Facebook herinnerde me vanmorgen aan een bericht dat ik twee jaar geleden deelde. Het ging over spiegelen; de dingen waar je je bij anderen aan ergert, die dingen triggeren iets bij je. Het was niet zozeer dat je die eigenschap bij jezelf zou herkennen, maar het ging om de lading achter die eigenschap. Iemand die op een feestje altijd zeer nadrukkelijk aanwezig is kan dat doen om juist onzekerheid te verbloemen, dit kan een pijnpunt zijn dat je herkent in jezelf, om maar een voorbeeld te noemen.

Ikzelf ben erg bezig met dit soort dingen. Ik probeer aan mezelf te werken. Dat is ook zo’n punt van overweging trouwens, volgens sommige stromingen ben je perfect zoals je bent en hoef je dus niet te veranderen, maar ik denk dat je juist groeit door te leren van de dingen die je meemaakt. Als je al perfect en prima bent zou je dus niets meer te leren hebben? Dat lijkt me én erg saai én niet kloppend. Nee, je hoeft niet perfect te zijn (en te worden), maar iedereen heeft toch leermomentjes?

Ik herken bij mezelf een aantal terugkerende ergernisjes, eentje daarvan kwam ik vanmorgen weer tegen bij een berichtje van de bladen, de deelname van een actrice (en model) aan dance, dance, dance. Ze had graag danseres willen worden, maar kon dat niet door een blessure. Mijn eerste reactie is dan iets in de trant van ‘jammer joh, je hebt zoveel wat wel is gelukt, deal with it’. Dit is dus zo’n puntje, ik kan me enorm ergeren als mensen zoiets uiten zeker met tranen, maar waarom? Ik snap heel goed dat zoiets pijn doet, ik denk dat dat het is, ik snap uit ervaring té goed hoe dat voelt; ik heb zoveel dromen in rook op zien gaan, ik heb zoveel dingen moeten opgeven in mijn leven en ik sta mezelf niet toe daarover te mogen rouwen. Ik heb een niet mauwen maar doorgaan mentaliteit, dat is denk ik mijn manier om ermee om te gaan. Maar het maakt me wel hard naar anderen, ik vind dat dus ook al snel ‘gemauw’.

Dat is lastig, hier zit dus een leermomentje, twee kanten op; ik moet proberen iets milder te zijn naar anderen, maar (misschien nog wel belangrijker) ik moet ook proberen iets milder te zijn naar mezelf. Ik heb wel zo mooi ‘geaccepteerd’ dat ik niet meer kan (en heb daarvoor nieuwe doelen en dromen bedacht), maar door dit spiegelen blijkt dat het pijnpuntje niet weggewerkt is, anders zou het me niets doen. Dat is dus iets waar ik echt nog aan moet werken, ik moet (eh mag) mezelf toestaan verdriet of boosheid te hebben over de verliezen die ik heb geleden. Misschien dat ik het dan kan loslaten en daarmee ook de irritatie naar anderen?

Goh, lekker filosofisch zo op deze eerste zaterdag thuis. Vind ik gewoon een leermomentje en niet omdat ik perfect moet zijn, maar omdat ik wel graag een fijne versie van mezelf wil zijn.

Aan het eind van de vakantie krijg ik last van dubbele gevoelens. Aan de ene kant wil ik wel graag weer naar huis, naar de beestjes, mijn eigen bed, maar aan de andere kant is het hier zo mooi, is het weer zo heerlijk, is mijn lijf zoveel beter hier en tja weer een vakantie voorbij…

Gisteren zijn we naar een dierentuin geweest. De weg erheen was zoals steeds een grote verrassing. Ze sluiten hier namelijk steeds wegen af. Een paar jaar geleden maakten we op een vakantie in de Dordogne voor het eerst kennis met ‘route barrée’ en ‘déviation’. Toen hadden we geen idee, dus wat deden we, gewoon doorrijden. Door landweggetjes, er stonden wat pilonnen op de weg, maar daar konden we best langs. We werden gesteund door het feit dat een fransoos er zo achteraan ging, die wist de weg (dacht ik), moest goedkomen,. Nog een paar pilonnen, asfalt van de weg en toen speelden we plots ‘chicken’ met een monstertruck die het asfalt aandrukte. Gevalletje oops… Terug, draaien op het smalle landweggetje met slootjes (onze vrienden mét vouwwagen waren me erg dankbaar…), op zoek naar de omleiding (we begrepen ineens wat dat woord ‘déviation’ betekende). Ik ben een praktijkmens, dat is al vaker gebleken, maar ik vergeet het nooit meer!

