedram lagen we boven op de stapel.

Ik was altijd al een redelijke ‘kneus’, ik was onhandig en zeer blessuregevoelig. We kregen na een maand samenwonen onze eerste uitdaging voor de kiezen, ik raakte mijn baan kwijt. Dezelfde middag vond ik een andere, een beetje geluk en een beetje doorzettingsvermogen én een stabiele man achter mij. Die stabiliteit heeft hij vaak nodig gehad met deze hyper-flexi, ik ben een impulsief stuk vreten, niet altijd de makkelijkste. We moesten ons al snel neerleggen bij het feit dat ik niet al te veel huishoudelijke inbreng had; mijn ledematen lieten het al vrij jong vaak afweten. De blessures volgden elkaar in hoog tempo op, maar mijn lief pakte het zonder mauwen op, heeft nooit verwijten gemaakt.

Toen we trouwden kon ik bijna alles nog, lopen, sporten, werken; inmiddels is dat een heel stuk minder geworden. Mijn knieën en schouder begaven het, gevolgd door heupen en rug, vingers, het functioneert nog wel, maar maar kort. Mijn dag bestaat uit heel veel liggen en verplaatsing met Alex, maar ook hier geen gedoe, wat goed is voor jou moet je doen. De figuurlijke steun in de rug is ontzettend belangrijk voor ‘de kneus’; het is al lastig genoeg je te wapenen tegen de buitenwereld, je hebt ‘je mensen’ echt nodig!

Samen hebben we stormen doorstaan, we hebben best lastige jaren gehad, maar we hebben ze nooit op dat moment als echt moeilijk ervaren. We zijn er samen doorheen gedanst en we dansen er nog steeds doorheen, door ups en downs.
Dat is wat liefde is, er zijn, er blijven, doorbijten én genieten, samen…