Het leven bestaat uit keuzes maken. Voor iedereen. 
Keuzes die niet altijd leuk zijn, maar wel nodig. 

De keuze die je maakt bepaalt waar jouw leven naartoe leidt. We doen deze keuzes soms te makkelijk af. Alsof we gevangen zitten, maar dat is niet zo. We hebben niet altijd een keuze in wat ons overkomt, maar we kiezen wél hoe we ermee omgaan. Hoe we ergens op reageren.

Soms is het makkelijker om de omstandigheden de schuld te geven dan eerlijk te kijken naar de dingen die we zelf in de hand hebben.

Ik denk dat mensen het niet altijd leuk vinden om geconfronteerd te worden met hun eigen keuzes. Met hun eigen gedrag. 

Ook mijn leven draait erom. 
Mijn rug geeft me momenteel, laten we zeggen flinke, uitdagingen. Staan is een absolute no go en toch sta ik, compleet in lijn met wie ik ben, onderweg te vaak te lang te kleppen. De rekening volgt. Onherroepelijk. 

Mijn keuze. 
Míjn verantwoordelijkheid. 

En dus ook mijn consequenties.

Hoe bewuster je je hiervan wordt, hoe beter je de voor- en nadelen kunt afwegen. Iets dat we denk ik vaak pas te laat écht leren in ons leven. 

Ik loop met mijn ADD hoofd soms (oké vaak) vast in voor mij onmogelijke situaties. Terwijl zo’n zelfde situatie voor een ander niets voor kan stellen. Neem vandaag. Nu eigenlijk. Dit exacte moment. Ik moet liggen, dat is iets dat mijn lijf behoorlijk duidelijk maakt. Dit ‘bevel’ (in de vorm van schreeuwen van mijn lijf) negeren zal me geheid wakker houden vannacht en me misschien morgen nog wel tot waanzin drijven ook. 

Ik kies er dus voor te luisteren vandaag. 

De vraag die volgt is… waar? 
Binnen? Wil ik niet. 
Ik geniet optimaal van warmte. Zelfs als ik wegdrijf. 
Ken jezelf. 

Het wordt buiten dus. 

Ik heb de luxe een bed met matras tot mijn beschikking te hebben. Buiten, onder onze veranda. De temperatuur is daar momenteel echter dik boven de dertig graden. Ik heb ook een verplaatsbaar bedje, dat kan in de schaduw staan. Maar het kussen daarvan levert me pijn in mijn kont op. Te weinig vet meer op mijn billen. 

Ik moet dus kiezen. 
En dat geeft me stress. 

Mijn hoofd reageert bijzonder slecht op dit soort ogenschijnlijk simpele keuzes. Ik kan uren twijfelen (en dan overdrijf ik niet). Ik ben Goudlokje, maar dan zonder de perfecte beer. 

Concessies zijn een onderdeel van het leven. 
Net als die keuzes dus.

De moraal van dit hele verhaal? 

Misschien bestaat wijsheid niet uit altijd de juiste keuze maken.
Misschien begint wijsheid bij het besef dát je een keuze hebt.