Ook nu komen we ze regelmatig tegen, de ‘déviation’ borden. De ene dag moet je links het dorp in, de volgende rechts, er is geen peil op te trekken. Overal staan stoplichten die dan oranje knipperen en een dag later ook op rood blijken te kunnen staan. De logica is ver te zoeken. Maar, zo komen we nog eens ergens, deze omleiding leidde ons door een leuk bergdorpje waar we normaal nooit zouden komen. En uiteindelijk ook naar de plaats van bestemming, het dierenpark. Alex moest mee, de Quicky is handzaam , maar ik merk echt wel dat ik Alex nodig heb. Rechtop zitten is niet mijn ding en zeker niet op langere afstanden én de vering van Alex is hemels, zeker vergeleken met de andere. Alex ging zonder moeite het heuvelachtige terrein op, crosste als een echte terreinwagen door het gras en bracht me overal waar ik zijn moest, ongeacht kiezels en kuilen. Even achterover in ruststand tussendoor, man, ik ben zo blij met hem!

Ook ‘s avonds is hij er voor me, tijdens het dagelijkse potje Catan lig ik bijna achterover, omringd door kussens en kan ik gewoon meedoen, zonder mezelf in de kreukels de helpen (eh nou dat is misschien toch wat overdreven, maar het is te doen). Ik heb gemerkt dat ik prima slaap op mijn pillen én een wijntje (die hou ik er geloof ik maar in). Ik ga het hier missen, het gewoon opstaan en in mijn zomerjurkje schieten, zonder je af te vragen of dat niet te koud is, het dagelijkse rondje zwembad (het is voor mij net lopend te doen, dat ga ik erin proberen te houden), de uitstapjes met geen idee waar we terecht komen, de rust…

Vanavond nog even gezellig uit eten, de keet opruimen, een potje Catannen en dan morgen weer terug naar ons kikkerlandje. De lange reis naar huis (waar ik wel ietwat tegenop zie). Gelukkig hoef ik niet meer te rijden, manlief heeft het stuur strak in eigen hand (vroeger reed ik altijd). Ik lig dus volledig ingeklemd tussen kussens, voetjes op het dashboard een beetje te suffen. De knakworstjes voor onderweg liggen klaar, dat was weer onze zomer in Frankrijk. Volgend jaar gaan we weer!

C’est moi, de levende winkelwagen vol vers vlees, aldus manlief. Ik word gebruikt voor vervoer van allerlei waren. Tja, hij heeft zijn handen vol aan mij, dus ben ik de aangewezen pakezel.

Vandaag had ik geluk, slechts de cameratas had ik op schoot, geen boodschappen vandaag, vandaag gingen we cultureel doen. Aix-de-Provence is het doel. Een kilometer of 30 vanaf de camping, dat is te doen. Eerst even zwemmen (we zijn nog niet bruin genoeg en de kneus heeft zich zowaar in het koude water gewaagd!), even eten en met z’n allen in de bus.

Weer de grote vraag, elro of haro, Alex had pech, hij moest thuis blijven. Dat was een goede keus; de straatjes zijn zo onwijs smal, de kuilen zijn diep, de stoepranden hoog en het is onvoorspelbaar. Nadeel is dat manlief zich een breuk sjouwt en duwt, bult op, bult af (en straatje links, straatje rechts, het was weer zover, we konden de parkeergarage niet meer terug vinden). Het is een drukke stad (geloof tenminste dat het een stad is), midden tussen de huizen loop je ineens een basiliek tegen het lijf (of een kathedraal). De straatjes zijn om van te houden, met gekleurde luiken en klimop, lieve balkonnetjes, smal, gezellig. En er zijn de grote winkelstraten, de bekende ketens hebben ze hier ook. Zoonlief stond bijna kwijlend voor de apple store (snel doorlopen!) en ikke voor meerdere boetiekjes (gauw doorlopen dacht manlief, mijn duwer).

In de parkeergarage een close encounter met een dure Porsche (ging goed, maar ik was voor de zekerheid vast de camera die er hing aan het afleiden), verder geen problemen. We cruisden door het drukke verkeer terug naar het pittoreske Charleval (onze uitvalsbasis deze week). Onderweg nog even een Fransman met een fruitstandje met een charmante glimlach afgezet (de man stond me ietwat meewarig na te kijken na mijn gestuntel in het frans en ik ging er vandoor met meer dan ik betalen kon geloof ik…), ach shit happens, c’est la vie.

Er staat hier vlakbij overigens een serieus Efteling-waardig spookhuis. Het is onbewoond en de droom van de Urban fotografe in mij! Het liefst klom ik nu nog over het hek, maar mijn klimkwaliteiten laten ietwat te wensen over en ik kan Alex niet blijven teleurstellen (ben bang dat hij gaat mokken).

C’est tout, â demain!

Het was een warme dag in de Provence (gelukkig is de luchtvochtigheid hier niet zo hoog), er geldt dan ook een hittewaarschuwing hier. De thermometer gaf in de schaduw 32,9 graden aan, in de zon dus wel een graad of 35 en wat doen de domme Hollanders? Met z’n allen in de zon, iedereen hier houdt siësta en wij ‘genieten’ als kreeften in een pan.

Onze dag begon met even ‘bijkleuren’ aan het zwembad (oh wacht, dat is mijn dag, ik heb namelijk een bloedhekel aan zwemmen, zeker met dat koude water hier), mijn dag begon daar dus mee, mijn mannen liggen in dat koude water met hun balletje (in meervoud dus hihi). Ontbijten, smeren en gaan, nu de zon nog niet op zijn felst is. Zoonlief vraagt dagelijks aan ons badmeesters of hij al bruin is (hij begon echt als een Engelsman en wordt nu langzaam maar zeker een beetje melkchocolade bruin, manlief bereikt status pure chocola), dat is een doelstelling, maar het blijft smeren en meer smeren. Ikzelf sla blijkbaar steevast ieder jaar weer dezelfde plekken over, de randjes van de bikini zijn weer rood (maar mijn hoofd vertoont gelukkig geen vergelijk met een brandweerauto deze keer).

Tegen half twee is het tijd voor een broodje, even liggen (ik loop naar het zwembad (wel 50 meter van hier) en dat ben ik niet gewend) en dan op verkenning. Vandaag richting Mallemort (daar is een gek vermoord). Ons doel: de grote supermarkt én de ruïne op de top van de berg. Dit keer zijn we slim, eerst beide zoeken, dán parkeren. Zo gezegd zo gedaan, de bus staat veilig bij de intermaché (geen gezeul met boodschappen) en wij hobbelen te voet (en met mijn Quicky, de elro blijkt hier niet tegen bestand) naar de berg.

Een mooie wandeling (mam, ik heb zere tenen, wandelen met slippers doet dat als je het niet gewend bent), ik ben Holly Hobbel in de haro, maar leuk dorpje. Veel zebrapaden hier (en ze stoppen ook nog), veel kneuzenplekken, maar ik blijf een bezienswaardigheid. Manlief krijgt een opgestoken duim van een Fransman (of was ie voor mij bedoeld?) en wij ploeteren voort. Er wacht ons een uitdaging, een mega bult, de weg is bezaaid met kiezels, geen asfalt te zien. Manlief slipt omhoog met mij voorop, op een gegeven moment staat hij horizontaal achter mij (en ik hoop maar dat hij niet uitglijdt en ik achterover naar beneden raas), de heren hebben hierbij overigens beeld en de grootste lol. De ruïne blijkt een stapje te hoog voor mijn Quicky, hij heeft zich dapper door alle hobbels geweerd (wielen van staal), maar een trap, daar doet hij niet aan. Ik natuurlijk wel, ik laat me verrek toch zeker niet door vijf treden van mijn beloofde uitzicht beroven? Ik klom als een ware bergbeklimster (aan de hand van zoonlief trekkend) omhoog en daar was het, een prachtig uitzicht over de streek. We zagen de intermaché (en de bus) van grote afstand (shit, dat moeten we dus ook weer terug).

Ik was vandaag wakker en had de ‘grote’ camera mee, maak een foto, nog eentje, kaart vol. Serieus? Goede voorbereiding… Kaart gewist, foto opnieuw (reconstructie) en terug op weg naar de bus. Straatje links, straatje rechts, weer eentje links (komt het bekend voor?), uiteindelijk een bord, jawel, hier is het! Grote supermarkt (zo eentje met wasmachines te koop), vreselijk koud (mevrouw koukleum heeft echt minimaal 25 graden nodig), snel boodschappen doen (en het belangrijkste vergeten) en terug naar ons huisje. Overigens hebben ze hier een speciale kassa voor kneuzen (en zwangere vrouwen (vallen in dezelfde categorie blijkbaar), je mag dan dus gewoon eerst!) Koken? Eventjes niet, halen dan maar.

En nu? Nu is de pijp leeg, de pap is op, drie man (eh twee en een vrouw) voor pampus. Straks even musical kijken en dan klaar, morgen is er weer een dag vol avontuur!

Bonsoir mes amies!

Een lange reis naar het warme zuiden van Frankrijk. Waar ik vroeger altijd chauffeurde, is manlief nu de klos. Mijn aandeel bestond uit ons Duitsland in sturen en daar hield het op. Verder zat/lag ik te suffen en naar buiten te staren (meerijden is nog vermoeiender!). Ingepakt met kussens (ze lagen echt overal), voetjes in de knoop (om mezelf tegen te houden klem ik alles in de knoop) op het dashboard, ach het was zo te doen. Stoppen en plat (we hebben een bedje mee in de bus, dus op de parkeerplaats lig ik plat (wat me jaloerse blikken oplevert van de ‘liggers op de bankjes’ én veelzeggende blikken van de rest (kijk daar dan lui wezen)). Boeien, mijn rug heeft het nu eenmaal nodig!

– ‘de kneus was here’ –

Onze eerste stop was net buiten Dijon, een prachtig hotelletje, knus, typisch frans en oh zo rustig. Een mooi begin van ons Franse avontuur! Ik besloot de rolstoel maar in de bus te laten (maar goed ook, we zaten op verdieping 1, zonder lift, ik vergeet nogal eens te melden dat ik kneus ben), het was niet zo groot, dat lukte me wel. Allemaal moe van een lange rit gingen we op tijd naar bed. De volgende ochtend bleek er een Pokémon aan het ontbijt te zitten, die moest natuurlijk even gevangen worden door zoonlief. Lekker ontbijtje (ik ben dol op croissants!) en weer op weg. Nog 400 kilometer te gaan.

– nous sont arriver! –

Op de camping! We werden allervriendelijkst welkom geheten en naar onze caravan gebracht. Voor het eerst hebben we een mindervalide stacaravan gehuurd en ik moet zeggen het is goed geregeld. De elro past erin, er is een douchestoel, overal stangen en een grote slaapkamer. Overal schuifdeuren en een oprijplank naar de veranda, echt top! De mensen hier kijken hun ogen uit, de kneus loopt het ene moment, waggelt het volgende en dan ineens zit ze in een elro. Ik ben een bezienswaardigheid (weet niet of het door de elro komt of door het decolleté in mijn zomerjurk 😉)!

– ‘de kneus on avonture’ –

Vandaag op zoek naar de supermarkt, uit vorige expedities weten we dat dat de ‘intermarché’ is en dat die zich meestal net buiten het dorp bevindt. Geen tom -tom, gewoon hoppa, gaan! Eerst naar het dichtstbijzijnde dorpje. Een serieuze hobbelweg alwaar we net doen of we Engelsen zijn (de rechterkant was onbegaanbaar). We hebben het dorp van alle kanten bekeken en doorkruist, maar geen ‘intermaché’, wél veel steile weggetjes en dubieuze huisjes.

Op naar dorp nummer twee. Deze staat vaak op de borden en in mijn beleving moet dat dan betekenen dat het groter is, kneuzenlogica. We volgen de borden (weigeren nog steeds hulp van Tom) en komen op een bijzondere weg, eh weggetje is het eigenlijk. Zeer smal, diepe geulen langs de zijkant en zeer steil! Een waarschuwingsbord helling 21% houdt onze diesel niet tegen, omhoog, met het zweet in de bilnaad en klotsende oksels, dat wel. Prachtig uitzicht bovenop de berg is onze beloning, bij tegenliggers is het zeer spannend, een ‘raken we de rotsen al’ (gelukkig de rots en niet de afgrond, zonder vangrail), als je erop bent, moet je er ook weer af, dat is een zekerheid, dus met haarspeldbochten terug omlaag alwaar we daar uitkomen waar we heen wilden, mooi toeval!

Het centrum gevonden (invalide parkeerplaatsen zat hier, maar de kuilen, stoepranden en straten zijn iets minder kneus-proof), nu de supermarkt nog. Smalle straatjes, fotogenieke huisjes (volgende keer grote camera mee!), veel zebrapaden én een bord ‘intermarché’, gevonden! Boodschappen gedaan (altijd meer dan je denkt) en de hele zooi terug naar de auto en die stond eh tja, waar ook alweer? Niet hier en niet daar en die straat was het ook niet. Heuvel op en weer af, straatje links en eentje rechts, de kneus is weer eens de weg kwijt, dit keer gelukkig mét aanhang (zuchtende puber met zware boodschappentas en manlief met zeer donkerblauwe teen dankzij een close encounter met een putje in het zwembad), het komt goed, we komen er wel (ooit). Blijk ik gewoon een keer gelijk te hebben qua richting, dat mag in de krant!

Terug maar instructies gevraagd aan Tom, die ons wederom over de berg stuurde (al was deze weg iets breder en mét vangrail), weer een prachtig uitzicht. Het was een interessante dag, wat is vakantie toch heerlijk en mijn lijf is niet zonder pijn, maar toch een pilletje minder als thuis en dat is fijn

Deel twee van deel één (lezers niet te makkelijk maken hè) kenmerkt zich vooral door pech met onze bus. Geen enge dingen gelukkig, maar ja, leuk is toch anders.

Ik had een week of wat geleden al het genoegen kennis te mogen maken met onze plaatselijke automonteur, toen ik onze bus wilde starten en bleef staan met een accu in hum-hum-humeur; niet startend dus. Vorige week gebeurde het wederom; wij wilden net op pad om wat laatste dingetjes aan te schaffen voor onze grote reis naar de zon toen onze bus weer last bleek te hebben van een ochtend humeurtje. We kwamen weer niet echt op gang, maar kregen te maken met het hum-hummetje (niet te verwarren met de lekkernij tum-tummetje, die laatste is echt veel lekkerder én beter verteerbaar). Gelukkig heb ik inmiddels een soort van ‘monteur helpt de kneus-in-nood’ band opgebouwd met de automonteur om de hoek, dus die wilde wel even kijken om ons vervolgens toch terug te moeten verwijzen naar de originele thuis basis van de bus, terug naar Uden dus (gelukkig iets dichterbij dan Oegstgeest).

De garage was het eens met de monteur, dit varkentje zouden zij wel even wassen en snel ook (gelukkig!). Wij besloten het nodige met het aangename te combineren en zo arriveerden wij, na opgestart te zijn door de hulp-in-nood-monteur met onze bus bij de garage alwaar vijf minuten later de Valys taxi arriveerde om ons richting Uden Central te brengen. Shoppen is geen straf voor mij, dus daar kon ik best mee leven (én Uden heeft een Action, die tijd kwamen we best door). Bij laatstgenoemde lieten wij ons afzetten en zo begonnen wij aan een rondje ‘winkelen met de kneus’.

In het kader van ‘save the best for last’ reden we (eh ik, manlief liep) richting kerk (mooi bouwwerk) en ex-V&D, alwaar zich een mega boekenwinkel heeft gevestigd (boeken en ik zijn een dingetje, ik kan daar echt uren mee doorbrengen). Ik reed zeer rustig tussen de paden door, oplettend niets te missen (stel je voor!), terwijl manlief de paden in een iets hoger tempo scande. Ik was amper op de helft (en inmiddels met aantal items op schoot aanbeland bij de hobby sector) toen ik manlief aantrof, al hangend tegen een paal (hij was ook al boven geweest, waar volgens hem echt niets interessants was). Of ik enig idee had hoe lang we al binnen waren? Eh nee, geef mij boeken en de tijd staat stil, nou, bij hem werkt dat nét even anders blijkbaar. Hij wil me niet haasten hoor, maar ik ben erg gevoelig voor de onderliggende (zeer subtiele…) signalen (waarvan hangen tegen een paal er duidelijk eentje is, evenals zuchten en op zijn telefoon kijken), dus heb ik mijn zooi maar bij elkaar geraapt (na het terugleggen van de boeken, ze zijn oh zo leuk in de kast, maar erin lezen kan ik niet meer omdat ik ze simpelweg niet vast kan houden, ik zweer dus bij mijn e-reader) en ben gaan afrekenen. ‘Echt niks leuks boven?’ ‘Nee joh, niks bijzonders’ (eenmaal in de taxi terug bleek dat anders, maar ach, ik snap het wel).

Wij vervolgden ons rondje langs de winkels, eindigden bij de Action (laat liggen, dat hebben ze in Zevenaar ook) en stonden toen voor een klein dilemma. Ik had in mijn oneindige wijsheid gewoon een random adres ingevuld om weer te worden opgehaald, maar dat adres bleek zich midden in de winkelstraat te bevinden, waar geen auto (en ook geen taxi) mocht en kon komen. Tja, blond hè én een vrouw, ik bedoel daar denk ik dus echt niet over na. We gingen dus maar op de dichtstbijzijnde parkeerplaats staan wachten, maar geen taxi. Net op het moment dat ik dacht dat we toch lopend (rijdend, in dat geval had ik toch mazzel) terug moesten ging mijn telefoon (taxi centrale) én zagen we hem aankomen. Deze chauffeur was gelukkig niet van gisteren en had vaker met dit bijltje gehakt (de taxi centrale had geen idee). Weer wat geleerd, kijk verder dan de winkelstraat lang is.

Onze bus bleek weer gereed voor vertrek en met een nieuwe én grotere accu verlieten wij het pand. Nu écht klaar voor de reis en met de pech, dachten we… Nog even de bandenspanning checken, die niet goed bleek, een lekke band… je hebt van die weken. Vandaag de bus maar weer naar onze nieuw verworven buurt monteur gebracht en ook dit akkefietje is gefikst. Nu zijn we er dus écht klaar voor (dat hoop ik althans). Het is nog een kwestie van de laatste beetjes inpakken en wegwezen. Op naar ons eerste échte vakantie avontuur mét kneuzenhulp (de elro). Een mindervalide stacaravan wacht ons, een lange reis, best heel spannend met mijn lijf allemaal. Maar we hebben er onwijs veel zin in!

De oppas is geregeld (voor huis én waakhond, kat, konijnen en vissen; dat krijg je met zo’n dierentuin), de zooi staat klaar, wij zijn klaar voor vakantie, deel drie!

Jawel, het is zover! Deze kneus staat in de Margriet (en ‘loopt’ nu even over rozen)! Al een maand of drie geleden schreef ik een stukje over de fotoshoot. Daarna was het vooral veel geduld, ik had een en ander gezien op het kleine schermpje van de camera, had het volste vertrouwen in de fotografe (Iris Planting, echt een topper!) en de styling (Sadia Veenstra) en visagie (Astrid Timmer), maar ja, het is wel ikke hè, diegene die mij ‘s morgens vriendelijk doch enigszins verkreukeld in de spiegel toe lacht (ja, lachen doe ik meestal wel, tenzij de kreukels mega zijn, dan kijk ik ietwat vertwijfeld terug…).

Zoals al eerder geschreven, die dag was geweldig. De mooie krullen (is mijn haar echt al zo lang), stoere kleren (gave kleuren en die laarzen heb ik inmiddels zelf ook maar aangeschaft), goede kleuren op het snuutje en dit alles aangevuld met een fiks aantal complimenten van de dames (en de blik van manlief 😉) haalden het beste in mij boven. Ik vind niet vaak een foto van mezelf mooi, ik bedoel, ík sta erop, maar toen ik net deze onder ogen kreeg was de smile op geen enkele manier van mijn smoel te krijgen. Ik heb serieus kramp in mijn kaken. Voor het eerst zie ik mezelf eens als een mooie vrouw, goh klinkt lekker arrogant zeg. Zo bedoel ik dat niet, ik zie gewoon een keer niet ‘plain, old me’, ik zie iemand die straalt, ik zie degene waarvan ik hoop dat anderen die ook zien (ok, het is nu wel duidelijk, ik heb wat issues met betrekking tot zelfvertrouwen op dit gebied).

Dat is een cadeautje dat ze me gegeven hebben, een dag die niemand meer afpakt met een resultaat waar mijn mond van openvalt. Dít is het gevoel dat ik de mensen die ik fotografeer(de) altijd wil(de) geven. Dat is hét teken dat jouw foto geslaagd is, met stip! Dat gevoel is geweldig als fotografe, maar dus ook als ‘model’.

Dit smaakt overigens absoluut naar meer haha, binnenkort hebben mijn oud fotovakschoolmaatje en ik, samen met mijn kapster een ‘date’ voor meer leuke, gekke en bijzondere foto’s. Ik ga mij inschrijven als kneuzen model (is ook vraag naar) en heb een ‘portfolio’ nodig. You never know waar het schip strandt 😉. Er staat in ieder geval nóg een bijzonder leuk, maar ook zeer spannend traject op de planning, waarover later meer (ergens in oktober denk ik). Én ik heb wat vislijntjes uitliggen bij een aantal bladen, want tja, geef deze stier een doel en ze gaat ervoor, met volle kracht vooruit!

Voor nu, interesse in het volledige artikel? Margriet nummer 35, meet ‘de kneus’…

Vakantietijd is aangebroken, onrust in het lijf. Ik wil eruit, heb lang genoeg op m’n gat gelegen, tijd voor actie! Kijk, dat is mijn koppie dat spreekt, een teken dat er een gevaarlijke tijd aanbreekt voor mij…

Actie is leuk, lekker erop uit, even vergeten dat je een niet functionerend gestel hebt, vakantie van je aandoening! Was het maar zo’n feest, helaas gaat die vlieger ook hier niet op. In de vakantie moet ik mezelf nog meer in acht nemen, moet ik echt mijn voet op de rem houden, maar dat eigenwijze stemmetje in mijn hoofd wil liever vol gas erop. In de vakantie ben ik nog tegenstrijdiger, nog eigenwijzer en nog opstandiger dan normaal (en dat zegt wat!).

Rustdagen zijn broodnodig, maar ja, manlief heeft maar drie weken vrij en die wil je dan toch zo optimaal mogelijk besteden. Aan de ene kant ben je dolblij en aan de andere kant voel je je een enorm blok aan het been van de rest van het gezin. Constant moet er rekening gehouden worden met en nee, dat wordt mij nooit kwalijk genomen, maar diep in mijn hart neem ik het mijzelf wel kwalijk soms. Niet altijd, ik weet best dat ik dat niet verdien, maar toch, ik ben en blijf wel de reden voor het feit dat we heel veel laten. ‘Even’ naar een pretpark zit er hier niet in, ten eerste gaan ‘even’ en ik niet samen, ik moet voorbereiden, doe ik ‘a’, dan kan ik ‘b’ niet, kan ik de rest van de week niets meer (en met een beetje pech die daarna ook niet) én een hele dag weg is ook eigenlijk geen goed idee. Zelfs met Alex in ligstand houdt mijn rug dat gewoon niet vol.

Maar goed, het ís vakantie en Mieppie Muts wíl dingen doen, dus start onze vakantie met wat kleine dingen die voor mij toch groot zijn. Zaterdag een barbeque (niet te lang) en zondag een paar uurtjes naar Paleis ‘t Loo met vrienden. Het was mooi weer voor zo’n dag, niet te warm (geen van het dak vallende mussen), niet te koud, zomerjurk (die krengen niet voor niets aangeschaft) en jasje weer. Ik was er nog nooit geweest, het was de moeite waard. Camera én kids (goede combi voor deze ex-portretfotografe) mee, beetje klooien met camera in de mooie paleistuin, heerlijk! Ook met Alex was dit goed te doen, de hele groep mocht mee in de lift (ik hou niet zo van liften, maar ja, Alex wil de trap niet op 😉). Verder lagen op de trappen netjes oprijplaten, echt goed geregeld. Enige hobbel is het pad naar het paleis, daar rammelden mijn botjes bijna uit elkaar (kinderkopjes en dat soort stenen zijn niet prettig voor mij, zelfs niet met goede vering, je hobbelt bijna je karretje uit, zie dan dit instabiele lijffie maar bij elkaar te houden, training check). Even afsluiten bij de Mac en dan heel snel in m’n bed, lijf op, energie ook. Dan maar verder kijken naar topsport in plaats van beoefenen 😉.

Maandag moet dan dus eigenlijk rustdag zijn, maar ik ben rusteloos. Overdag hield ik het nog uit, hield me gedeist, maar ‘s avonds moest ik eruit (lig te lang thuis, dan krijg je dat). Even met de hond naar het bos, veel te lang geleden alweer! Met z’n allen in de bus en gaan! Een goede test voor Alex en mij en uiteraard blijven we niet op de standaard paden. We gaan voor avontuur, de ‘wildernis’ in, terreinrijden, dat is pas cool. Alex brulde, zijn wielen denderden door de hobbelige graslanden van de savanne en ik stuurde hem als volleerd coureur langs de gaten, door het zand, over de hobbels… Eh langs, door en toen in een gat. De wielen draaiden, zonder grond en ik? Ik stond (zat) stil, schaterlachend waren Alex en ik gestrand op de hei. Manlief grapte van te voren al dat er gelukkig stokken genoeg lagen in het bos en nu leken ze nog nodig ook. Ach, ik heb een sterke vent en hij tilde als een ware held Alex op, met goede communicatie kregen we hem weer op het veld en terug naar de het beter begaanbare (fiets)pad. Het was heerlijk, met Alex zijn de zebravinkjes in de plus een feit. En ja, ik was gebroken, had spierpijn van het hobbelen, maar mentaal zijn dit enorme opkikkers en geloof mij, soms moet je de napijn accepteren (als je de balans maar niet uit het oog verliest).

Vandaag is dus wel écht rust, een dagje verplicht plat met boek, een dag zoals eigenlijk de meeste dagen. De ‘Schijt Aan Alles’ dagen zijn leuk, maar pijnlijk. Voor een ‘normaal’ mens zijn dit dingen die je ‘even’ tussendoor doet, voor mij zijn het cadeautjes. Cadeautjes die ik zeer waardeer, waar ik driedubbel van geniet en die ik koester. Cadeautjes die ik een jaar geleden niet had, er is nog hoop! Dankzij Alex, dankzij m’n bus, dankzij de steun van ‘mijn mensen’ en dankzij mijn eigen doorzettingsvermogen, positief blijven, hoop houden loont!

Deze week was ‘sauna-week’, dinsdag rondje sauna met vrienden in een voor ons wel bekend sauna complex, één van de grotere. Voordeel is dat deze goed te doen is met de rolstoel (al was de lift defect toen wij net boven stonden, dus moesten we toch met de trap naar beneden), nadeel is dat er door de vele acties ontzettend veel volk op deze afkomt en het dus erg druk is. Ik voel me dan net zo’n sardientje in een blik (al weet ik natuurlijk niet hoe dat voelt en de sardines ook niet, aangezien zij het al niet meer doen…), opgepropt zitten vind ik normaal al niet prettig, zitten ook niet en samen gecombineerd met zwetend volk al helemaal niet. Het is dus even zoeken naar de rust, waar je eigenlijk voor komt, eh tja, wat ik zeg, deze heeft tegenwoordig wat nadelen.  Grappig is wel dat ik daar een mede-zebra tegen het lijf liep, zebra in het wild zeg maar 😉. Ik herkende direct de manier van zitten (wij klemmen onze ledematen vast om de boel bij elkaar te houden), na navraag bleek mijn vermoeden te kloppen, een lotgenootje van me, die me herkende van dit blog, leuk! Het is soort van net als motorrijders die elkaar tegenkomen, maar dan met kneuzen, we begrijpen elkaar zonder woorden.

Gister bezocht ik met een vriendin een kleinere sauna. Ik had (blond als ik ben) echt een hele slimme zet gedaan. Drie weken geleden mocht ik van de dok niet naar de sauna. De reservering stond al, was al betaald, dus ik dacht ik stuur ze via Facebook even een berichtje dat ik niet mag komen. Zo gezegd, zo gedaan, ik kreeg een vriendelijk beicht terug uit Zutphen (ik was er van overtuigd dat ik daar een reservering had) dat ze mijn reservering niet konden vinden. Ik stuur het nummer terug, waar toch duidelijk een andere sauna naam op stond, maar er ging in mijn hoofd geen belletje rinkelen (wel van alles suizen en tuuten, maar dat doet het altijd). Na nog eens navragen kreeg ik het bericht terug dat dit toch echt een reservering bij een andere sauna betrof, domme muts, lezen is ook een vak… Gelukkig was de andere sauna zeer coulant en mocht ik zonder extra kosten de reservering verzetten na uitleg van mijn domme fout.

Afijn, we zijn dus niet naar Zutphen maar naar Nederasselt gereden. Stuk kleiner dan de vorige, maar ook een stuk rustiger en dat vond ik wel prettig! Daar hebben we voor het eerst een Rasul-behandeling geprobeerd. Het grootste nadeel voor mij is dat dat 40 minuten zitten is op een glad bankje. Dat is een complete work-out! Buiten het feit dat ik moet proberen mijn ledematen bij elkaar te houden, moest ik ook nog proberen niet van het gladde bankje af te glibberen. Mét de heerlijke algenpakking, die alles nog gladder maakt! Ik heb mij in verschillende houdingen gewrongen en ben uiteindelijk maar gaan staan.  Hoe heerlijk het ook is, hoe fijn je huid er ook van wordt, mijn gestel verkeert die 40 minuten in een groot gevecht, soort van ‘fright or flight’ reaktie. Gelukkig was ik niet de enige die blij was toen de deur openging en de douches aansprongen. Een ervaring rijker (én een illusie armer, dat ook), een dubbel gevoel, ik moet nog even bedenken wat de overhand nu eigenlijk heeft. Even voelde ik mij een soort van naaktslak, glibberend en wel, met 20 mensen soppend op het bankje, goh dat klinkt niet als goede reclame 😉, try it yourself…